Actueel
OML-Eva bereikt nog na haar heengaan ongelofelijk mijlpaal
Het boek Longeneeslijk van Eva Hermans-Kroot is deze week met groot succes binnengekomen op de eerste plek in de Bestseller 60 van boekenkoepel CPNB. Eva Hermans-Kroot, die voor veel mensen bekend was door haar deelname aan het televisieprogramma Over Mijn Lijk, overleed op 26-jarige leeftijd aan de gevolgen van longkanker. Haar overlijden heeft een diepe indruk achtergelaten, en haar boek biedt nu een ontroerende blik op haar laatste jaren.
Een eerlijk en indringend verhaal
In Longeneeslijk schrijft Eva Hermans-Kroot op een zeer openhartige manier over haar strijd tegen kanker. Het boek is geen standaardverhaal over de ziekte, maar een persoonlijke getuigenis van alles wat ze heeft meegemaakt. Van de diagnose tot de behandelingen, van de pijn en onzekerheid tot de momenten van kracht en vastberadenheid – Eva neemt de lezer mee in haar persoonlijke reis.
Het leven met kanker
Door haar gedetailleerde en eerlijke beschrijvingen krijgen lezers een diepgaand inzicht in het leven met kanker. Eva’s ervaringen zijn aangrijpend, maar tegelijkertijd ook inspirerend. Ze reflecteert op de impact die de ziekte had op haar dagelijks leven, haar relaties en haar kijk op de wereld. In een wereld waar kanker vaak een taboe is, biedt Eva door haar openheid een waardevolle bijdrage aan het gesprek over de ziekte.
De stemmen van naasten
Wat Longeneeslijk extra bijzonder maakt, is dat niet alleen Eva aan het woord komt. Ook haar naasten delen hun ervaringen en gevoelens. Dit perspectief geeft de lezer een vollediger beeld van de impact die de ziekte had op haar familie en vrienden. Het laat zien hoe kanker niet alleen de patiënt zelf, maar ook de mensen om haar heen verandert.
Nieuwe titels in de Bestseller 60
Naast Longeneeslijk zijn er deze week ook andere nieuwe titels die de Bestseller 60 hebben bereikt. James Worthy’s De eerste 100 dagen over Arne Slot en Paul Murray’s De bijensteek maken hun debuut in de lijst. Beide boeken hebben een breed publiek aangetrokken en voegen iets waardevols toe aan de literatuur.
Herman Kochs Luchtplaats stijgt snel
Het boek Luchtplaats van Herman Koch heeft deze week een opmerkelijke stijging doorgemaakt. Van plek 59 is het boek naar de 10e plaats geklommen, waarmee het de snelste stijger van de week is. Het succes van Luchtplaats toont aan dat Koch’s werk nog steeds veel lezers weet te boeien, ondanks de enorme concurrentie in de Bestseller 60.
Het belang van persoonlijke verhalen
De populariteit van Longeneeslijk benadrukt het belang van persoonlijke verhalen, vooral als het gaat om zware onderwerpen zoals kanker. Het boek biedt niet alleen inzicht in de ervaringen van de auteur, maar biedt ook een stukje troost en herkenning voor andere mensen die met soortgelijke situaties te maken hebben gehad. Eva Hermans-Kroot heeft met haar boek een blijvende impact gemaakt.
Het afscheid van Eva Hermans-Kroot
Hoewel Eva’s overlijden een groot verlies is, leeft haar erfenis voort in Longeneeslijk. Haar moed en openhartigheid zullen nog lang blijven resoneren bij degenen die haar verhaal lezen. Longeneeslijk is niet alleen een boek, maar een eerbetoon aan haar leven en haar strijd, een leven dat veel te vroeg werd afgebroken.
Actueel
Steffi Mercie (23) getroffen door ernstige gezondheidsproblemen – ambulance moet meteen ingrijpen
Geen grootse verklaringen, geen emotionele uitbarstingen voor de camera. Birgit Van Mol kiest haar woorden zorgvuldig. Rustig, beheerst, bijna zacht. Maar wie goed luistert, hoort tussen de zinnen door hoe zwaar het leven met een ernstig z!eke partner op haar weegt. In haar openhartige relaas vertelt ze over liefde die blijft, maar ook over een huwelijk dat tot het uiterste wordt getest door onzekerheid, angst en een toekomst die niet langer vanzelfsprekend is.
“Het is niet dat de liefde verdwenen is,” benadrukt Birgit. “Maar z!ekte verandert alles. Ze neemt ruimte in, elke dag opnieuw. En daardoor is niets nog vanzelfsprekend.”
Leven van dag tot dag
Voor de buitenwereld oogt Birgit sterk. Ze blijft glimlachen, presenteert, praat helder en dankbaar over haar leven. Ze noemt elke dag die ze samen met haar man René heeft “een cadeau”. Maar achter dat woord schuilt een andere realiteit. Want cadeaus zijn normaal gesproken iets om naar uit te kijken. Dit cadeau komt met een constante schaduw.
De z!ekte van René verloopt grillig. Er zijn betere dagen, waarop hoop voorzichtig opflakkert, gevolgd door momenten waarop alles weer instort. Die voortdurende onzekerheid zet het leven op pauze. Plannen maken voelt bijna zinloos. Vooruitkijken wordt vervangen door overleven.
“Je denkt niet meer in maanden of jaren,” legt Birgit uit. “Je denkt in dagen. Soms zelfs in uren. Het leven bestaat uit fragmenten.”
