Actueel
Nathalie Thielen spreekt zich uit: ‘Ik heb geen makkelijke jeugd gehad’
Nathalie Thielen deelt openhartig levensverhaal op haar webshop: “Een klein gebaar kan een groot verschil maken”
Op haar webshop Pockethugs geeft Nathalie Thielen een zeldzaam inkijkje in haar persoonlijke leven. De ondernemer en moeder vertelt in een warm en eerlijk verhaal hoe haar ervaringen met verlies, verdriet en veerkracht hebben geleid tot het opzetten van haar bedrijf. Haar boodschap is helder: ook de kleinste vormen van aandacht kunnen troost en hoop brengen.
Een klein gebaar met grote betekenis
Op Pockethugs.nl verkoopt Nathalie kleine knuffelfiguurtjes — zakformaat poppetjes en diertjes — elk vergezeld van een persoonlijk kaartje met een liefdevolle boodschap. De symbolische cadeautjes zijn bedoeld om iemand steun te bieden in moeilijke tijden, of gewoon om te laten weten dat er aan hen gedacht wordt.
De tekstjes op de kaartjes zijn kort, eenvoudig en hartverwarmend. Denk aan zinnen als “Ik denk aan je”, “Je bent geweldig” of “No words, just hug.” Volgens Nathalie is dat precies de bedoeling: geen lange brieven of zware gesprekken, maar een tastbaar teken van betrokkenheid.
“Een klein gebaar kan soms meer zeggen dan duizend woorden,” schrijft ze op haar website. “Een lief kaartje of berichtje kan iemand echt door een moeilijke dag heen helpen. Dat weet ik uit eigen ervaring.”
Een leven vol uitdagingen
Op de pagina waar ze zichzelf voorstelt, vertelt Nathalie openhartig over haar achtergrond. Ze beschrijft haar jeugd als allesbehalve zorgeloos en deelt dat ze al jong te maken kreeg met ingrijpende gebeurtenissen.
“Ik heb in mijn leven behoorlijk wat dalen gekend,” schrijft ze. “Mijn jeugd was verre van gemakkelijk en ik werd ook jong weduwe. Ik heb aan den lijve ondervonden hoe zwaar het soms kan zijn. Ik weet hoe het voelt om je verdrietig, angstig of alleen te voelen.”
Met deze eerlijke woorden laat Nathalie zien dat achter haar vrolijke producten een diep persoonlijke motivatie schuilgaat. De webshop is niet zomaar een onderneming, maar een uiting van haar wens om iets positiefs terug te geven aan anderen die het moeilijk hebben.
Steun als drijvende kracht
Ondanks alles benadrukt Nathalie dat ze door de jaren heen ook veel liefde en steun heeft mogen ontvangen. Mensen uit haar omgeving hielpen haar door moeilijke periodes heen, vaak met kleine, onverwachte gebaren die haar diep raakten.
“Ik heb vaak lieve mensen om me heen gehad die er voor me waren als ik het zwaar had,” schrijft ze. “Een kaartje, een warm berichtje, een simpel teken van aandacht — het betekende zoveel. Daardoor weet ik hoe krachtig zo’n klein gebaar kan zijn.”
Die gedachte vormt de kern van haar bedrijf: Pockethugs is ontstaan uit dankbaarheid. Nathalie wilde iets terugdoen voor anderen, om de warmte die zij zelf ontving door te geven in een nieuwe vorm.
“Het komt recht uit het hart”
Volgens Nathalie ontstond het idee voor Pockethugs op een moment dat ze haar leven weer op de rails had. Ze voelde zich gelukkig, maar wist ook dat er veel mensen zijn die dat geluk nog moeten hervinden.
“Inmiddels ben ik mede door de steun van mijn dierbaren alweer een behoorlijke tijd ontzettend gelukkig,” schrijft ze. “Daarom zocht ik naar een manier om zelf iets voor iemand anders te kunnen doen. Zo is Pockethugs ontstaan.”
