Actueel
Moeder Mike wordt snoeihard afgefikt door Shownieuws panel: “Dit zegt alles!” 🫣🔥
Het televisieprogramma Winter Vol Liefde heeft voor veel kijkers spektakel opgeleverd, maar één deelnemer wist zich op een bijzondere manier in de kijker te spelen: Mike. Opvallend genoeg kwam dit niet zozeer door zijn eigen optreden, maar door de overheersende aanwezigheid van zijn moeder Monique. Wie had gehoopt dat Mike na afloop van het programma eindelijk zelf de regie in handen zou nemen, kwam bedrogen uit. In een recent interview bij Shownieuws trok Monique opnieuw alle aandacht naar zich toe, tot grote frustratie van het publiek.
Moeder Monique blijft de boventoon voeren
Vanaf het begin van zijn deelname aan Winter Vol Liefde was duidelijk dat Mike weinig ruimte kreeg om zijn eigen liefdesleven vorm te geven. Monique bemoeide zich openlijk met zijn keuzes, wat niet alleen leidde tot irritatie bij de kijkers, maar ook bij de vrouwen die interesse in hem hadden. Het interview bij Shownieuws onderstreepte dit beeld nogmaals. Mike zat er als een stille bijstander bij, terwijl Monique het gesprek domineerde alsof zij de hoofdrolspeler was.
Op vrijwel elke vraag van de interviewers gaf Monique uitgebreid antwoord, zonder haar zoon de kans te geven om zelf iets te zeggen. Dit viel de presentatoren direct op. Bart Ettekoven merkte scherp op: “O, gelukkig heeft hij ook nog wat gezegd!” toen Mike eindelijk een kort moment kreeg om zijn stem te laten horen. Anouk Smulders kon haar verbazing nauwelijks onderdrukken: “Ik wou net zeggen: is dit wel een dubbelinterview?”
‘Dit is zo exemplarisch’
De dynamiek tussen Monique en Mike blijft voer voor discussie. Voormalig strafpleiter en showbizz-analist Bram Moszkowicz zag direct wat er aan de hand was. “Dit is zó exemplarisch voor dat stel, dat zij dertig seconden praat en hij twee.” Leontien van Moorsel was het daar niet mee eens en reageerde met een scherpere inschatting: “Dertig? Zij praat anderhalve minuut!”
Moszkowicz gaf daarnaast aan medelijden te hebben met Mike. “Ik heb met hem te doen als ik het zie. Hoe oud is hij? 33 of zo? Op mijn 33ste was ik toch echt zelfstandiger. Laat ik het zo zeggen.” Bart Ettekoven vulde hem aan: “Ik denk dat de meeste mannen dat wel zijn. Dit kwam ook in de reünie-aflevering naar voren, waaruit bleek dat Monique voor een groot deel de oorzaak was van de problemen tussen Mike en Antine. Daarom is het niet gelukt tussen hen.”
Gebrek aan zelfreflectie
Wat veel kijkers en analisten onbegrijpelijk vinden, is dat Monique haar eigen invloed op de situatie niet lijkt te erkennen. Anouk Smulders probeerde het nog voorzichtig te formuleren: “Moeder Monique heeft er best pittig op gereageerd, en ze voelt zich soms aangevallen. Maar als ze dit terugkijkt, dan ziet ze toch ook dat ze wel heel veel praat?”
Bram Moszkowicz had daar weinig vertrouwen in. “Dat zou zelfreflectie vereisen, en hoewel ze het waarschijnlijk goed bedoelt voor haar zoon, vraag ik me af of ze zich bewust is van haar rol. Ze lijkt geen slecht mens, maar het patroon blijft zich herhalen.”
Leontien sloot de discussie treffend af met een uitspraak waar velen zich in konden vinden: “Het zou je schoonmoeder maar zijn!”
Wat nu voor Mike?
Na de tumultueuze periode bij Winter Vol Liefde en de spraakmakende interviews blijft de vraag of Mike erin zal slagen om los te komen van zijn moeder’s invloed. Velen hopen dat hij de kans grijpt om zelfstandiger te worden en zijn eigen liefdesleven vorm te geven. Of dat gaat lukken, blijft echter onzeker. De dynamiek tussen moeder en zoon blijft voorlopig een onderwerp van gesprek.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.