Actueel
HIERDOOR trok vermeend slachtoffer Marco Borsato niet eerder aan de bel
Waarom de aangifte tegen Marco Borsato pas jaren later kwam: de ingewikkelde weg naar erkenning
De eerste zittingsdag in de zaak tegen Marco Borsato riep niet alleen vragen op over wat er precies is gebeurd, maar ook over het tijdsverloop. Veel mensen vroegen zich af: waarom kwam de aangifte pas jaren later?
Uit verklaringen in de rechtbank en uit documenten die inmiddels zijn besproken in de media, blijkt dat deze late stap niet ongewoon is bij dit soort zaken. Achter de beslissing om aangifte te doen schuilt een ingewikkeld proces van emotie, vertrouwen, schaamte en angst.
Een hechte vertrouwensband
De vrouw die aangifte deed tegen Marco Borsato kende hem al van jongs af aan. In de periode dat haar vader overleed, was Borsato volgens haar iemand die steun en troost bood. Ze omschreef hem als een belangrijke volwassene in haar leven — iemand die ze vertrouwde en bewonderde.
Juist die vertrouwensband maakte het voor haar moeilijk om te herkennen dat bepaald gedrag niet gepast was. Volgens haar verklaring voelde ze zich verward en wist ze niet goed hoe ze moest reageren.
“Ik vond het vies wat hij deed, maar ik durfde me niet te verzetten omdat ik bang was voor de gevolgen,” zei ze in haar verklaring.
Die woorden laten zien dat ze niet alleen met afkeer, maar ook met angst en loyaliteit worstelde. In relaties waar sprake is van afhankelijkheid en bewondering, is het vaak lastig om grenzen te trekken.
Schaamte en afhankelijkheid
De drempel om aangifte te doen wordt hoger wanneer de betrokkene een publiek figuur is. Marco Borsato was destijds een van de bekendste artiesten van Nederland. Binnen het gezin waar het meisje opgroeide, was hij een graag geziene gast — een superster die hun familie kende, met een bijna vaderlijke rol.
De jonge vrouw omschreef hem later zelfs als haar ‘peetvader’. Die emotionele afhankelijkheid zorgde ervoor dat ze zich niet durfde uit te spreken.
“Slacht0ffers van grensoverschrijdend gedrag voelen vaak schaamte, zelfs als ze rationeel weten dat ze niets verkeerd hebben gedaan,” zegt psycholoog Mireille van der Steen. “Die schaamte wordt nog sterker als de dader iemand is die ze vertrouwen of bewonderen.”
Volgens Van der Steen speelt ook schuldgevoel een grote rol. “Slacht0ffers vragen zich af: heb ik iets verkeerd gedaan? Heb ik het uitgelokt? Dat zijn irrationele gevoelens, maar ze zijn er wel.”
De tijd tussen gebeurtenis en aangifte
De aangifte tegen Borsato werd pas gedaan in december 2021, terwijl de gebeurtenissen volgens het 0penbaar Ministerie dateren van 2014 tot 2015. Dat tijdsverschil is groot, maar verklaarbaar.
In de rechtszaal werd duidelijk dat de jonge vrouw destijds niet goed wist hoe ze wat er gebeurde moest duiden. De momenten waarop het gedrag plaatsvond, verliepen volgens haar geleidelijk, in een setting waarin ze zich veilig waande.
“Het was iets wat langzaam veranderde,” zou ze hebben verklaard. “Eerst voelde het als een gebaar van troost, pas later begon ik te beseffen dat het niet klopte.”
Ze hield haar ervaringen jarenlang voor zichzelf, tot haar moeder een dagboek van haar vond. In dat dagboek beschreef ze wat er volgens haar was gebeurd. Pas daarna kwam het gesprek op gang dat uiteindelijk leidde tot een aangifte.
Moeilijk te herkennen als grensoverschrijdend
In haar verklaring benadrukte de vrouw dat het gedrag van Borsato niet onmiddellijk als seksueel overkwam. Volgens haar waren er aanvankelijk aanrakingen op andere delen van het lichaam, die pas later als ongepast werden herkend.
