Connect with us

Actueel

Alice (76): “Ik ben woest dat kinderen in de bus hun zitplaats niet opgeven voor oudere passagiers”

Avatar foto

Published

on

Respect in het openbaar vervoer: Waarom staan we niet meer op voor ouderen?

Een alledaagse busrit veranderde in een schokkend moment van realisatie voor een vrouw en haar oudere vriendin. Ze deelden hun ervaring over het gebrek aan respect in het openbaar vervoer, waar geen enkele jongere passagier hun zitplaats aanbood aan haar vriendin van eind zeventig. Dit voorval leidde tot een online discussie over normen en waarden in de huidige samenleving.

Een schokkende ervaring in de bus

De vrouw had samen met haar vriendin een ontspannen dagje uit gepland. Ze wilden genieten van een rustige rit naar de kust, maar wat een plezierige ervaring had moeten zijn, werd een frustrerend en ontluisterend moment. De bus zat vol met jonge gezinnen, maar niemand bood haar vriendin een zitplaats aan.

Ondanks haar leeftijd is haar vriendin nog redelijk fit, maar ze heeft de laatste tijd meer moeite met bewegen en evenwicht bewaren. De schokken en bochten van de bus maakten het voor haar extra lastig om staande te blijven. De vrouw kon niet begrijpen waarom geen enkel kind of tiener werd aangespoord door hun ouders om op te staan.

“Het was zo teleurstellend om te zien dat niemand de moeite nam om op te staan voor mijn vriendin. Waar is het respect gebleven?” vroeg de vrouw zich af.

Verlies van traditionele normen?

Voor de vrouw was dit een moment van besef: de omgangsvormen in de samenleving lijken te veranderen. Wat vroeger als vanzelfsprekend werd beschouwd—het opstaan voor ouderen en kwetsbaren—lijkt nu minder gebruikelijk. Ouders lijken hun kinderen niet langer te leren om beleefd en attent te zijn in openbare ruimtes.

“We moeten onze kinderen leren dat respect en vriendelijkheid belangrijk zijn,” zei ze. “Een busstoel is niet uitsluitend bedoeld voor de jongste generatie.”

Ze vond het bijzonder zorgwekkend dat de ouders zelf geen actie ondernamen. “Als ouders zelf niet laten zien hoe je beleefd en zorgzaam moet zijn, hoe kunnen we dan verwachten dat kinderen dit uit zichzelf doen?”

De reactie op sociale media

Gefrustreerd door de ervaring besloot de vrouw haar verhaal te delen op het forum Mumsnet. Haar bericht leidde tot een felle discussie. Sommigen waren het volledig met haar eens en vonden dat ouderen automatisch een zitplaats aangeboden moeten krijgen. Anderen vonden dat ouders een actievere rol moeten spelen in het aanleren van beleefd gedrag.

“Het is niet alleen aan kinderen om op te staan,” schreef een forumlid. “Ouders moeten het goede voorbeeld geven en hun kinderen aansporen om te helpen.”

Sommige gebruikers vonden dat veiligheid een belangrijke factor is. Jongere kinderen hebben vaak moeite met balanceren in een bewegende bus, waardoor het soms veiliger is als zij blijven zitten. Toch waren velen het erover eens dat oudere of hulpbehoevende passagiers voorrang zouden moeten krijgen.

Wie is verantwoordelijk?

De vraag wie er verantwoordelijk is voor goed gedrag in het openbaar vervoer bleef de kern van de discussie. Verschillende standpunten kwamen naar voren:

  • Kinderen moeten leren respect te tonen – Ouders moeten hen stimuleren om op te staan voor ouderen of mensen met een beperking.
  • Ouders moeten het goede voorbeeld geven – Als volwassenen zich beleefd gedragen, zullen kinderen dit gedrag overnemen.
  • Het moet een collectieve verantwoordelijkheid zijn – Niet alleen kinderen, maar ook andere volwassenen in de bus hadden kunnen opstaan voor de oudere dame.

Sommigen brachten in dat het niet altijd de intentie van passagiers is om onbeleefd te zijn. “Misschien hadden die kinderen gewoon niet door dat de dame het zwaar had,” merkte een deelnemer op.

Het belang van respect in het openbaar vervoer

Het incident bracht niet alleen vragen op over beleefdheid, maar ook over maatschappelijke waarden. Er werd benadrukt hoe belangrijk het is om als samenleving rekening met elkaar te houden.

Respect in het openbaar vervoer draait niet alleen om het opstaan voor ouderen. Het gaat ook om:

  • Plaats maken voor mensen met een beperking.
  • Niet onnodig stoelen bezet houden met tassen of bagage.
  • Geduldig zijn met ouderen die langer nodig hebben om in- en uit te stappen.
  • Beleefd communiceren met medepassagiers en chauffeurs.

