Actueel
HIERDOOR trok vermeend slachtoffer Marco Borsato niet eerder aan de bel
Waarom de aangifte tegen Marco Borsato pas jaren later kwam: de ingewikkelde weg naar erkenning
De eerste zittingsdag in de zaak tegen Marco Borsato riep niet alleen vragen op over wat er precies is gebeurd, maar ook over het tijdsverloop. Veel mensen vroegen zich af: waarom kwam de aangifte pas jaren later?
Uit verklaringen in de rechtbank en uit documenten die inmiddels zijn besproken in de media, blijkt dat deze late stap niet ongewoon is bij dit soort zaken. Achter de beslissing om aangifte te doen schuilt een ingewikkeld proces van emotie, vertrouwen, schaamte en angst.
Een hechte vertrouwensband
De vrouw die aangifte deed tegen Marco Borsato kende hem al van jongs af aan. In de periode dat haar vader overleed, was Borsato volgens haar iemand die steun en troost bood. Ze omschreef hem als een belangrijke volwassene in haar leven — iemand die ze vertrouwde en bewonderde.
Juist die vertrouwensband maakte het voor haar moeilijk om te herkennen dat bepaald gedrag niet gepast was. Volgens haar verklaring voelde ze zich verward en wist ze niet goed hoe ze moest reageren.
“Ik vond het vies wat hij deed, maar ik durfde me niet te verzetten omdat ik bang was voor de gevolgen,” zei ze in haar verklaring.
Die woorden laten zien dat ze niet alleen met afkeer, maar ook met angst en loyaliteit worstelde. In relaties waar sprake is van afhankelijkheid en bewondering, is het vaak lastig om grenzen te trekken.
Schaamte en afhankelijkheid
De drempel om aangifte te doen wordt hoger wanneer de betrokkene een publiek figuur is. Marco Borsato was destijds een van de bekendste artiesten van Nederland. Binnen het gezin waar het meisje opgroeide, was hij een graag geziene gast — een superster die hun familie kende, met een bijna vaderlijke rol.
De jonge vrouw omschreef hem later zelfs als haar ‘peetvader’. Die emotionele afhankelijkheid zorgde ervoor dat ze zich niet durfde uit te spreken.
“Slacht0ffers van grensoverschrijdend gedrag voelen vaak schaamte, zelfs als ze rationeel weten dat ze niets verkeerd hebben gedaan,” zegt psycholoog Mireille van der Steen. “Die schaamte wordt nog sterker als de dader iemand is die ze vertrouwen of bewonderen.”
Volgens Van der Steen speelt ook schuldgevoel een grote rol. “Slacht0ffers vragen zich af: heb ik iets verkeerd gedaan? Heb ik het uitgelokt? Dat zijn irrationele gevoelens, maar ze zijn er wel.”
De tijd tussen gebeurtenis en aangifte
De aangifte tegen Borsato werd pas gedaan in december 2021, terwijl de gebeurtenissen volgens het 0penbaar Ministerie dateren van 2014 tot 2015. Dat tijdsverschil is groot, maar verklaarbaar.
In de rechtszaal werd duidelijk dat de jonge vrouw destijds niet goed wist hoe ze wat er gebeurde moest duiden. De momenten waarop het gedrag plaatsvond, verliepen volgens haar geleidelijk, in een setting waarin ze zich veilig waande.
“Het was iets wat langzaam veranderde,” zou ze hebben verklaard. “Eerst voelde het als een gebaar van troost, pas later begon ik te beseffen dat het niet klopte.”
Ze hield haar ervaringen jarenlang voor zichzelf, tot haar moeder een dagboek van haar vond. In dat dagboek beschreef ze wat er volgens haar was gebeurd. Pas daarna kwam het gesprek op gang dat uiteindelijk leidde tot een aangifte.
Moeilijk te herkennen als grensoverschrijdend
In haar verklaring benadrukte de vrouw dat het gedrag van Borsato niet onmiddellijk als seksueel overkwam. Volgens haar waren er aanvankelijk aanrakingen op andere delen van het lichaam, die pas later als ongepast werden herkend.
