Actueel
Patricia Paay in diepe rouw: ´Ben compleet van slag, kan er nauwelijks over praten´
Patricia Paay rouwt om verlies van dierbare vriend en oud-manager John van Katwijk
Het verdriet is groot bij Patricia Paay na het overlijden van haar oud-manager en goede vriend John van Katwijk. Ondanks dat zijn overlijden niet onverwachts kwam vanwege zijn jarenlange gezondheidsproblemen, raakt het verlies haar diep. “John heeft ontzettend veel voor mij betekend,” deelt een geëmotioneerde Patricia in een interview met Privé. Zijn heengaan laat een enorme leegte achter in haar leven, maar ook bij velen die hem gekend hebben.
Een onbreekbare band
De samenwerking tussen Patricia Paay en John van Katwijk ging verder dan een puur zakelijke relatie. Naast zijn rol als manager, werd John een dierbare vriend en vertrouwenspersoon in haar leven. “Hij stond altijd voor me klaar, zowel in goede als slechte tijden,” zegt Patricia. “Na mijn zangcarrière bleef hij een belangrijk onderdeel van mijn leven. Hij was niet alleen mijn manager, maar ook mijn steun en toeverlaat.”
De bijzondere band tussen Patricia en John ontstond in een tijd waarin Patricia een nieuwe richting zocht voor haar carrière. Zijn steun en begeleiding waren volgens haar van onschatbare waarde. “John had altijd het juiste advies en wist hoe hij me op het juiste moment moest motiveren,” vertelt Patricia. “Ik heb alleen maar mooie herinneringen aan hem. Hij had een ongekende warmte en loyaliteit.”
Een dappere strijd tegen ziekte
John van Katwijk was al meer dan tien jaar bekend met ernstige gezondheidsproblemen. In 2013 werd bij hem kanker vastgesteld, een diagnose die zijn leven voorgoed veranderde. Desondanks bleef hij strijden en probeerde hij het leven zo positief mogelijk te benaderen.
“Hij gaf nooit op, hoe zwaar het ook was,” vertelt Patricia. “John bleef altijd hoop houden, zelfs toen de ziekte zich steeds verder ontwikkelde.” Zijn optimisme en veerkracht maakten indruk op iedereen in zijn omgeving. Toch kon hij niet voorkomen dat zijn gezondheid de afgelopen maanden snel verslechterde. Eind november van vorig jaar werd duidelijk dat hij afhankelijk was van kunstmatige zuurstof om te kunnen blijven leven.
De laatste dagen
De laatste fase van John’s leven stond in het teken van afscheid nemen. Omringd door zijn dierbaren nam hij in rust en vrede afscheid van het leven. Op 72-jarige leeftijd overleed hij, laat Patricia weten. “Het is zo zwaar om afscheid te nemen van iemand die zoveel voor je heeft betekend. Maar ik weet dat hij nu geen pijn meer heeft, en dat is een troost,” zegt ze.
Zijn overlijden kwam als een klap voor velen die hem kenden. “Hij was een unieke man,” vervolgt Patricia. “Hij had een bijzonder talent om mensen om zich heen te inspireren. Iedereen die hem kende, voelde zich speciaal en gezien.”
Grote leegte
Het overlijden van John laat een grote leegte achter in het leven van Patricia en anderen die hem goed kenden. “Ik kan niet in woorden uitdrukken hoeveel hij voor me heeft betekend,” zegt ze. De herinneringen aan hun jarenlange vriendschap geven haar enige troost in deze moeilijke tijd. “Hij was niet alleen mijn manager, maar ook een van mijn beste vrienden. Ik zal hem altijd in mijn hart dragen.”
Ook anderen uit de entertainmentwereld hebben hun medeleven betuigd. John was niet alleen bekend als manager van Patricia, maar werkte ook met andere artiesten. Hij stond bekend om zijn professionaliteit, maar ook om zijn vriendelijkheid en oprechte betrokkenheid. Zijn overlijden is dan ook een groot verlies voor de hele Nederlandse showbizz.
Mooie herinneringen koesteren
Patricia vindt steun in de vele mooie herinneringen die ze samen hebben gedeeld. “We hebben zoveel meegemaakt, zowel in mijn carrière als in mijn persoonlijke leven,” vertelt ze. “John wist altijd precies wat ik nodig had, of het nu ging om advies of gewoon een luisterend oor.”
Ze hoopt dat anderen die hem kenden, ook troost kunnen vinden in de bijzondere momenten die ze met hem hebben beleefd. “John was een man die het leven vierde, zelfs in moeilijke tijden,” zegt Patricia. “Ik wil hem herinneren zoals hij was: sterk, liefdevol en altijd met een glimlach.”