Door dit soort simpele handelingen te stimuleren, kan het openbaar vervoer een vriendelijkere en veiligere plek worden voor iedereen.

Wat kunnen we doen om dit te verbeteren?

Om een cultuur van respect te creëren, kunnen zowel ouders als openbare instanties bijdragen:

  1. Ouders kunnen hun kinderen actief leren om beleefd te zijn – Dit kan door bewust te praten over situaties waarin het belangrijk is om op te staan of te helpen.
  2. Scholen kunnen aandacht besteden aan sociale normen – Educatie over maatschappelijke verantwoordelijkheid kan deel uitmaken van het curriculum.
  3. Openbaarvervoerbedrijven kunnen campagnes opzetten – Denk aan stickers, bordjes of omroepberichten die passagiers eraan herinneren om rekening te houden met ouderen en kwetsbare personen.

Een breder probleem: individualisme versus gemeenschapsgevoel

Sommige mensen zien deze situatie als een symptoom van een groter maatschappelijk probleem. In een tijd waarin individualisme steeds meer centraal staat, lijkt het gemeenschapsgevoel af te nemen. Waar het vroeger vanzelfsprekend was om op te staan of hulp te bieden, nemen mensen nu minder snel actie als het hen niet direct aangaat.

Dit roept de vraag op: hoe kunnen we ervoor zorgen dat respect en empathie niet verdwijnen uit de samenleving?

Conclusie: Is beleefdheid een uitstervende waarde?

De discussie die ontstond naar aanleiding van de ervaring van deze vrouw laat zien dat er verdeelde meningen zijn over hoe we in het openbaar vervoer met elkaar omgaan. De kern blijft dat respect en beleefdheid essentieel zijn voor een harmonieuze samenleving.

Misschien is het tijd om ons bewustzijn over deze onderwerpen te vergroten en het gesprek aan te gaan over wat we kunnen doen om wederzijds respect te bevorderen. Eén ding is zeker: door kleine gebaren van vriendelijkheid kunnen we het verschil maken voor iemand die het nodig heeft.

Wat vind jij? Moeten kinderen en volwassenen vaker opstaan in het openbaar vervoer? Of is het een kwestie van persoonlijke keuze? Deel je mening in de reacties en laten we samen dit belangrijke gesprek voortzetten!

Actueel

Diogo Jota en broer André verongelukt: zwarte doos onthult details over fatale crash op beruchte Spaanse snelweg

Avatar foto

Published

on

Het tragische 0ngeval waarbij topvoetballer Diogo Jota en zijn broer André om het leven kwamen, heeft diepe sporen nagelaten in de voetbalwereld en ver daarbuiten. Wat begon als een ogenschijnlijk gewone autorit over de Spaanse A-52, eindigde in een nachtmerrie. Inmiddels werpen nieuwe details licht op de omstandigheden die hebben geleid tot dit hartverscheurende drama.

Een gevaarlijke route vol valkuilen

De A-52, waar het 0ngeval plaatsvond, staat al langer bekend als een risicovolle verkeersader. Volgens lokale media en verkeersautoriteiten is deze snelweg berucht om haar gevaarlijke bochten, slechte zichtbaarheid in de nacht en diepe kuilen in het wegdek. Het is een plek waar 0ngelukken vaker voorkomen dan elders in de regio Zamora. In 2023 werden hier maar liefst 19 ernstige 0ngevallen geregistreerd, met gemiddeld 1,5 d0delijk slacht0ffer per incident.

De broers Jota en André Silva waren in de nacht van woensdag op donderdag onderweg naar de haven van Santander om een ferry naar het Verenigd Koninkrijk te nemen. Na middernacht raakte hun Lamborghini Huracan van de weg ter hoogte van kilometerpaal 65. Het voertuig vloog van de rijbaan, botste vermoedelijk met een dier en vloog vervolgens in br*nd. Hulpd!ensten waren snel ter plaatse, maar konden niet voorkomen dat beide mannen ter plekke het leven lieten.

Zwarte doos geeft tragisch inzicht

Uit onderzoek naar de zwarte doos van het voertuig blijkt dat de Lamborghini met een snelheid van ongeveer 120 km/u een gevaarlijke bocht naderde op het moment van het 0ngeval. Hoewel aanvankelijk werd vermoed dat een klapband de oorzaak was, lijkt nu ook een aanr!jding met een wild dier — mogelijk een wolf of een hert — een rol te hebben gespeeld. Het gebied staat namelijk bekend als leefgebied van de Iberische wolf, en botsingen met dieren komen er vaker voor.

Daarnaast tonen opnames van de plaats delict een enkele bandenspoor dat van de rijbaan naar de berm loopt, wat wijst op een abrupte koerswijziging of verlies van controle. De combinatie van nachtelijke duisternis, slechte bewegwijzering, verraderlijke bochten en mogelijk een obstakel op de weg, blijkt uiteindelijk fataal.

