Actueel
Eddy Snelders hoopt in beroep dat hij niet de cel in moet: ´Heb geen neiging meer tot exhibitionisme´
Eddy Snelders (66), de voormalige voetbalcommentator, verscheen onlangs voor het Antwerpse hof van beroep om zijn celstraf van vijf jaar aan te vechten. Snelders werd eerder veroordeeld voor het filmen van minstens 73 mensen in toiletten en badkamers, wat leidde tot beschuldigingen van zedenfeiten. In de rechtszaal benadrukte hij zijn verlangen om uit de gevangenis te blijven en betuigde hij schuldinzicht in de hoop zijn straf te verminderen. Het arrest van de rechters wordt verwacht op 12 februari 2026.
Celstraf voor Zedenfeiten: De Achtergrond van de Zaak
Eddy Snelders werd in eerste instantie veroordeeld voor het filmen van vrouwen, waaronder een aantal minderjarigen, in privéomgevingen zoals toiletten en badkamers. Het aantal slachtoffers liep op tot minstens 73, wat leidde tot zijn veroordeling voor ernstige zedenfeiten. Tijdens de rechtszaak beweerde Snelders dat hij geen seksuele bedoelingen had en dat hij zijn verslaving aan exhibitionisme onder controle zou kunnen krijgen.
Verweer in Hoger Beroep: “Geen Neiging Meer Tot Exhibitionisme”
In het hoger beroep probeerde Snelders te benadrukken dat zijn gedrag niet meer in zijn aard ligt. “Een verslaving onder controle krijgen vraagt tijd. Het geheim aspect is weggevallen en daarom heb ik geen neiging meer tot exhibitionisme,” verklaarde hij. Snelders voegde eraan toe dat hij inmiddels therapie volgt en zijn schuldinzicht zou worden getest. Hij gaf aan dat zijn verslaving te maken had met zijn behoefte om iets geheim te houden, maar dat dit nu niet meer het geval is. “Ik ben 67 jaar. Ik hoop dat ik nog tien jaar van mijn verder leven kan doormaken, zonder dat er iets in mijn achterhoofd blijft nazinderen,” zei de ex-voetbalcommentator in de rechtszaal.
Reactie van Burgerlijke Partijen en Slachtoffers
De burgerlijke partijen, waaronder voormalig VRT-gezicht Martine Prenen (61), reageerden kritisch op de verdediging van Snelders. Er werd specifiek gevraagd waarom Snelders volhield dat hij beelden van kinderen bijhield “om hun evolutie van meisje naar vrouw te kunnen volgen”. Dit leidde tot verontwaardiging bij de slachtoffers. Advocaat Emma Martin, die de burgerlijke partij vertegenwoordigt, stelde: “De beelden zijn niet verwijderd toen hij merkte dat er kinderen opstonden. Dat is een leugen.” De buurvrouw van een van de slachtoffers voegde daar aan toe: “Je kunt niet minimaliseren dat je naar mijn kinderen aan het kijken was.”
De reacties uit de zaal gaven aan hoe gevoelig de zaak ligt voor de slachtoffers, die nog steeds getraumatiseerd zijn door de feiten. In zijn verdediging gaf Snelders’ advocate, De Clerck, aan dat het belangrijk was om te onderzoeken waar de verslaving vandaan kwam, om toekomstige misdrijven te voorkomen. “Als wij willen voorkomen dat Snelders nieuwe feiten pleegt, dan moeten wij wel zoeken van waar die verslaving is gekomen,” zei zij.
Wat Staat Er Te Gebeuren?
Nu de rechtszaak is afgesloten, moeten de rechters hun arrest nog vellen. Het is te verwachten dat het hof van beroep op 12 februari 2026 een beslissing zal nemen over het hoger beroep van Snelders en de verzoeken van de burgerlijke partijen. Snelders hoopt op een lichte strafvermindering, maar de ernst van de feiten en de impact op de slachtoffers zullen ongetwijfeld zwaar wegen in de uiteindelijke uitspraak.
Ondanks zijn verklaringen over schuldinzicht en therapie, blijft het voor de betrokkenen een vraag of de voormalige sportcommentator daadwerkelijk in staat is om zijn gedrag te veranderen. Het is duidelijk dat het hof bij het nemen van hun beslissing niet alleen naar Snelders’ therapieën en zelfreflectie zal kijken, maar ook naar de schade die hij heeft aangericht bij zijn slachtoffers.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.