Actueel
Vreselijk: Ben Cramer (78) betrokken bij zwaar motorongeluk
Ben Cramer zwaargewond na motorongeluk: “Ik besef nu dat het mooi geweest is”
Een schrikmoment voor zanger Ben Cramer (78), die onlangs betrokken raakte bij een ernstig motorongeluk. Wat begon als een gewone rit eindigde met sirenes en een ziekenhuisopname. In gesprek met Weekblad Story vertelt de zanger openhartig over de ingrijpende gebeurtenis en de fysieke en emotionele gevolgen ervan. “Ik heb intens veel pijn, maar vooral het besef dat mijn motorleven nu echt voorbij is, doet zeer.”
Onschuldig moment met grote gevolgen
Het ongeluk gebeurde op een moment dat Cramer niet eens reed. “Ik stond met mijn motor stil en wilde net een draai maken,” vertelt hij. “Maar toen verloor ik ineens mijn evenwicht. Voor ik het wist lag ik met mijn been onder de motor.” De gevolgen waren direct merkbaar. Cramer voelde meteen dat er iets mis was. “Die motor weegt 350 kilo. Je kunt je voorstellen wat dat met je been doet als je eronder belandt.”
De zanger belde direct 112. Binnen enkele minuten was de ambulance ter plaatse en werd hij met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Zijn vrouw, met wie hij al jarenlang een hechte band deelt, was enorm geschrokken. “Ze was er helemaal ondersteboven van. Zoiets wens je niemand toe.”
Hartpatiënt in kritieke situatie
Wat de situatie extra zorgelijk maakte, is dat Cramer bekend is als hartpatiënt. Daardoor moest het medisch team extra voorzichtig te werk gaan. “Ze wilden in het ziekenhuis meteen uitsluiten dat er inwendige bloedingen waren ontstaan,” legt hij uit. “Voor iemand met een hartgeschiedenis kan dat levensgevaarlijk zijn.”
Tot opluchting van zowel Cramer als zijn naasten, bleken er uiteindelijk geen botbreuken. Wel liep hij een zware kneuzing aan zijn kuit op. “Ik heb ongelooflijk veel pijn. Alles is beurs en gekneusd. Maar ik prijs mezelf gelukkig dat het niet erger is afgelopen.”
Revalidatie van weken
De komende tijd zal Cramer zich volledig moeten richten op zijn herstel. De kneuzing in zijn kuit is ernstig en zal weken van rust, zorg en oefentherapie vergen. “Revalideren is onvermijdelijk. Ik zal echt weer opnieuw moeten leren vertrouwen op mijn been,” zegt hij. “Het gaat niet alleen om fysieke kracht, ook het vertrouwen moet terugkomen.”
Voor Cramer, die altijd actief en energiek is geweest, is het een flinke klap. Maar hij blijft strijdlustig. “Ik ben geen opgever. Ook nu niet. Dit is weer een horde in het leven, en die ga ik nemen. Stap voor stap.”
Afscheid van de motor na 30 jaar
De schrik zit er echter diep in. Zijn vrouw heeft hem dan ook dringend geadviseerd om zijn motorhelm definitief aan de wilgen te hangen. “En ze heeft groot gelijk,” geeft Cramer toe. “Ik heb er dertig jaar met plezier op gereden, maar ik voel dat het tijd is om afscheid te nemen. Het is mooi geweest.”
De motor zal in de familie blijven. “Ik geef hem aan mijn zoon. Zo blijft het symbolisch nog een beetje bij mij, en dat vind ik een fijne gedachte.” Met pijn in zijn hart neemt hij afscheid van een passie die hem jarenlang plezier bracht, maar die nu letterlijk te zwaar op hem drukt.
Muziek als lichtpuntje
Te midden van alle zorgen is er gelukkig ook goed nieuws. In 2024 bracht Ben Cramer namelijk nog een nieuwe single uit, waarin hij samenwerkte met volkszanger Dries Roelvink. De samenwerking werd enthousiast onthaald door fans en media. De track, met zijn herkenbare warme stemgeluid en nostalgische flair, onderstreepte nogmaals dat Cramer muzikaal nog steeds iets te vertellen heeft.
De release van die single vormde een bijzonder moment in zijn carrière. Niet alleen vanwege de samenwerking met Roelvink, maar ook omdat het muziekstuk een eerbetoon was aan het leven en de levenslust. “Muziek is voor mij altijd een vorm van troost en kracht geweest,” aldus Cramer.