Dergelijke situaties zijn juridisch en emotioneel moeilijk te definiëren. Grensoverschrijding is vaak geen momentopname, maar een opeenstapeling van subtiele handelingen die pas achteraf betekenis krijgen.
“Het probleem is dat slacht0ffers vaak pas jaren later de taal vinden om te beschrijven wat ze hebben meegemaakt,” zegt gedragsdeskundige Renate Vos. “Dat maakt het moeilijk om direct naar buiten te treden.”
De omgeving waarin de gebeurtenissen plaatsvonden speelde ook een rol. Volgens verklaringen zou er binnen het gezin van het meisje sprake zijn geweest van een opvallend open houding over seksualiteit. Daardoor vervaagden de grenzen nog verder.
Angst voor de gevolgen
De jonge vrouw verklaarde tijdens het onderzoek dat ze niet uit was op geld of wraak. Ze wilde vooral erkenning: dat wat er volgens haar was gebeurd, werd gezien en serieus genomen.
Ze gaf aan dat ze jarenlang bang was dat haar verhaal niet geloofd zou worden. Die angst bleek niet ongegrond: sinds de zaak openbaar is, krijgt ze veel negatieve reacties op sociale media.
Volgens experts maakt die publieke druk het voor slacht0ffers nog moeilijker om aangifte te doen.
“We noemen dat victim blaming,” zegt mediadeskundige Saskia Lanting. “Wanneer iemand beschuldigt, wordt ze vaak zélf ter discussie gesteld. Dat vergroot de schaamte en remt anderen af om naar voren te treden.”
In de media was er bovendien veel aandacht voor de kant van Borsato, wat bij sommige kijkers de indruk wekte dat het slacht0ffer niet serieus werd genomen. “Dat maakt de drempel nog hoger,” aldus Lanting.
Marco Borsato’s verklaring
Tijdens de zitting in Utrecht kwam ook Marco Borsato’s kant van het verhaal uitgebreid aan bod. Hij erkende dat er binnen het gezin een bijzondere sfeer heerste, waarin volgens hem “grenzen anders werden beleefd”.
De zanger vertelde dat er vaak openlijk over s*ksualiteit werd gesproken, ook in het bijzijn van kinderen. Volgens hem droeg die sfeer eraan bij dat sommige situaties achteraf verkeerd konden worden begrepen.
“Ik heb daar achteraf veel over nagedacht,” verklaarde hij in de rechtszaal. “Ik had meer afstand moeten nemen. Het was een omgeving waarin dingen normaal werden gevonden die dat eigenlijk niet waren.”
Hij gaf toe dat hij sommige gebeurtenissen nu anders ziet dan toen. “Er werden gesprekken gevoerd over onderwerpen die ik vreemd vond, maar ik dacht toen dat het bij hun manier van doen hoorde. Nu zie ik dat dat naïef was.”
Borsato benadrukte dat hij nooit de intentie had om grenzen te overschrijden, maar dat hij wel begrijpt waarom er achteraf anders naar gekeken wordt.
Een omgeving vol verwarring
De zanger beschreef ook hoe hij zich ongemakkelijk voelde bij bepaalde situaties, zoals gesprekken over intieme onderwerpen of grapjes waar hij zich geen raad mee wist. Volgens hem zorgde die omgeving voor een verwarring van rollen: hij was zowel een vertrouwenspersoon als een bekende artiest, en dat maakte afstand houden moeilijk.
“Ik dacht dat ik er goed aan deed om er voor hen te zijn,” zei hij. “Nu zie ik dat dat niet altijd de juiste keuze was.”
Zijn verklaring laat zien hoe complex de situatie was, waarin grenzen en loyaliteit door elkaar liepen.
De tweede zittingsdag in zicht
De zaak tegen Marco Borsato wordt donderdag voortgezet. Dan krijgt zijn verdediging, geleid door Gert-Jan en Carry Knoops, de kans om hun betoog te doen.