Wanneer z!ekte het huwelijk overneemt
Wat veel mensen onderschatten, is hoe diep z!ekte kan ingrijpen in een relatie. Niet alleen praktisch – z!ekenhuisbezoeken, vermoeidheid, zorg – maar vooral emotioneel. Birgit beschrijft hoe haar huwelijk langzaam van vorm is veranderd.
Gesprekken worden functioneel. Het gaat over medicijnen, afspraken, energie. Toekomstplannen verdwijnen geruisloos naar de achtergrond. Discussies worden ingeslikt, niet omdat ze er niet zijn, maar omdat de rust bewaard moet blijven.
“Je wil elkaar sparen,” zegt ze. “Je denkt: dit is het moment niet. Maar als je te veel inslikt, blijf je ook vastzitten.”
Het huwelijk wordt een plek waar liefde en zorg hand in hand gaan, maar waar ook stilstand kan ontstaan. Niet uit onwil, maar uit angst. Angst om elkaar te belasten. Angst om het fragiele evenwicht te verstoren.
Eerlijkheid met grenzen
Birgit staat bekend als iemand die eerlijkheid hoog in het vaandel draagt. Ook in haar relatie wil ze niets onuitgesproken laten. Toch erkent ze dat zelfs eerlijkheid zijn grenzen kent.
“Sommige gedachten spreek je niet uit,” geeft ze toe. “Niet omdat ze er niet zijn, maar omdat ze te zwaar zijn om samen te dragen.”
Die woorden raken een gevoelige snaar. Want wat is beter in een huwelijk dat onder druk staat: alles delen, of soms zwijgen uit liefde? Birgit heeft daar geen pasklaar antwoord op. Ze weet alleen dat ze elke dag opnieuw moet afwegen wat ze deelt en wat ze voor zichzelf houdt.
“Zwijgen is niet altijd afstand,” zegt ze. “Soms is het bescherming.”
De rol van angst
Angst is een stille, maar constante aanwezigheid. Angst voor wat komt. Angst voor verlies. Angst om straks alleen verder te moeten. Birgit benoemt die gevoelens voorzichtig, maar ze zijn er.
“Je wordt geconfronteerd met vragen waar je geen antwoord op wilt,” zegt ze. “En toch dringen ze zich op.”
Wat als het erger wordt? Wat als dit het moment is dat alles kantelt? Die gedachten sluipen binnen op momenten dat niemand het ziet: ’s nachts, in de auto, tijdens een ogenschijnlijk gewone dag.
Kleine gebaren, grote betekenis
Te midden van die onzekerheid zijn het juist de kleine momenten die tellen. Geen grote liefdesverklaringen, maar een blik, een aanraking, een onverwacht gebaar.
Birgit vertelt over een eenvoudig kaartje dat ze ontving. Geen lange tekst, geen dramatische woorden. Juist die eenvoud raakte haar diep.
“Het herinnerde me eraan waarom we dit samen doen,” zegt ze. “Maar ook hoe broos alles is.”
Dat kaartje werd een symbool. Van verbondenheid, maar ook van vergankelijkheid. Het besef dat alles wat vanzelfsprekend leek, dat niet meer is.
De buitenwereld begrijpt het niet altijd
Hoewel Birgit veel steun ervaart, merkt ze ook dat de buitenwereld niet altijd begrijpt wat het betekent om te leven met een ernstig z!eke partner. Goedbedoelde opmerkingen als “je moet positief blijven” of “geniet van elk moment” kunnen soms juist extra druk leggen.
“Mensen bedoelen het lief,” zegt ze. “Maar soms mag het ook gewoon zwaar zijn.”
Want naast dankbaarheid is er ook verdriet. Naast liefde is er ook rouw om het leven dat niet meer geleefd kan worden zoals ooit gedacht.
Liefde zonder garanties
Wat Birgit’s verhaal zo krachtig maakt, is de eerlijkheid waarmee ze erkent dat liefde geen garanties biedt. Liefde kan veel dragen, maar niet alles oplossen. Het kan z!ekte niet wegnemen, angst niet volledig stillen en onzekerheid niet laten verdwijnen.
“Liefde is er,” zegt ze. “Maar ze moet soms vechten tegen dingen die groter zijn dan wij.”
En toch blijft ze. Elke dag opnieuw. Niet uit plicht, maar uit verbondenheid. Uit een keuze die steeds opnieuw gemaakt moet worden.
Een huwelijk in een andere vorm
Het huwelijk dat Birgit en René nu leven, lijkt niet meer op het huwelijk dat ze ooit begonnen. Het is soberder, fragieler, intenser. Minder toekomstgericht, meer gericht op het nu.
“Het is anders,” zegt Birgit. “Maar het is nog steeds van ons.”
Misschien is dat wel de kern van haar verhaal: liefde verandert van vorm, maar verdwijnt niet. Zelfs wanneer z!ekte alles overschaduwt, blijft er iets overeind. Soms klein, soms breekbaar, maar aanwezig.
Geen afgerond verhaal
Birgit Van Mol presenteert geen afgerond verhaal met een duidelijke conclusie. Er is geen oplossing, geen moraal, geen belofte dat alles goed komt. Haar relaas is juist zo aangrijpend omdat het onaf is. Omdat het leven dat zij beschrijft, zich nog steeds afspeelt.
“Je leert leven met onzekerheid,” zegt ze. “Niet omdat je het wilt, maar omdat je geen keuze hebt.”
En misschien is dat de meest eerlijke boodschap die ze kan geven. Dat liefde niet altijd groots en meeslepend is, maar soms stil, moe en kwetsbaar. En dat ook dát liefde is.