Een leven vol hoogtepunten
Ben Cramer is al ruim vijf decennia een bekende naam in de Nederlandse muziekwereld. In 1973 vertegenwoordigde hij Nederland op het Eurovisie Songfestival met het lied De oude muzikant. Sindsdien bouwde hij een stabiele carrière op, met talloze optredens, albums en theaterproducties.
Zijn kenmerkende stem en warme persoonlijkheid maakten hem tot een graag geziene gast op televisie en in concertzalen. Ook zijn rol in musicals – waaronder Les Misérables en The Phantom of the Opera – liet zien hoe veelzijdig hij is. “Zolang ik kon zingen, voelde ik me vrij,” zei hij ooit in een interview. Die vrijheid komt nu, in fysieke zin, tijdelijk onder druk te staan, maar zijn liefde voor muziek blijft onverminderd sterk.
In rustiger vaarwater?
Het ongeluk lijkt een kantelpunt te markeren in Cramers leven. De rust die hem nu wordt opgelegd, kan misschien ook ruimte bieden voor reflectie en hernieuwde plannen. Wellicht ligt er na het herstel nog een ander soort podium op hem te wachten – niet meer op twee wielen, maar op twee benen, met een microfoon in de hand.
Zijn vrouw staat daarin ongetwijfeld als rots in de branding naast hem. Hun gedeelde ervaring, de schrik én het herstel, maken duidelijk hoe belangrijk hun band is. En in die verbondenheid vindt Cramer waarschijnlijk ook de kracht om de komende periode van revalidatie met moed tegemoet te gaan.
Dankbaar ondanks alles
Ondanks de schrik en het lichamelijke ongemak overheerst uiteindelijk de dankbaarheid. “Het had zoveel erger kunnen zijn. Ik ben er nog, ik kan praten, ik kan lachen, ik kan zingen. Dat is alles waard,” besluit hij.
Ben Cramer laat met zijn verhaal zien dat zelfs op momenten van kwetsbaarheid, kracht zichtbaar wordt. En hoewel het gas van zijn motor nu definitief dichtgaat, blijft zijn stem – en zijn muzikale geest – nog altijd doorklinken.
Actueel
Droevig nieuws: Tore Sercu, de zoon van Mathias Sercu, is overleden
Het nieuws komt hard binnen in Vlaanderen: Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op jonge leeftijd heengegaan. Hij werd slechts 27 jaar oud. Al bijna vijf jaar lang leefde Tore met een uiterst agressieve en zeldzame aandoening, een strijd die hij met uitzonderlijke moed, openheid en veerkracht voerde – samen met zijn familie en geliefden.
Een diagnose die alles veranderde
In mei 2021, Tore was toen begin twintig, viel het leven van het gezin Sercu abrupt stil. Tore kreeg de diagnose plasmablastair myeloom, een bijzonder agressieve variant van de z!ekte van Kahler. Al snel volgde het onvoorstelbare bericht dat het om een ongeneeslijk traject ging. De woorden “terminaal” en “tijd” kwamen ineens centraal te staan in een leven dat nog maar net begonnen was.
Wat volgde, was geen korte, stille aftocht, maar een jarenlange strijd vol medische ingrepen, hoopvolle wendingen en telkens nieuwe tegenslagen. Tore koos ervoor om niet weg te kruipen, maar om – samen met zijn omgeving – elke dag bewust te blijven leven.
Behandelingen, hoop en telkens opnieuw beginnen
Vrij snel na de diagnose startte Tore met intensieve behandelingen. Eén van de meest ingrijpende was een autologe stamceltransplantatie, waarbij hij stamcellen kreeg van zijn zus Jade. Die periode was fysiek en emotioneel loodzwaar, maar bood ook een sprankje hoop. De therapieën sloegen aanvankelijk aan en zorgden ervoor dat Tore telkens opnieuw wat tijd won.
Die extra tijd noemde hij later zelf “leven in verlengingen”: geen vanzelfsprekende toekomst, maar dagen, weken en maanden die als bonus werden ervaren. Elk goed moment kreeg extra betekenis.
Door het oog van de naald – keer op keer
De jaren daarna waren een aaneenschakeling van medische crisissen die elke keer opnieuw alles op scherp zetten. In 2022 breidde de aandoening zich uit naar zijn centrale zenuwstelsel en hersenen, met ingrijpende gevolgen. In diezelfde periode verloor Tore ook een teelbal, opnieuw een harde klap in een lichaam dat al zo veel had moeten doorstaan.
