De langverwachte terugkeer van The Voice of Holland zorgde gisteravond voor hoge kijkcijfers, volle huiskamers en volop discussie. Veel kijkers genoten zichtbaar van de comeback na vier jaar afwezigheid, maar niet iedereen liet zich meeslepen door enthousiasme. Eén bekende Nederlander liet zich juist opvallend kritisch uit: oud-jurylid en zanger Gordon. Op Facebook plaatste hij een lange, ongezouten analyse waarin hij het programma, de jury én de algehele uitstraling fileert. En zoals men van Gordon gewend is, deed hij dat zonder enige terughoudendheid.

Een icoon met ervaring spreekt

Gordon is geen buitenstaander als het om talentenjachten gaat. Jarenlang was hij jurylid bij onder meer Idols en X Factor en stond hij zelf decennialang op het podium. Hoewel hij tegenwoordig minder actief is als zanger, blijft hij een uitgesproken stem binnen de Nederlandse entertainmentwereld. Juist daarom kreeg zijn bericht veel aandacht: hij spreekt niet als boze kijker, maar als iemand die het format van binnenuit kent.

In zijn Facebookpost begint Gordon nog relatief mild. Hij geeft toe dat hij na jarenlange betrokkenheid bij talentenjachten eigenlijk “talentenjachtmoe” is geworden. Toch besloot hij The Voice een kans te geven, juist omdat het programma na zoveel tumult en schandalen opnieuw moest bewijzen dat het bestaansrecht had.

“Het concept blijft goud, maar de glans is weg”

Volgens Gordon ligt het probleem niet bij het basisidee van The Voice. Dat noemt hij nog steeds “goud”. Maar alles daaromheen zou zijn magie hebben verloren. Zelfs de opening en de leader konden hem niet overtuigen. Hij beschrijft het beeld als dof, de kleuren minder krachtig, en de iconische stoelen als opvallend gewoontjes. “Het had een hoog IKEA-gehalte,” schrijft hij scherp.

Daarmee zet hij meteen de toon: Gordon miste glamour, allure en grootsheid. Elementen die volgens hem altijd bij The Voice hoorden en het programma onderscheidend maakten van andere talentenjachten.

De jury krijgt het zwaar te verduren

Het grootste deel van zijn kritiek richt Gordon op de jury en presentatoren. Hij spaart daarbij niemand. Ilse DeLange moet het ontgelden vanwege haar kapsel, dat volgens hem oogde alsof ze “net de auto had staan wassen”. Chantal Janzen vond hij te sober gekleed, Edson da Graça verscheen volgens Gordon in een “oversized huispak”, Willie Wartaal droeg een outfit die zo van een goedkope webshop leek te komen, en Dinand Woesthoff kreeg het verwijt dat hij eruitzag alsof hij zijn pet was vergeten af te zetten na een mantra-les.

Hoewel Gordon tussendoor benadrukt dat hij respect heeft voor alle betrokkenen, is zijn boodschap helder: hij vond het geheel inspiratieloos en stijlarm. Waar vroeger alles draaide om uitstraling en entertainment, leek het nu volgens hem alsof “less is more” te letterlijk was genomen.

Heimwee naar oude gezichten

Opvallend is dat Gordon expliciet aangeeft dat hij Martijn Krabbé en Wendy van Dijk miste. Volgens hem brachten zij altijd klasse, humor en presentatiekracht mee. Martijn in zijn strakke pakken of smokings, Wendy als charmante tegenhanger: dat duo gaf volgens Gordon het programma een herkenbaar en professioneel gezicht.

Het feit dat Martijn Krabbé nu alleen als voice-over te horen is, noemt Gordon uiteindelijk het enige echte lichtpunt van de avond. “De prachtige stem van Martijn redde de boel,” schrijft hij. Daarmee noemt hij Krabbé zelfs “de enige echte Voice van de avond”.

Kritiek op het jureren: “Niemand durfde eerlijk te zijn”

Ook inhoudelijk spaart Gordon de jury niet. Hij is vooral kritisch op het jureren zelf. De eerste kandidaat, Sanne, die bij veel kijkers juist enthousiast werd ontvangen, vond Gordon middelmatig. Volgens hem was haar zang niet zuiver en werden de stoelen te snel omgedraaid, vooral omdat Ilse DeLange al vroeg drukte en de rest haar volgde.

Dat is volgens Gordon hét probleem: zodra alle coaches zijn omgedraaid, kan er geen eerlijk oordeel meer komen. “Niemand durfde nog eerlijk te zijn,” schrijft hij. Ook stelt hij vraagtekens bij het gebruik van technische hulpmiddelen in de studio, waarmee zang volgens hem wordt opgepoetst.

Daartegenover noemt hij het pijnlijk dat een volgende kandidaat – die volgens hem klonk en oogde als een wereldster – geen enkele coach wist te overtuigen. “Oei oei oei,” aldus Gordon. Dat soort beslissingen noemt hij grote missers.

Een rommelig geheel

Volgens Gordon oogde de aflevering als een allegaartje. Jong talent, oudere kandidaten, uiteenlopende niveaus: alles door elkaar. Hij noemt zelfs een kandidaat die volgens hem meer thuishoorde bij The Voice Senior, al prees hij diens optreden wel. Voor een eerste aflevering, die volgens Gordon moet knallen en overtuigen, vond hij het niveau simpelweg onvoldoende.

“Je wil shinen, je wil binnenkomen met een klapper,” schrijft hij. “Dit belooft niet veel goeds voor de rest van de serie.”

Vergelijkingen met andere programma’s

Uiteindelijk zapte Gordon weg en belandde hij bij Vrienden van Amstel Live. Ook daar was hij niet onverdeeld enthousiast, maar hij noemde wel Davina Michelle en Flemming als voorbeelden van echte vocale klasse. Daarmee onderstreept hij zijn punt: niet iedereen is geschikt voor dit vak, en ook jureren is volgens hem een vak apart.

Hij haalt daarbij uit naar eerdere jurykeuzes in talentenjachten, zoals Jeroen van der Boom en Lil’ Kleine, die volgens hem “tenenkrommende commentaren” leverden. Over Suzan & Freek is hij milder: hij noemt hen talentvol en sympathiek, maar vindt hun commentaar te braaf en te voorzichtig.

Een scherpe conclusie

Gordon sluit zijn betoog af met een metafoor die veel gedeeld wordt: “Een The Voice zonder Voice is als een Magnum zonder chocola. Lekker, maar je mist de chocola.” Daarmee vat hij zijn teleurstelling samen: het programma is er nog wel, maar volgens hem ontbreekt de ziel, de spanning en de durf die het ooit zo groot maakten.

Verdeelde reacties

Op sociale media zijn de reacties verdeeld. Sommigen prijzen Gordon om zijn eerlijkheid en ervaring, anderen vinden hem zuur of overdreven. Eén ding is duidelijk: zijn woorden zorgen opnieuw voor discussie, en daarmee bewijst hij onbedoeld dat The Voice of Holland weer leeft. Of dat nu door enthousiasme of kritiek is – het programma roept weer emoties op. En misschien is dat, hoe pijnlijk soms ook, precies wat televisie nodig heeft.