Connect with us

Actueel

Niels Destadsbader wil er niks van weten: ‘Voor dat programma moeten ze mij nooit vragen!’

Published

on

Niels Destadsbader is een van de bekendste en meest veelzijdige figuren in de Vlaamse showbizz. Of het nu gaat om muziek, televisie of theater, Niels heeft zich bewezen in verschillende disciplines. Toch kijkt hij kritisch naar zijn carrière en de keuzes die hij heeft gemaakt. Zijn streven naar constante verbetering is een van de belangrijkste drijfveren in zijn leven. In een recent interview blikt hij openhartig terug op zijn loopbaan en de lessen die hij heeft geleerd.

Hoge verwachtingen van zichzelf

Als het om zijn carrière gaat, stelt Niels hoge eisen aan zichzelf. Hij wil altijd het beste geven en zijn publiek de beste versie van zichzelf presenteren. “Ik geef alles wat ik heb. Meer kan ik niet doen,” zegt hij. Maar tegelijk heeft Niels geleerd dat het onmogelijk is om iedereen tevreden te stellen. “Je kan simpelweg niet ieders goedkeuring krijgen,” merkt hij op. Dit besef heeft hem geholpen om rust te vinden in zijn werk en persoonlijke leven. Waar hij vroeger misschien nog de behoefte had om overal goed in de smaak te vallen, heeft hij deze drang losgelaten.

Niels heeft door de jaren heen ontdekt dat niet iedereen je goed hoeft te keuren om succesvol te zijn. “Wie mij niet graag ziet, zal ik ook niet kunnen overtuigen, en dat is oké,” vertelt hij. Deze acceptatie van de realiteit heeft hem veel innerlijke rust gegeven, iets wat zijn werk ten goede komt. Het besef dat niet iedereen je fan zal zijn, heeft zijn kijk op het leven en zijn werk veranderd.

Een nieuwe kijk op oude keuzes

Als Niels terugkijkt op zijn carrière, realiseert hij zich dat sommige keuzes die hij toen maakte, nu misschien anders zouden voelen. Een van de programma’s waar hij gemengde gevoelens bij heeft, is Is er Wifi in Tahiti?. In dit tv-programma was Niels nog een beginnende presentator, en hoewel hij er veel van geleerd heeft, geeft hij nu toe dat het programma anders zou aanvoelen als hij het nu zou doen. “Toen had ik nog weinig ervaring als presentator. Ik heb daar veel uit geleerd, maar het zou nu anders aanvoelen,” zegt hij eerlijk.

Desondanks benadrukt Niels dat hij geen spijt heeft van zijn keuzes. “Ik heb geen spijt,” zegt hij vastberaden. Hij gelooft dat je alleen spijt kunt hebben van dingen die je als mens minder maken, maar voor hem zijn zijn keuzes slechts stappen in een continu proces van ontwikkeling. Hij beschouwt elke ervaring als een leermoment, of het nu succesvol was of niet.

Oprechtheid boven perfectie

Niels is niet geïnteresseerd in het opbouwen van een perfect imago. “Ik ben wie ik ben, mét fouten en al,” zegt hij. Dit streven naar authenticiteit is wat hem zo geliefd maakt bij zijn fans. In een wereld waar alles vaak geënsceneerd lijkt en het perfecte plaatje wordt gepromoot, kiest Niels resoluut voor oprechtheid. Hij wil zijn publiek een authentieke versie van zichzelf tonen, wat hem juist de liefde en steun van zijn volgers heeft opgeleverd.

Zijn keuze om zijn persoonlijke, niet-perfecte zelf te tonen is niet alleen een manier van leven, maar ook een keuze die hij in zijn werk doorvoert. Of het nu in zijn muziek is, zijn optredens of interviews, Niels blijft trouw aan zijn waarden en laat zich niet vangen door de verwachtingen van anderen.

Blik op de toekomst

Met de ervaring en inzichten die hij in de afgelopen jaren heeft opgedaan, kijkt Niels nu vooruit naar de toekomst. Hij blijft zich focussen op muziek en televisieprojecten die hem echt interesseren en waar hij zich goed bij voelt. Wat we van hem mogen verwachten? Eerlijke verhalen die vanuit het hart worden gedeeld. Dat is misschien wel het mooiste wat een artiest kan geven aan zijn publiek.

Niels heeft een belangrijke stap gezet in zijn persoonlijke en professionele ontwikkeling. Hij is meer dan alleen een entertainer; hij is iemand die diep nadenkt over zijn werk en wat hij wil betekenen voor zijn publiek. En dat maakt hem niet alleen succesvol, maar ook bijzonder.

Als het gaat om de toekomst, lijkt het voor Niels duidelijk: hij blijft trouw aan zichzelf en zijn waarden, en dat is de sleutel tot zijn blijvende succes.

Actueel

Werd België bestolen na hands? Dit zegt reglement

Published

on

Opnieuw veel ophef na kwartfinale WK: waarom België géén strafschop kreeg tegen Spanje

De kwartfinale op het WK tussen Spanje en België (2-1) blijft de gemoederen flink bezighouden. Vooral een veelbesproken moment in het Spaanse strafschopgebied zorgt voor discussie onder Belgische supporters. Zij zijn ervan overtuigd dat hun ploeg een penalty had moeten krijgen nadat de bal de hand van middenvelder Rodri raakte.

Het incident vond plaats na een kopbal van verdediger Aymeric Laporte. De bal kwam vervolgens tegen de arm van Rodri terecht, waarna de Belgische spelers direct verhaal gingen halen bij scheidsrechter Michael Oliver. De Engelse arbiter wees echter resoluut naar ‘doorspelen’ en ook vanuit de VAR volgde geen ingreep.

Waarom was dit volgens de regels géén penalty?

Hoewel de beslissing voor veel Belgische fans onbegrijpelijk leek, blijkt de arbitrage volgens de officiële spelregels juist correct te hebben gehandeld. Dat meldt ook het Franse sportmedium L’Equipe.

De regels van de International Football Association Board (IFAB), de organisatie die wereldwijd de spelregels opstelt, zijn op dit punt namelijk duidelijk. Wanneer een speler de bal rechtstreeks via het lichaam of hoofd van een ploeggenoot tegen de hand krijgt, is er in principe geen sprake van een strafbare handsbal.

Daar bestaat slechts één belangrijke uitzondering op: wanneer een speler door zo’n handsbal direct scoort in het doel van de tegenstander. In de situatie van Spanje was daarvan uiteraard geen sprake, omdat het incident zich in het eigen strafschopgebied afspeelde.

Vergelijkbare situatie eerder dit jaar

Het is bovendien niet de eerste keer dat een dergelijke situatie voor discussie zorgt. Tijdens de halve finale van de Champions League tussen Paris Saint-Germain en Bayern München op 6 mei ontstond een vrijwel identiek moment.

PSG-middenvelder João Neves kreeg de bal toen eveneens via een ploeggenoot tegen de hand. Ook in die wedstrijd besloot de scheidsrechter geen strafschop toe te kennen, volledig in lijn met de IFAB-regels.

Michael Oliver handelde volgens de spelregels

Hoewel de beslissing voor België bijzonder zuur uitpakte, lijkt de arbitrage dus geen fout te hebben gemaakt. Michael Oliver paste simpelweg de huidige spelregels toe, waarin een onbedoelde handsbal na een aanraking van een eigen ploeggenoot niet wordt bestraft.

Het moment zal ongetwijfeld nog lang onderwerp van discussie blijven, maar volgens de letter van het reglement had Spanje op deze manier geen strafschop tegen hoeven krijgen.

Continue Reading