Veiligheidsproblemen al langer bekend

Dat het tragisch mis kon gaan op dit stuk snelweg, verbaast veel lokale bestuurders en inwoners niet. Al jarenlang worden er klachten ingediend over het slechte onderhoud van de A-52. Kuilen, versleten wegmarkeringen en onvoldoende waarschuwingsborden maken het volgens critici een tikkende tijdbom. In één maand tijd werden vorig jaar meer dan 40 klachten over kuilen doorgestuurd naar het Spaanse ministerie van Verkeer.

Eerdere incidenten, waarbij ook onschuldige burgers betrokken waren, leidden niet tot blijvende verbetering. Nu de slacht0ffers twee bekende gezichten zijn, groeit de roep om structurele maatregelen. “Vandaag zijn het twee beroemde voetballers, morgen zijn het misschien twee anonieme mensen,” aldus een bron uit het nabijgelegen stadje Cernadilla.

Diogo Jota: een leven vol belofte

Diogo Jota, 28 jaar oud, stond aan de vooravond van een nieuw seizoen bij Liverpool FC. Na een eerdere ribblessure was hij net hersteld en klaar om aan te sluiten bij de voorbereiding. Nog maar tien dagen voor het 0ngeluk gaf hij het jawoord aan zijn jeugdliefde Rute Cardoso. Samen hadden ze drie jonge kinderen: Dinis, Duarte en een dochter die begin 2024 werd geboren. Op hun huwelijksdag, 22 juni, poseerde het gezin stralend voor het altaar. “Yes to forever,” schreven ze op Instagram, een post die inmiddels meer dan 190.000 likes kreeg.

Diogo had bewust gekozen om met de auto te reizen in plaats van het vliegtuig, op advies van zijn artsen na een recente longoperatie. Zijn planning was strak: na aankomst in Engeland zou hij zich direct bij zijn club melden. Niemand had kunnen vermoeden dat deze route zijn laatste zou zijn.

R0uw bij familie en fans

De impact van het verlies is voelbaar tot ver buiten de voetbalwereld. Op Anfield Stadium zijn bloemen gelegd en herdenkingsmomenten gehouden. Voormalig coach Jürgen Klopp en huidige manager Arne Slot spraken hun verdriet uit. Slot noemde Jota “een speler die iedereen graag mocht, een stille kracht met een gouden hart.”

Ook Cristiano Ronaldo, teamgenoot bij de Portugese nationale ploeg, sprak zijn ongeloof en verdriet uit. “We zijn er kapot van,” aldus de bond. “Hij was niet alleen een topvoetballer met bijna 50 interlands, maar vooral een buitengewone man die door iedereen werd gerespecteerd.”

De Premier League omschreef Jota als “een ware kampioen, die we voor altijd zullen missen.” Zijn nuchtere karakter, werklust en oprechte vriendelijkheid maakten hem tot een favoriet bij fans en medespelers.

Afscheid in Gondomar

De uitvaart van Diogo en André vindt plaats op zaterdag 5 juli in hun geboortestad Gondomar, vlak bij Porto. Voorafgaand is er een wake in de kapel van São Cosme. De uitvaartplechtigheid zelf vindt plaats in de aangrenzende kerk Igreja Matriz de Gondomar. Volgens Portugese media wordt ook president Marcelo Rebelo de Sousa bij de ceremonie verwacht.

Voor Rute, de kinderen en de familie komt dit afscheid veel te vroeg. In korte tijd werden ze uit een gelukzalige periode geslingerd in intens verdriet. Vrienden en bekenden spreken hun steun uit, terwijl het land collectief r0uwt om twee veel te jong heengegane levens.

De vraag naar verantwoordelijkheid

Na dit tragische 0ngeval blijft de vraag hangen: had dit voorkomen kunnen worden? Lokale bestuurders roepen op tot een grondige herziening van het verkeersbeleid rond de A-52. De gevaren zijn bekend, maar tot nu toe bleven structurele maatregelen uit. Mogelijk is dit verlies het kantelpunt dat nodig is om echte verandering af te dwingen.

Een betere infrastructuur, meer waarschuwingssystemen en bescherming tegen overstekend wild lijken minimale vereisten om verdere slacht0ffers te vermijden. Diogo en André kunnen niet meer terugkomen, maar hun herinnering kan bijdragen aan een veiliger wegennet.

Een laatste groet

Diogo Jota liet als mens en sporter een diepe indruk na. Zijn 0verlijden — en dat van zijn broer — maakt opnieuw duidelijk hoe kwetsbaar het leven is. De herinneringen aan zijn talent, warmte en bescheidenheid zullen blijven voortleven. In het hart van zijn geliefden, zijn teamgenoten en de miljoenen fans die met hem meeleefden.

“June 22, 2025. Yes to forever,” schreef hij pas nog. Die liefde, die kracht en die verbondenheid zijn nu zijn nalatenschap.

Continue Reading