Ze beschrijft haar project als een initiatief dat direct uit het hart komt. Het is haar manier om troost tastbaar te maken:
“Omdat ik weet hoeveel het kan betekenen als iemand zegt: ‘Ik denk aan je.’ Een kaartje, een klein figuurtje — iets wat liefde in zich draagt. Precies dat wil ik met Pockethugs bieden.”
Kleine figuurtjes, grote boodschap
De producten van Pockethugs variëren van zachte knuffeldiertjes tot kleine houten of stoffen figuren. Elk item komt in een mooi zakje, samen met een kort bericht. De teksten zijn positief, krachtig en eenvoudig — precies wat iemand nodig heeft om zich even gezien te voelen.
Op haar site deelt Nathalie voorbeelden van teksten die ze gebruikt:
-
“Life is tough, but so are you.”
-
“No words, just hug.”
-
“You are amazing.”
“Geen lange verhalen, geen ingewikkelde uitleg,” zegt Nathalie. “Gewoon een simpel, liefdevol gebaar dat zegt: ‘Ik ben er voor je.’”
Haar klanten gebruiken de Pockethugs als troostcadeautje bij verlies, ziekte, stress of gewoon als teken van vriendschap. Steeds vaker worden ze ook cadeau gedaan bij belangrijke momenten zoals een examen, verhuizing of geboorte.
Een vrouw met een verleden in de muziekwereld
Wat minder mensen weten, is dat Nathalie Thielen jarenlang een belangrijke rol speelde binnen de fanorganisatie van zanger Marco Borsato. Ze was jarenlang voorzitter van zijn officiële fanclub en werkte tussen 1994 en 2019 mee aan communicatie, evenementen en online updates.
Borsato sprak in interviews regelmatig lovend over haar inzet en noemde haar meermaals zijn “rechterhand” binnen het fanclubteam. Hun samenwerking verliep professioneel en Nathalie werd een vertrouwd gezicht in de omgeving van de zanger.
Toen de reputatie van Borsato jaren later onder druk kwam te staan door beschuldigingen van grensoverschrijdend gedrag, kwam Nathalie ongewild in de belangstelling te staan. Ze werd bekend als de moeder van het meisje dat aangifte deed tegen de artiest.
Hoewel de zaak veel media-aandacht kreeg, richt Nathalie zich inmiddels vooral op positieve projecten en persoonlijke groei. Haar webshop Pockethugs is een tastbaar voorbeeld van die nieuwe richting.
De juridische nasleep
Inmiddels loopt de rechtszaak tegen de zanger nog steeds. Het 0penbaar Ministerie heeft een onvoorwaardelijke c*lstraf van vijf maanden geëist. De uitspraak van de rechtbank wordt naar verwachting volgende maand gedaan.
Nathalie zelf heeft geen publieke uitspraken gedaan over de huidige stand van zaken. Ze lijkt bewust te kiezen voor stilte rondom het juridische proces en concentreert zich op haar eigen leven, gezin en onderneming.
Troost in kleine vormen
Pockethugs blijft groeien en krijgt steeds meer aandacht, juist omdat de producten zo eenvoudig én betekenisvol zijn. Veel klanten delen op sociale media foto’s van hun ontvangen hug, vaak met ontroerende berichten over wat het cadeautje voor hen betekende.
“Ik kreeg een Pockethug van een vriendin toen ik het moeilijk had,” schrijft iemand op Instagram. “Het leek klein, maar het voelde als een warme arm om me heen.”
Volgens Nathalie zijn dat precies de momenten waarop ze weet waarom ze ooit is begonnen. “Iedereen heeft weleens behoefte aan een beetje troost,” zegt ze. “Als ik daar met iets kleins aan kan bijdragen, is dat voor mij het mooiste wat er is.”
Een missie van hoop
Nathalie’s verhaal laat zien hoe persoonlijke pijn kan uitgroeien tot een bron van kracht en inspiratie. Ze gebruikt haar ervaringen niet om in het verleden te blijven hangen, maar om er iets moois van te maken dat anderen helpt.
