Actueel
Intens verdrietige dag voor Jan Versteegh: ´Ik hield zoveel van haar!´
Jan Versteegh deelt indrukwekkende en emotionele dag: afscheid van zijn geliefde peettante Jannie
Presentator Jan Versteegh heeft een buitengewoon zware en indrukwekkende dag achter de rug. In een openhartige column voor LINDA.nl beschrijft hij hoe hij deze week afscheid nam van zijn peettante Jannie, een vrouw die misschien niet via bloedverwantschap aan hem verbonden was, maar die voor hem een belangrijke en warme rol speelde. De uitvaart vond plaats op woensdag en raakte hem dieper dan hij vooraf had verwacht. “Nu huilde ik ook omdat ik zélf verdrietig was,” schrijft Jan. Zijn woorden geven een eerlijk inkijkje in hoe liefde, herinneringen en verdriet op zo’n dag samenkomen.
Een peettante met impact: meer dan een familierol
Jan vertelt in zijn column dat Jannie niet zijn tante was “omdat het zo op de stamboom stond”, maar omdat ze één van de beste vriendinnen was van zijn moeder. Het soort vriendin dat voelt als familie: aanwezig bij belangrijke momenten, steunend op de achtergrond, nooit klagend en altijd met een lach.
Hij omschrijft haar als een klein en rank persoon, maar wél iemand met een enorme innerlijke kracht en warmte. Jannie was iemand die anderen zag, die attent was, en die van kleine gebaren een groot verschil wist te maken. “Geen verjaardag ging voorbij zonder dat ze even langskwam,” herinnert Jan zich. “En dat zegt echt wel wat, want ik ben op oudejaarsdag jarig. Toch wist ze altijd even binnen te wippen, al was het maar voor een knuffel, een kaartje of een aardige opmerking.”
Dit soort gebaren blijven hangen, zeker na een afscheid. En precies dat maakt haar verlies zo voelbaar: ze liet sporen achter in de levens van mensen die haar liefhadden.
Een emotionele speech die binnenkomt
Tijdens de dienst luisterde Jan naar de woorden van Jannies kinderen. Zij vertelden openlijk over de vrouw die voor hen een moeder was, maar voor velen méér dan dat: een sociaal, warm, empathisch en opmerkelijk mens die anderen altijd voorop zette.
Terwijl Jan daar zat, merkte hij hoe de woorden hem harder raakten dan verwacht. Niet alleen omdat hij afscheid nam van iemand die hem dierbaar was, maar ook omdat die speeches hem confronteerden met de onvermijdelijke realiteit van tijd, verlies en het ouder worden van geliefden.
“Ik pakte de hand van mijn moeder en kneep er zacht in,” schrijft hij. Het was een reflex die voortkwam uit liefde én angst — angst voor een toekomst waarin ook hij ooit afscheid zal moeten nemen van de mensen die hem grootbrachten en steunden.
“Het leven is niet altijd
eerlijk,” vervolgt hij. “Maar de dood is keihard.”
Die zin vormt de kern van zijn gedachten: we weten dat afscheid bij
het leven hoort, maar het blijft elke keer opnieuw een onwezenlijke
confrontatie met hoe eindig alles is.
De gedachten die komen wanneer je in een kerk zit
Jan beschrijft hoe een uitvaart niet alleen draait om degene die gemist zal worden, maar ook om reflectie. De stilte van een kerk, de muziek, de verhalen — ze brengen herinneringen boven en zetten je aan het denken over alles wat al gebeurd is, maar ook over wat nog komt.
Hij vroeg zich af hoe hij ooit in woorden zou kunnen vatten wie zijn eigen moeder is, mocht hij in de toekomst in een soortgelijke situatie terechtkomen. “Wat zou ik moeten zeggen? Hoe zou ik haar leven kunnen samenvatten? Waar begin je? Waar eindig je?” Het zijn vragen die veel mensen herkennen op momenten van verlies. Je beseft dat woorden soms tekortschieten om een heel leven te omschrijven.
Die gedachtegang maakte de dag voor Jan extra intens. Hij was verdrietig om Jannie, maar ook bang — bang om nog meer te verliezen in de toekomst. Het is dat dubbele gevoel dat veel lezers zal raken.
Een dag vol verdriet, liefde, herinneringen en verbinding
Hoewel het een verdrietige dag was, merkte Jan ook hoeveel verbondenheid een afscheid kan brengen. Mensen die elkaar lang niet hebben gezien, vinden elkaar weer in herinneringen en verhalen. Het delen van anekdotes, blikken van herkenning, kleine aanrakingen: ze vormen een soort stille troost.
