Actueel
Patricia Paay in diepe rouw: ´Ben compleet van slag, kan er nauwelijks over praten´
Patricia Paay rouwt om verlies van dierbare vriend en oud-manager John van Katwijk
Het verdriet is groot bij Patricia Paay na het overlijden van haar oud-manager en goede vriend John van Katwijk. Ondanks dat zijn overlijden niet onverwachts kwam vanwege zijn jarenlange gezondheidsproblemen, raakt het verlies haar diep. “John heeft ontzettend veel voor mij betekend,” deelt een geëmotioneerde Patricia in een interview met Privé. Zijn heengaan laat een enorme leegte achter in haar leven, maar ook bij velen die hem gekend hebben.
Een onbreekbare band
De samenwerking tussen Patricia Paay en John van Katwijk ging verder dan een puur zakelijke relatie. Naast zijn rol als manager, werd John een dierbare vriend en vertrouwenspersoon in haar leven. “Hij stond altijd voor me klaar, zowel in goede als slechte tijden,” zegt Patricia. “Na mijn zangcarrière bleef hij een belangrijk onderdeel van mijn leven. Hij was niet alleen mijn manager, maar ook mijn steun en toeverlaat.”
De bijzondere band tussen Patricia en John ontstond in een tijd waarin Patricia een nieuwe richting zocht voor haar carrière. Zijn steun en begeleiding waren volgens haar van onschatbare waarde. “John had altijd het juiste advies en wist hoe hij me op het juiste moment moest motiveren,” vertelt Patricia. “Ik heb alleen maar mooie herinneringen aan hem. Hij had een ongekende warmte en loyaliteit.”
Een dappere strijd tegen ziekte
John van Katwijk was al meer dan tien jaar bekend met ernstige gezondheidsproblemen. In 2013 werd bij hem kanker vastgesteld, een diagnose die zijn leven voorgoed veranderde. Desondanks bleef hij strijden en probeerde hij het leven zo positief mogelijk te benaderen.
“Hij gaf nooit op, hoe zwaar het ook was,” vertelt Patricia. “John bleef altijd hoop houden, zelfs toen de ziekte zich steeds verder ontwikkelde.” Zijn optimisme en veerkracht maakten indruk op iedereen in zijn omgeving. Toch kon hij niet voorkomen dat zijn gezondheid de afgelopen maanden snel verslechterde. Eind november van vorig jaar werd duidelijk dat hij afhankelijk was van kunstmatige zuurstof om te kunnen blijven leven.
De laatste dagen
De laatste fase van John’s leven stond in het teken van afscheid nemen. Omringd door zijn dierbaren nam hij in rust en vrede afscheid van het leven. Op 72-jarige leeftijd overleed hij, laat Patricia weten. “Het is zo zwaar om afscheid te nemen van iemand die zoveel voor je heeft betekend. Maar ik weet dat hij nu geen pijn meer heeft, en dat is een troost,” zegt ze.
Zijn overlijden kwam als een klap voor velen die hem kenden. “Hij was een unieke man,” vervolgt Patricia. “Hij had een bijzonder talent om mensen om zich heen te inspireren. Iedereen die hem kende, voelde zich speciaal en gezien.”
Grote leegte
Het overlijden van John laat een grote leegte achter in het leven van Patricia en anderen die hem goed kenden. “Ik kan niet in woorden uitdrukken hoeveel hij voor me heeft betekend,” zegt ze. De herinneringen aan hun jarenlange vriendschap geven haar enige troost in deze moeilijke tijd. “Hij was niet alleen mijn manager, maar ook een van mijn beste vrienden. Ik zal hem altijd in mijn hart dragen.”
Ook anderen uit de entertainmentwereld hebben hun medeleven betuigd. John was niet alleen bekend als manager van Patricia, maar werkte ook met andere artiesten. Hij stond bekend om zijn professionaliteit, maar ook om zijn vriendelijkheid en oprechte betrokkenheid. Zijn overlijden is dan ook een groot verlies voor de hele Nederlandse showbizz.
Mooie herinneringen koesteren
Patricia vindt steun in de vele mooie herinneringen die ze samen hebben gedeeld. “We hebben zoveel meegemaakt, zowel in mijn carrière als in mijn persoonlijke leven,” vertelt ze. “John wist altijd precies wat ik nodig had, of het nu ging om advies of gewoon een luisterend oor.”
Ze hoopt dat anderen die hem kenden, ook troost kunnen vinden in de bijzondere momenten die ze met hem hebben beleefd. “John was een man die het leven vierde, zelfs in moeilijke tijden,” zegt Patricia. “Ik wil hem herinneren zoals hij was: sterk, liefdevol en altijd met een glimlach.”
Het belang van steun
Patricia benadrukt hoe belangrijk het is om in tijden van verlies steun te vinden bij familie en vrienden. “Ik ben dankbaar voor de mensen om me heen die me in deze tijd steunen,” zegt ze. “Het verlies van John is een grote klap, maar ik weet dat ik er niet alleen voor sta.”
Ze hoopt dat anderen die met verlies te maken hebben, ook steun kunnen vinden in hun omgeving. “Het is zo belangrijk om je verdriet te delen en samen te rouwen,” zegt Patricia. “Dat helpt je om door te gaan, hoe moeilijk het ook is.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Een nalatenschap van liefde
Met het overlijden van John van Katwijk verliest de wereld niet alleen een getalenteerde manager, maar ook een geliefde vriend en mentor. Zijn nalatenschap leeft voort in de mensen die hij heeft geraakt. “John had een uniek talent om het beste in mensen naar boven te halen,” zegt Patricia. “Hij heeft zoveel voor me betekend, en ik ben dankbaar dat ik hem in mijn leven heb mogen hebben.”
Hoewel het verdriet groot is, blijft Patricia zich richten op de positieve herinneringen. “Ik wil dat mensen hem herinneren zoals hij echt was: een geweldige vriend, een mentor en een bron van inspiratie,” zegt ze. “John was een man die zijn leven heeft geleefd met passie en liefde, en dat is iets wat we allemaal kunnen koesteren.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Afscheid nemen
In de komende weken zal Patricia de tijd nemen om afscheid te nemen van haar dierbare vriend. Ze hoopt dat ze, samen met anderen die hem kenden en liefhadden, zijn leven kan vieren en de herinneringen aan hem levend kan houden. “Het is moeilijk om afscheid te nemen, maar ik weet dat John altijd een speciale plek in mijn hart zal hebben,” zegt ze.
Met het verlies van John van Katwijk verliest Patricia een belangrijke steunpilaar in haar leven. Toch blijft ze vastberaden om zijn nalatenschap te eren en de mooie herinneringen te koesteren die ze samen hebben gedeeld. “John was een bijzonder mens, en ik ben trots dat ik hem mijn vriend mocht noemen,” besluit Patricia.
Mijn dank aan twee hele bijzondere mensen. Wat een verdrietig nieuws 😢
John van Katwijk en Manuela kemp. ❤️🙏🏽❤️
Ik was nog een onervaren broekie toen John van Katwijk mij in de eerste jaren na de Soundmixshow heeft geholpen in mijn carrière. Mijn eerste tv optredens en studio…— Albert de Munck (@AlbertdeMunck) January 17, 2025
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.