“Het leven is niet altijd makkelijk,” zegt ze op haar website. “Maar juist in moeilijke tijden ontdek je wat echt belangrijk is: liefde, aandacht en verbondenheid.”
Haar webshop is daarmee meer dan een onderneming — het is een persoonlijke missie om licht te brengen op momenten dat het donker is.
“Een simpel, liefdevol gebaar”
Wat begon als een klein idee vanuit haar huiskamer, is uitgegroeid tot een online platform vol positiviteit. Met elke verkochte Pockethug verspreidt Nathalie een beetje hoop, liefde en menselijkheid.
“Je hoeft niet groots te zijn om verschil te maken,” besluit ze. “Soms is een simpel, liefdevol gebaar genoeg om iemand weer een beetje kracht te geven.”
💬 Wat vind jij van het initiatief van Nathalie Thielen? Heb jij ooit een klein gebaar ontvangen dat veel voor je betekende? Deel je ervaring in de reacties hieronder.
Gioia, de geliefde hond van Monique Westenberg, zet onverwachte stap richting herstel na zware periode
De afgelopen maanden stonden voor Monique Westenberg volledig in het teken van zorg, angst en hoop. Haar hond Gioia, al jaren een belangrijk en geliefd deel van haar gezin, ging door een extreem zware tijd. Wat begon als een medische tegenslag, groeide uit tot een rollercoaster van emoties waarin Monique – openhartig zoals we haar kennen – haar volgers stap voor stap meenam.
Het verhaal van Gioia raakte duizenden mensen, niet alleen omdat het gaat om een huisdier, maar vooral door de manier waarop Monique beschrijft hoe diep de band tussen mens en dier kan zijn. En hoe broos het leven soms aanvoelt wanneer een dierbare onverwachts verzwakt. Toch kwam er een wending die niemand had durven voorspellen.
Een tweede diagnose die alles veranderde
In september deelde Monique een bericht dat insloeg bij haar volgers: bij Gioia was opnieuw een mastceltumor gevonden. Dat betekende dat de hond, voor de tweede keer, een intensieve chemobehandeling van acht weken moest ondergaan.
Wie Monique langer volgt, weet hoe groot haar liefde is voor haar dieren. De diagnose kwam dan ook als een schok. Maar Monique besloot er vol voor te gaan, samen met haar gezin en de dierenartsen die Gioia al langere tijd begeleiden.
De behandeling was zwaar, maar Gioia zette door. Toch bleef Monique eerlijk over haar zorgen: ze wist dat zo’n kuur veel vraagt van het lichaam van een hond. De weken daarna leefde ze tussen hoop en realiteit, vastbesloten om Gioia door deze moeilijke periode heen te helpen.
Een Halloweenavond die anders liep dan verwacht
Aanvankelijk leek Gioia de behandeling redelijk te verdragen, maar enkele dagen geleden sloeg de stemming volledig om. Monique vertelt op Instagram dat wat een gezellige Halloweenavond had moeten worden, ineens in het teken kwam te staan van grote zorgen.
Gioia kreeg hoge koorts, had duidelijk pijn en reageerde nauwelijks nog. Monique reed onmiddellijk naar de dierenkliniek, waar de hond direct aan het infuus werd gelegd. Een angstige nacht volgde – een nacht vol onzekerheid, waarin Monique moest toezien hoe haar trouwe viervoeter zichtbaar aan kracht verloor.
Pas de volgende dag kwam er duidelijkheid. Gioia bleek een ontsteking te hebben. Een op zichzelf behandelbare complicatie, maar door de chemobehandeling was haar lichaam zo verzwakt dat ze nauwelijks weerstand had om deze nieuwe tegenslag aan te kunnen.
Monique schreef dat ze haar
hondje niet meer herkende:
“Toen ik haar zag, keek ze
dwars door me heen. Ze piepte, was gedesoriënteerd, wilde niet eten
en kon nauwelijks staan. Met een gebroken hart ging ik naar huis,
met in mijn gedachten dat ik de volgende dag misschien een
onmogelijke keuze moest maken.”
