Bijna een jaar geleden deed Jani Kazaltzis een openhartige en moedige onthulling in het programma James & Co. Voor het eerst sprak hij publiekelijk over zijn gezondheidsproblemen en vertelde hij dat hij de z!ekte van Graves had. Een moment dat veel indruk maakte, niet alleen omdat het ging om een bekende Vlaming, maar vooral omdat Jani zijn kwetsbaarheid liet zien op een manier die voor veel kijkers herkenbaar was.

Nu, bijna een jaar later, komt hij opnieuw met nieuws dat hard aankomt. In zijn podcast Daan & Jani vertelt hij dat de z!ekte is teruggekeerd. Een boodschap die hij zichtbaar met tegenzin deelt, maar waarvan hij vindt dat hij er eerlijk over moet zijn.

Een diagnose die alles veranderde

Toen Jani zo’n tweeënhalf jaar geleden te horen kreeg dat hij de z!ekte van Graves had, voelde hij zich al geruime tijd niet goed. Achteraf viel veel op zijn plek. De z!ekte tast de schildklier aan en zorgt ervoor dat het lichaam te veel schildklierhormonen aanmaakt. Dat kan leiden tot uiteenlopende klachten, zowel lichamelijk als mentaal.

Bij Jani uitte de z!ekte zich vooral op psychisch vlak. Hij kampte met sombere gedachten, onrust en een voortdurend gevoel van spanning. Daarnaast ervoer hij ook fysieke signalen zoals hartkloppingen en vermoeidheid. “Ik voelde me al lang niet mezelf,” liet hij destijds doorschemeren. Toch duurde het even voordat duidelijk werd wat er precies aan de hand was.

De impact van een ontregeld lichaam

De z!ekte van Graves staat erom bekend dat ze het lichaam volledig uit balans kan brengen. Doordat de hormoonhuishouding ontregeld raakt, kan iemand last krijgen van angstgevoelens, kortademigheid, gewichtsverlies en een opgejaagd gevoel. Voor iemand als Jani, die een druk en creatief leven leidt, kwam dat extra hard aan.

Zijn agenda was goed gevuld, zijn hoofd zat vol ideeën, maar zijn lichaam werkte niet meer mee. Dat zorgde voor frustratie en onbegrip, zowel bij zichzelf als bij zijn omgeving. “Je ziet het niet altijd aan de buitenkant,” vertelde hij eerder, “maar vanbinnen is het chaos.”

Hoopvolle cijfers en voorzichtig optimisme

In James & Co vertelde Jani dat hij al anderhalf jaar medicatie nam en op dat moment zelfs bezig was met afbouwen. Zijn artsen hadden hem hoopvolle vooruitzichten gegeven. “Volgens de dokter heb ik 70 procent kans om te genezen en 30 procent kans om te hervallen,” zei hij toen.

Die cijfers gaven hem vertrouwen. En met reden: de medicatie sloeg aan en Jani raakte de z!ekte kwijt. Hij voelde zich beter, energieker en had het gevoel dat hij zijn leven weer volledig kon oppakken. Werk, sociale contacten en nieuwe projecten kwamen opnieuw op de voorgrond.

Het gevoel dat alles weer kon

Omdat hij zich beter voelde, groeide bij Jani het idee dat hij het allemaal weer aankon. De drukke agenda keerde terug en hij ging opnieuw voluit. Creatief werk, mediaoptredens, podcasts en andere verplichtingen volgden elkaar in hoog tempo op.

Achteraf gezien was dat misschien te veel, te snel. Maar zoals hij zelf aangeeft: als je je goed voelt, is het moeilijk om op de rem te gaan staan. “Je denkt: het gaat weer, dus waarom zou ik stoppen?” Die gedachte bleek verraderlijk.

Slecht nieuws in de podcast

In Daan & Jani kwam onlangs het nieuws dat hij liever niet had gebracht: de z!ekte van Graves is terug. “Ik heb opnieuw de z!ekte van Graves gekregen,” vertelt hij openlijk. De oorzaak is volgens hem duidelijk: een te lange periode van te veel stress.

De z!ekte kan opnieuw opduiken wanneer het lichaam langdurig onder druk staat. En dat is precies wat er bij Jani is gebeurd. “Ik ben zo boos,” zegt hij. Boos op de situatie, maar ook op zichzelf. “Ik voel aan mezelf dat ik eigenlijk gas moet terugnemen, anders komt het niet goed. Maar toch doe ik door. En bam.”

Het lichaam beslist mee

Wat Jani beschrijft, is iets wat veel mensen herkennen: het hoofd wil verder, maar het lichaam trekt aan de noodrem. Omdat hij zich een tijd beter voelde, dacht hij dat hij het tempo wel aankon. Zijn lichaam dacht daar anders over.

Die botsing tussen wilskracht en fysieke grenzen is pijnlijk. Zeker voor iemand die gewend is om door te gaan en verantwoordelijkheid te nemen. “Het is heel moeilijk om aan je omgeving toe te geven: ‘Ik ben moe, ik wil even niet’,” zegt hij daarover.

De druk van het werk

Een extra complicerende factor is zijn job. Jani werkt in een wereld waarin deadlines, zichtbaarheid en verwachtingen een grote rol spelen. “Op mijn job kan ik ook niet zeggen: ‘Ik ben om vier uur weg’,” vertelt hij eerlijk.

Die realiteit maakt het lastig om grenzen te bewaken. Rust nemen voelt dan niet alleen als een persoonlijke keuze, maar soms ook als een risico. Toch is hij zich er nu pijnlijk van bewust dat blijven doorgaan geen optie is.

Terug naar medicatie

Iedereen ervaart de z!ekte van Graves anders, maar bij Jani zijn het opnieuw vooral de angsten en hartkloppingen die de overhand nemen. Dat zijn signalen die hij inmiddels herkent, en die hem ook nu weer richting behandeling sturen.

Hij is opnieuw gestart met medicatie om zijn schildklier tot rust te brengen. Die behandeling zal in totaal ongeveer anderhalf jaar duren. Het is geen korte weg, maar wel een noodzakelijke.

Openheid als houvast

Wat Jani’s verhaal bijzonder maakt, is zijn openheid. Door eerlijk te spreken over zijn herval, doorbreekt hij het idee dat genezing altijd definitief is. Hij laat zien dat herstel soms met vallen en opstaan gaat, en dat terugval geen falen is.

Die boodschap is belangrijk, zeker in een maatschappij waarin doorgaan vaak wordt beloond en rust nemen als zwakte wordt gezien. Jani laat zien dat luisteren naar je lichaam geen luxe is, maar noodzaak.

Een moeilijke, maar eerlijke fase

De komende tijd zal voor Jani in het teken staan van behandeling, rust en herwaardering van zijn grenzen. Dat is geen gemakkelijke opdracht, maar wel een die hij nu serieuzer neemt dan ooit.

Zijn verhaal is niet alleen dat van een bekende stylist of mediapersoonlijkheid, maar van iemand die leert dat gezondheid de basis is van alles. En juist door dat te delen, raakt hij meer mensen dan hij misschien zelf beseft.