Dergelijke situaties zijn juridisch en emotioneel moeilijk te definiëren. Grensoverschrijding is vaak geen momentopname, maar een opeenstapeling van subtiele handelingen die pas achteraf betekenis krijgen.
“Het probleem is dat slacht0ffers vaak pas jaren later de taal vinden om te beschrijven wat ze hebben meegemaakt,” zegt gedragsdeskundige Renate Vos. “Dat maakt het moeilijk om direct naar buiten te treden.”
De omgeving waarin de gebeurtenissen plaatsvonden speelde ook een rol. Volgens verklaringen zou er binnen het gezin van het meisje sprake zijn geweest van een opvallend open houding over seksualiteit. Daardoor vervaagden de grenzen nog verder.
Angst voor de gevolgen
De jonge vrouw verklaarde tijdens het onderzoek dat ze niet uit was op geld of wraak. Ze wilde vooral erkenning: dat wat er volgens haar was gebeurd, werd gezien en serieus genomen.
Ze gaf aan dat ze jarenlang bang was dat haar verhaal niet geloofd zou worden. Die angst bleek niet ongegrond: sinds de zaak openbaar is, krijgt ze veel negatieve reacties op sociale media.
Volgens experts maakt die publieke druk het voor slacht0ffers nog moeilijker om aangifte te doen.
“We noemen dat victim blaming,” zegt mediadeskundige Saskia Lanting. “Wanneer iemand beschuldigt, wordt ze vaak zélf ter discussie gesteld. Dat vergroot de schaamte en remt anderen af om naar voren te treden.”
In de media was er bovendien veel aandacht voor de kant van Borsato, wat bij sommige kijkers de indruk wekte dat het slacht0ffer niet serieus werd genomen. “Dat maakt de drempel nog hoger,” aldus Lanting.
Marco Borsato’s verklaring
Tijdens de zitting in Utrecht kwam ook Marco Borsato’s kant van het verhaal uitgebreid aan bod. Hij erkende dat er binnen het gezin een bijzondere sfeer heerste, waarin volgens hem “grenzen anders werden beleefd”.
De zanger vertelde dat er vaak openlijk over s*ksualiteit werd gesproken, ook in het bijzijn van kinderen. Volgens hem droeg die sfeer eraan bij dat sommige situaties achteraf verkeerd konden worden begrepen.
“Ik heb daar achteraf veel over nagedacht,” verklaarde hij in de rechtszaal. “Ik had meer afstand moeten nemen. Het was een omgeving waarin dingen normaal werden gevonden die dat eigenlijk niet waren.”
Hij gaf toe dat hij sommige gebeurtenissen nu anders ziet dan toen. “Er werden gesprekken gevoerd over onderwerpen die ik vreemd vond, maar ik dacht toen dat het bij hun manier van doen hoorde. Nu zie ik dat dat naïef was.”
Borsato benadrukte dat hij nooit de intentie had om grenzen te overschrijden, maar dat hij wel begrijpt waarom er achteraf anders naar gekeken wordt.
Een omgeving vol verwarring
De zanger beschreef ook hoe hij zich ongemakkelijk voelde bij bepaalde situaties, zoals gesprekken over intieme onderwerpen of grapjes waar hij zich geen raad mee wist. Volgens hem zorgde die omgeving voor een verwarring van rollen: hij was zowel een vertrouwenspersoon als een bekende artiest, en dat maakte afstand houden moeilijk.
“Ik dacht dat ik er goed aan deed om er voor hen te zijn,” zei hij. “Nu zie ik dat dat niet altijd de juiste keuze was.”
Zijn verklaring laat zien hoe complex de situatie was, waarin grenzen en loyaliteit door elkaar liepen.
De tweede zittingsdag in zicht
De zaak tegen Marco Borsato wordt donderdag voortgezet. Dan krijgt zijn verdediging, geleid door Gert-Jan en Carry Knoops, de kans om hun betoog te doen.