Het zijn woorden die door merg en been gaan, herkenbaar voor iedereen die ooit een dier heeft zien worstelen met gezondheid.
De dag waarop alles nóg slechter leek te worden
De daaropvolgende dag verslechterde Gioia’s toestand verder. Ze was volledig uitgeput en reageerde nauwelijks meer op prikkels. Volgens de artsen was het enorm spannend welke kant het zou opgaan. Monique hield rekening met élk scenario, al wilde ze dat eigenlijk niet.
Toch bleef ze bij haar hond, bleef ze praten, bleef ze hopen – hoe klein de kans ook leek. En toen gebeurde iets wat niemand had verwacht.
Een onverwacht teken van leven
Op een moment waarop Monique geen enkel signaal meer kreeg dat Gioia zich beter voelde, ontving zij plots een filmpje van de kliniek. Tot haar verbazing zag ze haar hond staan. Niet stevig, niet stabiel, maar ze stond.
Dat kleine moment betekende
alles.
“Ze probeerde te lopen, maar
ze stond. Ze was tot leven gekomen. Met tranen ben ik gaan slapen.
Zou ze het dan toch redden?”
De antibiotica die ze had gekregen, bleek aan te slaan. Eindelijk kwam er een beetje lucht.
De dag erna gebeurde opnieuw iets hoopgevends: Gioia kwispelde en probeerde naar Monique toe te komen. Ze at zelfs een stukje rosbief – haar eerste hapje in dagen. Monique schreef dat haar meisje een beetje terugkwam, en dat moment gaf haar nieuwe kracht om door te gaan.
De koorts zakt en de sprankeling keert terug
Weer een dag later bleek de koorts verdwenen. Het was alsof er langzaam een gordijn werd geopend en de lichtstraal van herstel naar binnen viel. Toen Monique die avond de kliniek binnenstapte, zag ze Gioia al op haar wachten.
“Haar reactie was onbeschrijflijk. Mijn meisje had weer sprankeling in haar ogen.”
Na vijf dagen vol tranen, slapeloze nachten, onmacht en diepe angst, volgde eindelijk goed nieuws: Gioia mocht mee naar huis.
Monique in tranen van opluchting: ‘Welkom thuis, mijn hart’
Monique sloot haar update af
met woorden die de opluchting en dankbaarheid perfect
samenvatten:
“Vandaag mocht ik haar
ophalen, met tranen van geluk. Welkom thuis, mijn hart.”
De periode die achter hen ligt, was intens en emotioneel. Niet alleen voor Monique en haar gezin, maar ook voor de duizenden mensen die op sociale media met haar meeleefden. Het verhaal van Gioia toont opnieuw aan hoe bijzonder de band is tussen mens en dier, en hoe hoop soms precies op het moment komt waarop je het niet meer verwacht.
Waarom dit verhaal zoveel mensen raakt
De openheid van Monique zorgt ervoor dat velen zich herkennen in haar emoties. Het gaat niet alleen over een z!eke hond, maar over liefde, loyaliteit, zorg en de angst om iets dierbaars kwijt te raken.
Bovendien laat dit verhaal zien hoe belangrijk goede veterinaire zorg is en hoe intensief herstel voor dieren kan zijn. Door haar verhaal te delen, helpt Monique anderen die in soortgelijke situaties zitten zich minder alleen te voelen.
Voorzichtig vooruit kijken
Hoewel Gioia nu weer thuis is, zal haar herstel aandacht en rust vragen. Monique benadrukt dat dit pas het begin is van een langere fase van zorg en monitoring. Maar dat Gioia overeind krabbelde op een moment dat niemand het nog verwachtte, geeft hoop voor de komende tijd.
Haar veerkracht en het doorzettingsvermogen van Monique vormen samen een indrukwekkend verhaal — één dat laat zien hoe sterk de band tussen mens en dier kan zijn.