Rechtbankverslaggever Saskia Belleman verwacht dat de verdediging zich zal richten op de betrouwbaarheid van de verklaringen en de context van het dagboek dat als belangrijk bewijsstuk geldt.
“De verdediging zal proberen twijfel te zaaien over de interpretatie van de feiten,” aldus Belleman. “Ze hebben al aangegeven zeker vier uur nodig te hebben voor hun pleidooi.”
De uitspraak in de zaak wordt begin december verwacht.
Samenvatting
-
De aangifte tegen Marco Borsato kwam pas jaren later door een combinatie van schaamte, afhankelijkheid en angst.
-
Het slacht0ffer kende Borsato goed en beschouwde hem als een vertrouwenspersoon.
-
Pas na het lezen van een oud dagboek kwam het besef wat er was gebeurd.
-
Borsato ontkent de beschuldigingen en zegt dat grenzen binnen het gezin vervaagd waren.
-
Donderdag volgt de tweede zittingsdag, waarin de verdediging uitgebreid zal reageren.
Gioia, de geliefde hond van Monique Westenberg, zet onverwachte stap richting herstel na zware periode
De afgelopen maanden stonden voor Monique Westenberg volledig in het teken van zorg, angst en hoop. Haar hond Gioia, al jaren een belangrijk en geliefd deel van haar gezin, ging door een extreem zware tijd. Wat begon als een medische tegenslag, groeide uit tot een rollercoaster van emoties waarin Monique – openhartig zoals we haar kennen – haar volgers stap voor stap meenam.
Het verhaal van Gioia raakte duizenden mensen, niet alleen omdat het gaat om een huisdier, maar vooral door de manier waarop Monique beschrijft hoe diep de band tussen mens en dier kan zijn. En hoe broos het leven soms aanvoelt wanneer een dierbare onverwachts verzwakt. Toch kwam er een wending die niemand had durven voorspellen.
Een tweede diagnose die alles veranderde
In september deelde Monique een bericht dat insloeg bij haar volgers: bij Gioia was opnieuw een mastceltumor gevonden. Dat betekende dat de hond, voor de tweede keer, een intensieve chemobehandeling van acht weken moest ondergaan.
Wie Monique langer volgt, weet hoe groot haar liefde is voor haar dieren. De diagnose kwam dan ook als een schok. Maar Monique besloot er vol voor te gaan, samen met haar gezin en de dierenartsen die Gioia al langere tijd begeleiden.
De behandeling was zwaar, maar Gioia zette door. Toch bleef Monique eerlijk over haar zorgen: ze wist dat zo’n kuur veel vraagt van het lichaam van een hond. De weken daarna leefde ze tussen hoop en realiteit, vastbesloten om Gioia door deze moeilijke periode heen te helpen.
Een Halloweenavond die anders liep dan verwacht
Aanvankelijk leek Gioia de behandeling redelijk te verdragen, maar enkele dagen geleden sloeg de stemming volledig om. Monique vertelt op Instagram dat wat een gezellige Halloweenavond had moeten worden, ineens in het teken kwam te staan van grote zorgen.
Gioia kreeg hoge koorts, had duidelijk pijn en reageerde nauwelijks nog. Monique reed onmiddellijk naar de dierenkliniek, waar de hond direct aan het infuus werd gelegd. Een angstige nacht volgde – een nacht vol onzekerheid, waarin Monique moest toezien hoe haar trouwe viervoeter zichtbaar aan kracht verloor.
Pas de volgende dag kwam er duidelijkheid. Gioia bleek een ontsteking te hebben. Een op zichzelf behandelbare complicatie, maar door de chemobehandeling was haar lichaam zo verzwakt dat ze nauwelijks weerstand had om deze nieuwe tegenslag aan te kunnen.
Monique schreef dat ze haar
hondje niet meer herkende:
“Toen ik haar zag, keek ze
dwars door me heen. Ze piepte, was gedesoriënteerd, wilde niet eten
en kon nauwelijks staan. Met een gebroken hart ging ik naar huis,
met in mijn gedachten dat ik de volgende dag misschien een
onmogelijke keuze moest maken.”