Rechtbankverslaggever Saskia Belleman verwacht dat de verdediging zich zal richten op de betrouwbaarheid van de verklaringen en de context van het dagboek dat als belangrijk bewijsstuk geldt.
“De verdediging zal proberen twijfel te zaaien over de interpretatie van de feiten,” aldus Belleman. “Ze hebben al aangegeven zeker vier uur nodig te hebben voor hun pleidooi.”
De uitspraak in de zaak wordt begin december verwacht.
Samenvatting
-
De aangifte tegen Marco Borsato kwam pas jaren later door een combinatie van schaamte, afhankelijkheid en angst.
-
Het slacht0ffer kende Borsato goed en beschouwde hem als een vertrouwenspersoon.
-
Pas na het lezen van een oud dagboek kwam het besef wat er was gebeurd.
-
Borsato ontkent de beschuldigingen en zegt dat grenzen binnen het gezin vervaagd waren.
-
Donderdag volgt de tweede zittingsdag, waarin de verdediging uitgebreid zal reageren.
Actueel
Celien Hermans onthult een nieuw lied ter nagedachtenis aan haar overleden moeder
Een ontroerende video van Celien Hermans zorgt in dit fictieve verhaal voor veel reacties op sociale media. In de video kondigt ze een nieuw nummer aan dat ze zou hebben geschreven als eerbetoon aan haar moeder. Volgens het verzonnen verhaal ontstond het lied tijdens een periode waarin ze haar gevoelens probeerde om te zetten in muziek.
In de video vertelt Celien dat woorden soms tekortschieten wanneer emoties hoog oplopen.
“Soms kun je niet alles uitspreken. Dan laat je muziek vertellen wat je voelt,” zegt ze in het fictieve fragment.
Muziek als uitlaatklep
Het denkbeeldige nummer opent met een rustige pianomelodie, waarna een ingetogen zanglijn volgt. De tekst draait om herinneringen aan familie, verbondenheid en de kracht van liefde die generaties met elkaar verbindt.
In het fictieve verhaal beschrijft Celien hoe kleine dagelijkse momenten – een glimlach, een vertrouwde geur of een bekend lied – herinneringen levend kunnen houden.
Het nummer gaat daarmee niet alleen over gemis, maar vooral over dankbaarheid voor alles wat samen is beleefd.
Fans reageren geraakt
Nadat een kort fragment online verschijnt, stromen in dit verzonnen scenario de reacties binnen.
Veel mensen schrijven dat de muziek hen doet denken aan hun eigen familie of aan dierbaren die een belangrijke rol in hun leven spelen.
Een van de reacties luidt:
“Dit gaat niet alleen over afscheid, maar vooral over liefde die altijd blijft bestaan.”
Ook andere luisteraars schrijven dat muziek mensen kan verbinden, juist wanneer gevoelens moeilijk onder woorden zijn te brengen.
Collega’s spreken waardering uit
In het fictieve verhaal reageren ook verschillende collega’s uit de Vlaamse muziekwereld.
Zij prijzen de openheid waarmee persoonlijke emoties zouden zijn verwerkt in muziek en noemen het bijzonder hoe een persoonlijk verhaal tegelijkertijd herkenbaar kan zijn voor een breed publiek.
Volgens hen laat het nummer zien dat muziek troost kan bieden en mensen dichter bij elkaar kan brengen.
Universele boodschap
Hoewel het verhaal verzonnen is, draait de boodschap om een herkenbaar thema: de bijzondere band tussen ouder en kind en de blijvende betekenis van dierbare herinneringen.
De fictieve videoclip eindigt met een leeg podium waarop slechts één microfoon wordt verlicht door een zachte spot.
Daarna verschijnt de tekst:
“Sommige herinneringen blijven altijd met ons meegaan.”
Of het nummer in dit verzonnen verhaal ooit volledig zou worden uitgebracht, blijft onbeantwoord. De centrale gedachte is dat muziek emoties kan verwoorden, troost kan bieden en mensen met elkaar kan verbinden, ongeacht hun eigen levensverhaal.