Actueel
Moeder Mike wordt snoeihard afgefikt door Shownieuws panel: “Dit zegt alles!” 🫣🔥
Het televisieprogramma Winter Vol Liefde heeft voor veel kijkers spektakel opgeleverd, maar één deelnemer wist zich op een bijzondere manier in de kijker te spelen: Mike. Opvallend genoeg kwam dit niet zozeer door zijn eigen optreden, maar door de overheersende aanwezigheid van zijn moeder Monique. Wie had gehoopt dat Mike na afloop van het programma eindelijk zelf de regie in handen zou nemen, kwam bedrogen uit. In een recent interview bij Shownieuws trok Monique opnieuw alle aandacht naar zich toe, tot grote frustratie van het publiek.
Moeder Monique blijft de boventoon voeren
Vanaf het begin van zijn deelname aan Winter Vol Liefde was duidelijk dat Mike weinig ruimte kreeg om zijn eigen liefdesleven vorm te geven. Monique bemoeide zich openlijk met zijn keuzes, wat niet alleen leidde tot irritatie bij de kijkers, maar ook bij de vrouwen die interesse in hem hadden. Het interview bij Shownieuws onderstreepte dit beeld nogmaals. Mike zat er als een stille bijstander bij, terwijl Monique het gesprek domineerde alsof zij de hoofdrolspeler was.
Op vrijwel elke vraag van de interviewers gaf Monique uitgebreid antwoord, zonder haar zoon de kans te geven om zelf iets te zeggen. Dit viel de presentatoren direct op. Bart Ettekoven merkte scherp op: “O, gelukkig heeft hij ook nog wat gezegd!” toen Mike eindelijk een kort moment kreeg om zijn stem te laten horen. Anouk Smulders kon haar verbazing nauwelijks onderdrukken: “Ik wou net zeggen: is dit wel een dubbelinterview?”
‘Dit is zo exemplarisch’
De dynamiek tussen Monique en Mike blijft voer voor discussie. Voormalig strafpleiter en showbizz-analist Bram Moszkowicz zag direct wat er aan de hand was. “Dit is zó exemplarisch voor dat stel, dat zij dertig seconden praat en hij twee.” Leontien van Moorsel was het daar niet mee eens en reageerde met een scherpere inschatting: “Dertig? Zij praat anderhalve minuut!”
Moszkowicz gaf daarnaast aan medelijden te hebben met Mike. “Ik heb met hem te doen als ik het zie. Hoe oud is hij? 33 of zo? Op mijn 33ste was ik toch echt zelfstandiger. Laat ik het zo zeggen.” Bart Ettekoven vulde hem aan: “Ik denk dat de meeste mannen dat wel zijn. Dit kwam ook in de reünie-aflevering naar voren, waaruit bleek dat Monique voor een groot deel de oorzaak was van de problemen tussen Mike en Antine. Daarom is het niet gelukt tussen hen.”
Gebrek aan zelfreflectie
Wat veel kijkers en analisten onbegrijpelijk vinden, is dat Monique haar eigen invloed op de situatie niet lijkt te erkennen. Anouk Smulders probeerde het nog voorzichtig te formuleren: “Moeder Monique heeft er best pittig op gereageerd, en ze voelt zich soms aangevallen. Maar als ze dit terugkijkt, dan ziet ze toch ook dat ze wel heel veel praat?”
Bram Moszkowicz had daar weinig vertrouwen in. “Dat zou zelfreflectie vereisen, en hoewel ze het waarschijnlijk goed bedoelt voor haar zoon, vraag ik me af of ze zich bewust is van haar rol. Ze lijkt geen slecht mens, maar het patroon blijft zich herhalen.”
Leontien sloot de discussie treffend af met een uitspraak waar velen zich in konden vinden: “Het zou je schoonmoeder maar zijn!”
Wat nu voor Mike?
Na de tumultueuze periode bij Winter Vol Liefde en de spraakmakende interviews blijft de vraag of Mike erin zal slagen om los te komen van zijn moeder’s invloed. Velen hopen dat hij de kans grijpt om zelfstandiger te worden en zijn eigen liefdesleven vorm te geven. Of dat gaat lukken, blijft echter onzeker. De dynamiek tussen moeder en zoon blijft voorlopig een onderwerp van gesprek.
Actueel
Jean-Marie Pfaff geeft eerlijk update over zijn vrouw Carmen: “Nooit meer”
Het leven van de familie Pfaff, jarenlang gevolgd door miljoenen Vlamingen en Nederlanders, heeft de afgelopen jaren een ongekend zware wending genomen. Waar het gezin ooit symbool stond voor levenslust, humor en samenhorigheid, wordt het dagelijkse leven nu overschaduwd door zorg, herstel en blijvende beperkingen. In een openhartig en emotioneel gesprek met Het Nieuwsblad doet Jean-Marie Pfaff (72) een onthulling die diepe indruk maakt: zijn vrouw Carmen is officieel invalide verklaard. Het is een uitspraak die de ernst van wat het gezin heeft doorgemaakt in één klap duidelijk maakt.
Een vakantie die alles veranderde
De opeenvolging van drama’s begon in mei 2023, tijdens wat een ontspannen vakantie op Mallorca had moeten worden. Voor Carmen Pfaff sloeg het noodlot onverwacht toe: ze werd getroffen door een zware hersenbloeding. Plots stond het leven van het gezin volledig stil. Carmen belandde in kritieke toestand op de afdeling intensieve zorg, waar artsen dagenlang vreesden voor het ergste.