Voor Jan werd het bovendien een moment om stil te staan bij wie hij is, wie hem gevormd heeft en hoeveel invloed mensen zoals Jannie daarop hebben gehad. Ze was iemand die liefde gaf zonder iets terug te verwachten. Iemand die aanwezig was zonder op te vallen. Precies dat soort mensen missen we vaak het meest wanneer ze er niet meer zijn.
Het ironische en bijna filmische einde van een zware dag
Na de plechtigheid en de nazit liep Jan richting de auto. Zijn hoofd zat vol gedachten en emoties, tot de werkelijkheid zich ineens op heel alledaagse wijze meldde: hij stapte in hondenpoep. Een klein, irritant en onverwacht moment dat totaal niet paste bij de zwaarte van de dag.
Maar juist dat onverwachte luchtige element zorgde voor een soort emotionele ontlading. Het was zó menselijk en zó herkenbaar dat Jan er later om kon lachen. Het leven gaat door, zelfs op dagen waarop je hart zwaar is.
Soms is het net alsof het universum even fluistert: hoe verdrietig de dag ook is, je staat met beide benen op de grond — letterlijk.
Een column die raakt door zijn eerlijkheid
De kracht van Jan Versteegh ligt vaker in zijn openheid, maar deze column voelt extra oprecht en kwetsbaar. Hij beschrijft niet alleen zijn verdriet, maar ook zijn angst, zijn reflectie, zijn liefde voor zijn moeder, en zijn herinneringen aan Jannie. Het is een eerbetoon aan haar, maar ook een ode aan familie, vriendschap en de manier waarop de mensen om ons heen ons vormen.
Zijn verhaal laat zien hoe verlies niet alleen draait om degene die we moeten missen, maar ook om wat het bij ons vanbinnen losmaakt. Het dwingt ons na te denken over tijd, liefde, dankbaarheid en de essentie van het leven.
En misschien is dat precies waarom zijn woorden zo veel mensen zullen raken: ze zijn niet alleen persoonlijk, maar ook universeel.
Conclusie: een dag die Jan niet snel zal vergeten
De dag van Jannies uitvaart werd voor Jan een moment van intens verdriet, maar ook van liefdevolle herinnering en diepe reflectie. Haar 0verlijden bracht emoties naar boven die verder gingen dan het afscheid alleen — het confronteerde hem met de kwetsbaarheid van het leven en de waarde van de mensen die we liefhebben.
Dat hij daarna in hondenpoep stapte, maakt het verhaal tragikomisch, bijna symbolisch: zelfs op de zwaarste dagen blijft het leven je verrassen.
Actueel
Oud-profvoetballer (53) in coma geslagen bij verkeersruzie
Wat begon als een alledaagse verkeerssituatie is in het Belgische Turnhout uitgelopen op een tragedie die veel mensen diep raakt. Oud-profvoetballer Karel Snoeckx (53) raakte zaterdag levensgevaarlijk gewond nadat hij betrokken was geraakt bij een ernstig geweldsincident na een verkeersconflict. De voormalig Belgisch international ligt momenteel in een kunstmatige coma, terwijl zijn familie in grote onzekerheid afwacht hoe zijn herstel zal verlopen.
Zijn partner Lindsy en dochter Ymanie deden bij VTM NIEUWS hun aangrijpende verhaal over de gebeurtenissen die volgens hen in enkele minuten volledig uit de hand liepen.
Verkeerssituatie mondt uit in ruzie
Volgens de familie reed Snoeckx zaterdag samen met zijn partner, dochter en schoonzoon door Turnhout toen een voetgangster op een zebrapad op het laatste moment kon worden vermeden.
Na het incident ontstond volgens de familie een woordenwisseling. De voetgangster zou het gezin daarbij hebben beschuldigd van racistisch gedrag.
Karel Snoeckx besloot vervolgens uit de auto te stappen om de situatie te bespreken.
Volgens zijn partner deed hij dat op de manier waarop hij altijd met conflicten omging: rustig en zonder agressie.
“Hij wilde de situatie gewoon sussen,” vertelt Lindsy. “Dat is wie hij is.”
Geweld escaleert in enkele seconden
Volgens de familie werd Snoeckx vrijwel direct aangevallen door een 35-jarige man die zich met de situatie had bemoeid.
Wat begon met een vuistslag in het gezicht, escaleerde volgens de verklaringen al snel tot ernstig geweld.
