Actueel
Zorgwekkend nieuws over de gezondheid van Sylvana Simons – Fans in grote angst 😔
Het gaat helemaal niet goed met Sylvana Simons. De presentatrice en oud-politica kampt met chronische pijn en deelt openhartig haar strijd met gezondheidsproblemen. In een interview met Story vertelt ze hoe zwaar haar situatie is en welke impact dit heeft op haar dagelijks leven.
Kamerwerk eiste zijn tol
Enkele jaren geleden maakte Sylvana haar intrede in de Tweede Kamer als politica. Het werk in de politiek bracht een enorme druk en stress met zich mee, en na verloop van tijd begon haar lichaam de gevolgen hiervan te voelen.
Sylvana lijdt aan artrose en fibromyalgie. Fibromyalgie is een aandoening die gepaard gaat met langdurige spierpijn, stijfheid en extreme vermoeidheid. De combinatie van deze aandoeningen zorgde ervoor dat haar werkzaamheden steeds zwaarder werden. “Mijn lijf was op toen ik uit de Tweede Kamer vertrok,” vertelt ze aan Story.
Om haar klachten onder controle te houden, probeert Sylvana stress te vermijden, goed te rusten en gezond te eten. “De bekende dingen,” zegt ze. Toch bieden deze maatregelen niet altijd verlichting, en medicatie werkt slechts in beperkte mate. Haar klachten worden bovendien verergerd door weersomstandigheden: koude en vochtige lucht zorgen ervoor dat de pijn ondraaglijk wordt.
Lichamelijke inspanning heeft grote gevolgen
Het leven met een chronische aandoening is voor Sylvana een voortdurende uitdaging. Een klein uitstapje kan haar dagenlang uit balans brengen. Een recente wandeling in het Amsterdamse Bos was zo intensief dat ze een weeklang nauwelijks van de bank kon komen. “In totaal was ik veertien dagen van slag. Ik had meerdere ontstekingen in mijn achillespees.”
Ondanks haar klachten probeert Sylvana haar leven zo normaal mogelijk te leiden. “Als ik een avondje ga stappen, geef ik alles,” zegt ze. Maar de nasleep van dergelijke activiteiten is zwaar. Het herstel duurt lang en brengt veel ongemak met zich mee. “Ik kan nog wel veel, maar niet zonder daar een prijs voor te betalen.”
Felle kritiek na uitspraak over Ron Brandsteder
Naast haar gezondheidsproblemen kwam Sylvana deze week ook in het nieuws vanwege een controversiële uitspraak op BlueSky, een sociaal mediaplatform. Op de dag dat Ron Brandsteder 0verleed, plaatste ze een harde boodschap:
“Over de d0den niets dan goeds, behalve als het zelfingenomen kl00tzakken zijn. Dan niets over de d0den.”
Deze uitspraak zorgde voor een storm van kritiek. Onder anderen Johan Derksen en Dries Roelvink reageerden fel op haar woorden en veroordeelden haar harde toon. Veel mensen vonden het respectloos en ongepast om zo kort na het 0verlijden van Brandsteder een dergelijk bericht te plaatsen.
Hoewel Sylvana niet onbekend is met controverse, lijken haar woorden dit keer een gevoelige snaar te hebben geraakt bij een groot deel van het publiek. Haar uitlatingen en de gevolgen ervan hebben de aandacht afgeleid van haar gezondheidsstrijd, waardoor ze zich opnieuw geconfronteerd ziet met hevige kritiek.
Wat betekent dit voor haar toekomst?
Gezien haar voortdurende gezondheidsproblemen is het onduidelijk hoe Sylvana haar carrière en persoonlijke leven in de toekomst zal vormgeven. De combinatie van fysieke beperkingen en publieke controverses maakt haar situatie complex. Toch blijft ze vastberaden om ondanks alles het beste uit het leven te halen.
Haar verhaal benadrukt hoe moeilijk het is om met een chronische aandoening te leven, vooral wanneer lichamelijke klachten het dagelijks functioneren bemoeilijken. Hoe Sylvana haar toekomst ziet en welke keuzes ze zal maken, blijft een open vraag. Eén ding is zeker: haar gezondheidsproblemen en haar uitgesproken meningen zullen haar niet snel uit de schijnwerpers halen.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.