Voor Jean-Marie en hun dochters Debby, Kelly en Lyndsey brak een periode aan van angst, onzekerheid en machteloos wachten. De man die Vlaanderen jarenlang kende als de flamboyante, energieke doelman van de Rode Duivels, stond nu naast het ziekenhuisbed van zijn vrouw, niet wetend of ze het zou halen. “Dat waren de donkerste dagen van mijn leven,” liet hij eerder al doorschemeren.
Een loodzware revalidatie
Tegen alle verwachtingen in overleefde Carmen de hersenbloeding. Wat volgde, was echter geen snelle terugkeer naar het oude leven, maar een lange en slopende revalidatie. Ze moest opnieuw leren vertrouwen op haar lichaam, haar evenwicht hervinden en omgaan met vermoeidheid en beperkingen die haar dagelijks leven bepaalden.
In die periode speelde de familie een cruciale rol. De dochters Pfaff waren voortdurend aanwezig, boden emotionele steun en hielpen hun moeder door momenten van wanhoop heen. Jean-Marie noemt die familiale verbondenheid nog altijd de reden dat Carmen niet heeft opgegeven. “Zonder onze kinderen was dit niet gelukt,” zegt hij.
Langzaam leek er weer wat licht te komen aan het einde van de tunnel. Carmen boekte vooruitgang, het gezin begon voorzichtig te hopen dat het ergste achter de rug was. Maar het lot had andere plannen.
De klap van de homejacking
In augustus 2023 sloeg het noodlot opnieuw toe, en dit keer op een manier die diepe psychologische wonden naliet. Terwijl Jean-Marie afwezig was, drongen drie mannen de woning van de Pfaffs in Brasschaat binnen. Carmen, nog herstellende van haar hersenbloeding, was alleen thuis.
Wat volgde was een brute homejacking. Carmen kreeg slagen tegen het hoofd, werd aan haar arm meegesleurd over een marmeren trap en uiteindelijk opgesloten in het toilet. De daders gingen ervandoor met juwelen, maar de materiële schade verbleekt volledig bij wat dit incident emotioneel en fysiek heeft aangericht.
Jean-Marie vertelt er zichtbaar aangeslagen over: “Mijn vrouw was net aan het herstellen van haar beroerte, en dan gebeurt dit. Dat is niet te vatten.” De angst, het gevoel van onveiligheid en de hernieuwde lichamelijke schade maakten het herstel van Carmen opnieuw een stuk zwaarder.
Officieel invalide verklaard
De gevolgen van deze dubbele klap zijn blijvend. In het interview onthult Jean-Marie dat Carmen inmiddels voor 67 procent invalide is verklaard. Het is een harde realiteit, die bevestigt wat het gezin al langer voelde: het leven zal nooit meer worden zoals het was.
“Het gaat redelijk,” zegt Jean-Marie eerlijk, “maar we moeten aanvaarden dat het nooit meer hetzelfde wordt.” Die woorden dragen zowel verdriet als berusting in zich. Carmen kan niet meer alles wat ze vroeger deed, en eenvoudige dagelijkse handelingen vragen vaak meer tijd, energie en ondersteuning.
Leven met beperkingen
Toch weigert de familie Pfaff zich volledig te laten verlammen door het verdriet. Carmen probeert, binnen haar mogelijkheden, nog steeds van het leven te genieten. Kleine momenten krijgen een grotere betekenis: samen zijn met de kinderen, lachen met de kleinkinderen, een rustige dag thuis zonder stress.
Jean-Marie wijkt geen moment meer van haar zijde. Waar hij vroeger bekendstond om zijn drukke agenda en publieke optredens, ligt zijn focus nu volledig bij zijn vrouw. “Ik ben er meer dan ooit voor haar,” zegt hij. “Dat is mijn taak, mijn plicht, maar vooral mijn liefde.”
Angst en veiligheid
De homejacking heeft ook het gevoel van veiligheid voorgoed aangetast. Het huis in Brasschaat, ooit een veilige haven, draagt nu beladen herinneringen met zich mee. Jean-Marie geeft toe dat de angst soms nog aanwezig is, vooral bij Carmen. Slapen, alleen zijn, onverwachte geluiden – het zijn triggers geworden.
Toch probeert het gezin niet in die angst te blijven hangen. Met extra veiligheidsmaatregelen en de steun van elkaar zoeken ze een nieuw evenwicht. “Je kunt niet blijven leven in schrik,” zegt Jean-Marie. “Maar je neemt het wel mee, elke dag.”
Dankbaarheid ondanks alles
Wat opvalt in het verhaal van Jean-Marie Pfaff is de dankbaarheid die, ondanks alles, blijft doorschemeren. Dankbaarheid dat Carmen de hersenbloeding heeft overleefd. Dankbaarheid dat ze de homejacking heeft doorstaan. En vooral dankbaarheid voor de familieband die sterker is geworden door de tegenslagen.
“Onze juwelen zijn weg,” zei hij eerder al, “maar Carmen is er nog. Dat is wat telt.” Die zin vat perfect samen waar het voor hem om draait. Materiële zaken zijn vervangbaar, gezondheid en liefde niet.
Een ander leven, maar samen
Het leven van de familie Pfaff is onherroepelijk veranderd. De vrolijke televisiemomenten van vroeger maken plaats voor een stiller bestaan, waarin zorg en aandacht centraal staan. Maar de kern van het gezin – samen, loyaal en veerkrachtig – is intact gebleven.
Jean-Marie sluit af met woorden die zowel verdrietig als hoopvol zijn: “We maken er samen het beste van. Elke dag opnieuw.” Het is geen optimisme uit naïviteit, maar uit liefde. En misschien is dat, ondanks alles, de grootste kracht van de familie Pfaff.