Dochter Ymanie probeerde haar vader los te trekken van de aanvaller. Dat lukte volgens haar niet.
“We lagen met zijn drieën op de grond en hij bleef mijn vader slaan,” vertelt ze zichtbaar geëmotioneerd.
Ymanie is op dit moment 22 weken zwanger en zegt dat de machteloosheid van dat moment haar nog steeds achtervolgt.
Familie smeekte om te stoppen
Volgens de familie bleef de verdachte geweld gebruiken terwijl zij hem meerdere keren vroegen te stoppen.
Ymanie vertelt dat zij de man erop wees dat haar vader hartproblemen heeft.
“Ik riep dat hij hartproblemen had,” vertelt ze. “Maar hij stopte niet.”
Volgens haar bleef de verdachte haar vader ook schoppen terwijl hij op de grond lag.
De politie onderzoekt momenteel de exacte toedracht van het incident.
Reanimatie duurt drie kwartier
Na het geweld verloor Snoeckx het bewustzijn.
Zijn partner en schoonzoon begonnen direct met reanimeren totdat de hulpdiensten arriveerden.
Volgens de familie duurde de reanimatie ongeveer 45 minuten voordat het medische interventieteam de zorg kon overnemen.
Daarna werd de oud-profvoetballer met spoed overgebracht naar het ziekenhuis.
Artsen besloten hem in een kunstmatige coma te brengen om zijn lichaam zoveel mogelijk rust te geven.
Grote zorgen over hersenschade
De toestand van Snoeckx is inmiddels stabiel, maar de onzekerheid over zijn herstel blijft groot.
Artsen willen hem de komende periode stap voor stap uit de coma halen om te beoordelen hoe ernstig de mogelijke neurologische schade is.
Voor zijn partner en dochter is dat een bijzonder moeilijke periode.
“Je kunt je niet voorstellen wat voor goed mens hij is,” vertelt Lindsy.
“Hij stond altijd voor iedereen klaar. Er was nooit iets te veel.”
Ook dochter Ymanie denkt voortdurend aan de toekomst die haar vader tegemoet leek te gaan.
“Hij keek zó uit naar zijn eerste kleinkind.”
Die gedachte maakt het verdriet voor de familie extra zwaar.
Verdachte aangehouden
De 35-jarige verdachte verscheen inmiddels voor de raadkamer in Turnhout.
Het Openbaar Ministerie verdenkt hem van poging tot doodslag.
Volgens zijn advocate is haar cliënt zeer aangeslagen door de gebeurtenissen en was hij nooit eerder met justitie in aanraking gekomen.
Over de inhoud van het onderzoek doet het parket vooralsnog geen verdere uitspraken.
De raadkamer beslist op een later moment over de verdere voorlopige hechtenis van de verdachte.
Wie is Karel Snoeckx?
Karel Snoeckx behoort tot de bekendere namen uit het Belgische voetbal van de jaren negentig en begin deze eeuw.
De voormalig rechtervleugelspeler beleefde zijn grootste successen bij Lierse SK, waar hij in 1997 landskampioen van België werd.
Later kwam hij ook uit voor onder meer Germinal Beerschot, waarmee hij in 2005 de Belgische Beker won.
Daarnaast speelde Snoeckx één interland voor de Belgische nationale ploeg, de Rode Duivels.
Na zijn actieve loopbaan bleef hij betrokken bij het voetbal en genoot hij binnen de Belgische voetbalwereld veel respect.
Veel steun voor de familie
Het nieuws over het geweld tegen Snoeckx heeft in België veel reacties losgemaakt.
Via sociale media spreken supporters, oud-teamgenoten en andere betrokkenen massaal hun steun uit aan de familie.
Velen hopen op een spoedig herstel van de oud-profvoetballer, terwijl tegelijkertijd geschokt wordt gereageerd op de ernst van het geweld.
Het incident heeft ook opnieuw de discussie aangewakkerd over verkeersagressie en de gevolgen die een ogenschijnlijk klein conflict kan hebben wanneer emoties de overhand krijgen.
Voor de familie van Karel Snoeckx is die maatschappelijke discussie op dit moment echter van ondergeschikt belang. Hun aandacht gaat volledig uit naar zijn herstel. Terwijl artsen de komende dagen proberen vast te stellen hoe ernstig de gevolgen van het geweld zijn, blijft de hoop bestaan dat de voormalig profvoetballer alsnog zal ontwaken en kan beginnen aan een lang en onzeker hersteltraject.