Het belang van steun
Patricia benadrukt hoe belangrijk het is om in tijden van verlies steun te vinden bij familie en vrienden. “Ik ben dankbaar voor de mensen om me heen die me in deze tijd steunen,” zegt ze. “Het verlies van John is een grote klap, maar ik weet dat ik er niet alleen voor sta.”
Ze hoopt dat anderen die met verlies te maken hebben, ook steun kunnen vinden in hun omgeving. “Het is zo belangrijk om je verdriet te delen en samen te rouwen,” zegt Patricia. “Dat helpt je om door te gaan, hoe moeilijk het ook is.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Een nalatenschap van liefde
Met het overlijden van John van Katwijk verliest de wereld niet alleen een getalenteerde manager, maar ook een geliefde vriend en mentor. Zijn nalatenschap leeft voort in de mensen die hij heeft geraakt. “John had een uniek talent om het beste in mensen naar boven te halen,” zegt Patricia. “Hij heeft zoveel voor me betekend, en ik ben dankbaar dat ik hem in mijn leven heb mogen hebben.”
Hoewel het verdriet groot is, blijft Patricia zich richten op de positieve herinneringen. “Ik wil dat mensen hem herinneren zoals hij echt was: een geweldige vriend, een mentor en een bron van inspiratie,” zegt ze. “John was een man die zijn leven heeft geleefd met passie en liefde, en dat is iets wat we allemaal kunnen koesteren.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Afscheid nemen
In de komende weken zal Patricia de tijd nemen om afscheid te nemen van haar dierbare vriend. Ze hoopt dat ze, samen met anderen die hem kenden en liefhadden, zijn leven kan vieren en de herinneringen aan hem levend kan houden. “Het is moeilijk om afscheid te nemen, maar ik weet dat John altijd een speciale plek in mijn hart zal hebben,” zegt ze.
Met het verlies van John van Katwijk verliest Patricia een belangrijke steunpilaar in haar leven. Toch blijft ze vastberaden om zijn nalatenschap te eren en de mooie herinneringen te koesteren die ze samen hebben gedeeld. “John was een bijzonder mens, en ik ben trots dat ik hem mijn vriend mocht noemen,” besluit Patricia.
Mijn dank aan twee hele bijzondere mensen. Wat een verdrietig nieuws 😢
John van Katwijk en Manuela kemp. ❤️🙏🏽❤️
Ik was nog een onervaren broekie toen John van Katwijk mij in de eerste jaren na de Soundmixshow heeft geholpen in mijn carrière. Mijn eerste tv optredens en studio…— Albert de Munck (@AlbertdeMunck) January 17, 2025
Actueel
Isa Hoes en haar zoon Merlijn worden geraakt door een groot verlies: ‘We moeten hierover spreken’
Isa Hoes stond maandag stil bij een datum die voor haar elk jaar opnieuw beladen is. Het is precies vijftien jaar geleden dat haar man Antonie Kamerling op 44-jarige leeftijd uit het leven verdween. Een moment dat voor altijd een breuklijn vormt in haar leven, maar ook in dat van hun kinderen Merlijn en Vlinder. Op sociale media deelde Isa een ingetogen, maar krachtige boodschap die bij veel mensen diep binnenkwam.
“Nog steeds geliefd – nog steeds gemist. 6 oktober 2010,” schreef Isa bij een foto van Antonie. Op het beeld is hij te zien in een auto, lachend, ontspannen, een moment zoals hij door velen herinnerd wordt. Geen lange tekst, geen uitleg. Alleen die paar woorden, die voor haar alles zeggen – en voor duizenden volgers herkenbaar voelen.
Een liefde die begon voor de camera’s
Isa Hoes en Antonie Kamerling leerden elkaar kennen in 1990 op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden. Het was het begin van een van de bekendste liefdesverhalen uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. Wat begon als een professionele samenwerking, groeide al snel uit tot een diepe band. De chemie tussen hen was niet alleen op het scherm voelbaar, maar ook daarbuiten.
Hun relatie ontwikkelde zich in een tijd waarin ze beiden aan het begin stonden van hun carrière. Ze groeiden samen, zowel persoonlijk als professioneel. In 1997 bezegelden ze hun liefde met een huwelijk in Italië, omringd door familie en vrienden. Later werden ze ouders van twee kinderen: Merlijn en Vlinder. Voor de buitenwereld leken ze het perfecte plaatje: succesvol, geliefd en hecht.
Maar achter dat beeld schuilde ook kwetsbaarheid. Antonie stond bekend als een intense, gevoelige man, iemand die diep kon voelen en leven. Juist die eigenschappen maakten hem zo geliefd als acteur, maar zorgden ook voor innerlijke strijd.
Vijftien jaar later: het gemis blijft
Vijftien jaar na het verlies is het verdriet niet verdwenen. Dat laat Isa met haar korte boodschap zien. Het gemis is er nog steeds, maar het heeft een andere vorm gekregen. Waar de eerste jaren vaak werden gekenmerkt door rauwe pijn en overleven van dag tot dag, is er nu ruimte voor herinnering, liefde en stilte.