Het zijn woorden die door merg en been gaan, herkenbaar voor iedereen die ooit een dier heeft zien worstelen met gezondheid.
De dag waarop alles nóg slechter leek te worden
De daaropvolgende dag verslechterde Gioia’s toestand verder. Ze was volledig uitgeput en reageerde nauwelijks meer op prikkels. Volgens de artsen was het enorm spannend welke kant het zou opgaan. Monique hield rekening met élk scenario, al wilde ze dat eigenlijk niet.
Toch bleef ze bij haar hond, bleef ze praten, bleef ze hopen – hoe klein de kans ook leek. En toen gebeurde iets wat niemand had verwacht.
Een onverwacht teken van leven
Op een moment waarop Monique geen enkel signaal meer kreeg dat Gioia zich beter voelde, ontving zij plots een filmpje van de kliniek. Tot haar verbazing zag ze haar hond staan. Niet stevig, niet stabiel, maar ze stond.
Dat kleine moment betekende
alles.
“Ze probeerde te lopen, maar
ze stond. Ze was tot leven gekomen. Met tranen ben ik gaan slapen.
Zou ze het dan toch redden?”
De antibiotica die ze had gekregen, bleek aan te slaan. Eindelijk kwam er een beetje lucht.
De dag erna gebeurde opnieuw iets hoopgevends: Gioia kwispelde en probeerde naar Monique toe te komen. Ze at zelfs een stukje rosbief – haar eerste hapje in dagen. Monique schreef dat haar meisje een beetje terugkwam, en dat moment gaf haar nieuwe kracht om door te gaan.
De koorts zakt en de sprankeling keert terug
Weer een dag later bleek de koorts verdwenen. Het was alsof er langzaam een gordijn werd geopend en de lichtstraal van herstel naar binnen viel. Toen Monique die avond de kliniek binnenstapte, zag ze Gioia al op haar wachten.
“Haar reactie was onbeschrijflijk. Mijn meisje had weer sprankeling in haar ogen.”
Na vijf dagen vol tranen, slapeloze nachten, onmacht en diepe angst, volgde eindelijk goed nieuws: Gioia mocht mee naar huis.
Monique in tranen van opluchting: ‘Welkom thuis, mijn hart’
Monique sloot haar update af
met woorden die de opluchting en dankbaarheid perfect
samenvatten:
“Vandaag mocht ik haar
ophalen, met tranen van geluk. Welkom thuis, mijn hart.”
De periode die achter hen ligt, was intens en emotioneel. Niet alleen voor Monique en haar gezin, maar ook voor de duizenden mensen die op sociale media met haar meeleefden. Het verhaal van Gioia toont opnieuw aan hoe bijzonder de band is tussen mens en dier, en hoe hoop soms precies op het moment komt waarop je het niet meer verwacht.
Waarom dit verhaal zoveel mensen raakt
De openheid van Monique zorgt ervoor dat velen zich herkennen in haar emoties. Het gaat niet alleen over een z!eke hond, maar over liefde, loyaliteit, zorg en de angst om iets dierbaars kwijt te raken.
Bovendien laat dit verhaal zien hoe belangrijk goede veterinaire zorg is en hoe intensief herstel voor dieren kan zijn. Door haar verhaal te delen, helpt Monique anderen die in soortgelijke situaties zitten zich minder alleen te voelen.
Voorzichtig vooruit kijken
Hoewel Gioia nu weer thuis is, zal haar herstel aandacht en rust vragen. Monique benadrukt dat dit pas het begin is van een langere fase van zorg en monitoring. Maar dat Gioia overeind krabbelde op een moment dat niemand het nog verwachtte, geeft hoop voor de komende tijd.
Haar veerkracht en het doorzettingsvermogen van Monique vormen samen een indrukwekkend verhaal — één dat laat zien hoe sterk de band tussen mens en dier kan zijn.