In 2023 volgde een nieuwe schok: er werden tumoren vastgesteld in zijn oog, kaak en gehemelte. Voor velen zou dit het punt zijn geweest waarop de hoop definitief zou verdwijnen. Maar opnieuw gebeurde het onverwachte. De behandelingen sloegen aan. Tore herstelde telkens net genoeg om weer verder te kunnen, alsof hij steeds opnieuw door het oog van de naald kroop.
Artsen spraken over uitzonderlijke reacties op therapieën. Familie en vrienden spraken vooral over zijn mentale kracht.
Leven in verlengingen – een open blik naar binnen
In november 2024 besloot het gezin Sercu hun verhaal te delen met het grote publiek. Op VRT 1 ging de driedelige documentaire Leven in verlengingen in première. De reeks gaf een ongefilterde en eerlijke inkijk in hoe het leven van het gezin eruitzag sinds de diagnose.
De documentaire toonde niet alleen angst, pijn en onzekerheid, maar ook liefde, humor en verbondenheid. Kijkers zagen hoe Mathias Sercu en zijn partner balanceerden tussen bewust afscheid nemen en bewust leven, zonder ooit de hoop volledig los te laten.
Ook Tores vriendin Frauke kwam aan het woord. Haar rol was die van steunpilaar, geliefde en stille kracht. Samen vormden ze een hecht team, dat elke dag opnieuw koos voor nabijheid en eerlijkheid.
Herval na herval
In juni 2025 liet Mathias Sercu via sociale media weten dat het opnieuw slechter ging met zijn zoon. De aandoening was weer actief geworden, dit keer in het hersenvlies. Het was niet de eerste terugval, maar wel een van de zwaarste.
Tore onderging nog sessies radiotherapie, in de hoop opnieuw wat tijd te winnen. Maar deze keer bleek de z!ekte te vergevorderd. Vorige week werd hij overgebracht naar de intensieve zorg van UZ Gent, na een epileptische aanval die het gevolg was van de verergerde situatie.
Zijn toestand verslechterde snel. De familie week geen moment van zijn zijde.
Omringd door liefde
Op donderdag is Tore heengegaan, omringd door zijn ouders, zijn vriendin Frauke, zijn zus Jade en zijn schoonbroer. Het afscheid was intens, maar ook liefdevol. Voor wie hem kende, kwam het nieuws niet onverwacht – maar dat maakt het verlies niet minder zwaar.
VRT NWS bevestigde het nieuws en sprak over een einde dat kwam na een uitzonderlijk lange en moedige strijd. Vijf jaar lang had Tore elke dag opnieuw gekozen om er te zijn, om te voelen, te lachen en te verbinden.
Een blijvende indruk
Hoewel Tore zo jong was, liet hij een diepe indruk na. Niet alleen bij zijn familie en vrienden, maar ook bij de vele mensen die hem leerden kennen via de documentaire. Zijn openheid over z!ekte, angst en eindigheid raakte een gevoelige snaar in de samenleving.
Hij toonde dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Dat leven niet altijd wordt gemeten in jaren, maar in intensiteit, liefde en betekenis.
Een gezin dat samen bleef staan
Voor Mathias Sercu en zijn gezin blijft een leegte achter die met geen woorden te vullen is. Tegelijk blijft er een ongelooflijke verbondenheid bestaan. Vijf jaar lang stonden ze samen in het oog van de storm. Ze deelden hoop, wanhoop, kleine overwinningen en grote angsten.
Die band – gesmeed in de zwaarste omstandigheden – is misschien wel Tores grootste nalatenschap.
Een verhaal dat blijft
Het verhaal van Tore Sercu is er één dat blijft nazinderen. Niet omdat het tragisch is, maar omdat het laat zien hoe ongelooflijk veel kracht, liefde en menselijkheid er kan bestaan, zelfs wanneer de toekomst onzeker is.
Hij leefde, zoals hij het zelf noemde, “in verlengingen”. Maar wat hij in die verlengingen heeft achtergelaten, is blijvend.
Onze gedachten gaan uit naar Mathias Sercu, zijn gezin, Frauke en iedereen die Tore liefhad. Zijn naam, zijn verhaal en zijn moed zullen niet vergeten worden.