Isa heeft in de jaren na het verlies vaker open gesproken over r0uw. Ze beschreef hoe r0uw geen rechte lijn is, maar een proces dat zich blijft ontwikkelen. Soms sluimert het op de achtergrond, soms komt het onverwacht naar voren. Een datum, een geur, een liedje of een foto kan alles weer even dichtbij brengen.
Met haar post laat Isa zien dat herinneren niet hetzelfde is als vastzitten in verdriet. Het is een manier om iemand die er niet meer is een plek te blijven geven in het leven van nu.
Zoon Merlijn: van afsluiten naar toelaten
Ook zoon Merlijn Kamerling stond op deze dag stil bij zijn vader. Hij deelde een openhartige en persoonlijke tekst die veel mensen raakte. Daarin beschrijft hij hoe hij jarenlang zijn gevoelens op afstand hield.
“Vandaag, precies vijftien jaar geleden, verloor ik mijn vader. Bijna tien jaar lang heb ik de deur dichtgedaan voor mijn verdriet,” schreef Merlijn. “Ik deed er alles aan om hem te vergeten, om maar niet te hoeven voelen wat ik miste.”
Die woorden laten zien hoe r0uw zich bij iedereen anders manifesteert. Waar sommigen direct hun emoties toelaten, kiezen anderen – zeker op jonge leeftijd – voor afsluiten als overlevingsstrategie. Voor Merlijn was dat een manier om door te kunnen gaan, om niet overspoeld te worden door gevoelens die te groot waren.
Een keerpunt in het r0uwproces
Volgens Merlijn kwam er pas echt verandering toen hij in 2020 begon te schrijven aan zijn boek. Dat moment markeerde een keerpunt. Door woorden te geven aan wat jarenlang onuitgesproken bleef, kwam er ruimte voor verwerking.
“Dat was het begin van een proces, een proces van r0uw,” schrijft hij. “Iets wat vandaag de dag voor zoveel mensen herkenbaar is.”
Merlijn benadrukt dat verlies niet verdwijnt. Het laat een litteken achter. Maar dat litteken verandert. Het wordt onderdeel van wie je bent, zonder dat het je volledig bepaalt. “Het verlies blijft een litteken. Maar het litteken verandert. Het wordt draaglijker. En, hoe gek het ook klinkt: het wordt écht beter.”
Die woorden bieden troost, niet alleen aan hemzelf, maar ook aan anderen die met verlies te maken hebben. Ze laten zien dat r0uw niet betekent dat je vast blijft zitten in verdriet, maar dat het mogelijk is om opnieuw betekenis, kracht en zelfs rust te vinden.
Een blijvende plek in het leven
Voor Isa, Merlijn en Vlinder blijft Antonie een vaste plek innemen in hun leven. Niet als iemand die alleen wordt herdacht op een specifieke datum, maar als iemand die verweven is met wie zij zijn. In verhalen, herinneringen, karaktertrekken en kleine dagelijkse momenten.
Isa heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een krachtige stem in het gesprek over r0uw en verlies. Ze spreekt eerlijk over de complexiteit ervan, over hoe je tegelijk verder kunt leven én iemand kunt blijven missen. Haar openheid heeft veel mensen geholpen die zich in soortgelijke situaties bevinden.
Reacties vol herkenning en respect
Onder de Instagram-post van Isa stroomden de reacties binnen. Niet sensatiebelust, maar warm, respectvol en meelevend. Veel mensen deelden hun eigen ervaringen met verlies, anderen lieten simpelweg een hartje of een korte boodschap achter. Het laat zien hoeveel impact Antonie Kamerling nog altijd heeft, niet alleen als acteur, maar als mens.
Ook de woorden van Merlijn werden breed gedeeld en geprezen om hun eerlijkheid. Ze raken een universeel gevoel: het zoeken naar een manier om om te gaan met iets wat je niet kunt veranderen.
Liefde stopt niet bij afscheid
Vijftien jaar na die bewuste dag is één ding duidelijk: liefde stopt niet wanneer iemand verdwijnt uit het dagelijkse leven. Ze verandert van vorm, maar blijft bestaan. In herinneringen, in woorden, in stiltes en in momenten van reflectie.
Isa Hoes laat met haar ingetogen eerbetoon zien dat je iemand kunt blijven liefhebben zonder vast te blijven zitten in verdriet. En Merlijn laat zien dat r0uw geen eindpunt kent, maar een proces is dat je – op je eigen tempo – kunt aangaan.
Samen schetsen ze een beeld van verlies dat pijnlijk is, maar ook menselijk, herkenbaar en uiteindelijk draaglijk. En precies daarin schuilt de kracht van hun woorden.