Actueel
Paragnost Liesbeth weet het zeker: DIT staat ons allemaal te wachten in 2026
Aan het einde van ieder jaar is het voor veel lezers vaste prik: even vooruitkijken naar wat de komende twaalf maanden mogelijk in petto hebben. Politiek, economie, wereldgebeurtenissen en sport – het zijn thema’s die leven en waarover men graag speculeert. Ook dit jaar blikt paragnost Liesbeth van Dijk vooruit in gesprek met De Telegraaf. Met haar kenmerkende mix van intuïtie, observatie en symboliek schetst zij een beeld van een onrustig maar ook betekenisvol jaar.
Politieke onzekerheid blijft voelbaar
Volgens Van Dijk is de politieke situatie in Nederland voorlopig nog niet tot rust gekomen. Ze spreekt van een periode waarin richting en stabiliteit moeilijk te vinden zijn. “Het verandert bijna dagelijks,” zegt ze. “Er lijkt geen vaste lijn te zijn.” Daarmee doelt ze op de aanhoudende onzekerheid rond de formatie en de vraag wie uiteindelijk het politieke voortouw zal nemen.
De paragnost ziet weinig snelle doorbraken. Integendeel: volgens haar kan het proces nog maanden voortduren, mogelijk tot diep in het voorjaar. Dat zorgt voor onrust, niet alleen in Den Haag, maar ook bij burgers die behoefte hebben aan duidelijkheid en besluitvorming. In haar woorden: “Het voelt alsof alles even blijft hangen.”
Een groeiende rol voor Rob Jetten?
In haar vooruitblik noemt Van Dijk ook de naam van Rob Jetten. Zij ziet signalen dat zijn invloed in het politieke landschap zou kunnen toenemen, al benadrukt ze dat niets vaststaat. “Er hangt twijfel in de lucht,” zegt ze. “De kosmos twijfelt.” Daarmee suggereert ze dat kansen en obstakels dicht bij elkaar liggen.
Of Jetten daadwerkelijk een doorslaggevende rol gaat spelen, blijft volgens haar afhankelijk van onverwachte ontwikkelingen. De komende maanden zouden daarin bepalend kunnen zijn. Vooralsnog overheerst volgens Van Dijk een gevoel van afwachten.
Internationale spanningen op de achtergrond
Niet alleen de binnenlandse politiek vraagt om aandacht. Ook het wereldtoneel blijft volgens Van Dijk onrustig. Ze kijkt daarbij onder meer naar Rusland en de rol van president Vladimir Poetin. In haar visie is er sprake van een langzame verschuiving.
“Hij trekt zich voorzichtig terug,” stelt ze. Volgens haar zou het conflict waarin Rusland betrokken is in de loop van 2026 tot afronding kunnen komen. Tegelijk waarschuwt ze dat geopolitieke spanningen niet zomaar verdwijnen. Beslissingen op internationaal niveau blijven grote gevolgen hebben voor Europa, ook op economisch en maatschappelijk vlak.
Juridische dossiers blijven emoties oproepen
Ook enkele lopende rechtszaken komen in haar vooruitblik aan bod. Van Dijk spreekt over een periode waarin afronding en duidelijkheid centraal staan, maar waarin emoties blijven meespelen. Ze noemt specifiek de zaak rond Ali B.
Volgens haar ligt een veroordeling in het verschiet. “Hij heeft het voor zichzelf verknald,” zegt ze resoluut. Tegelijk benadrukt ze dat publieke reacties en maatschappelijke discussie ook na een uitspraak nog lange tijd kunnen doorwerken. Dergelijke zaken laten volgens haar diepe sporen na, niet alleen bij de direct betrokkenen, maar ook in het publieke debat.
Woningmarkt en economie: weinig rust in zicht
Voor veel Nederlanders is de woningmarkt een dagelijks gespreksonderwerp. Van Dijk ziet hier weinig snelle verlichting. Ze voorziet een periode van stagnatie, waarin vooral starters en doorstromers het lastig blijven houden. “Stabiliteit zie ik nog niet,” zegt ze. Volgens haar zouden economische spanningen daarbij een rol kunnen spelen.
Ze spreekt zelfs over de mogelijkheid van een bredere economische terugval. Niet als directe voorspelling, maar als waarschuwing dat voorzichtigheid geboden is. “Er hangt iets in de lucht,” aldus Van Dijk. Voor consumenten betekent dat volgens haar: goed nadenken, reserves opbouwen en niet te snel grote financiële stappen zetten.
Sport als lichtpunt: Oranje kan verrassen
Tussen alle onzekerheid door is er volgens Van Dijk ook ruimte voor hoop, met name op sportief gebied. Ze richt haar blik op het Nederlands elftal en het komende wereldkampioenschap. Over Nederlands elftal is ze opvallend positief.
Ze ziet een ploeg die kan verrassen, mits alles op het juiste moment samenkomt. “Ik zie ze ver komen,” zegt ze. In haar visie eindigt Oranje bij de laatste vijf, mogelijk zelfs als derde. Dat die exacte positie formeel niet bestaat, lijkt haar niet te deren. Voor Van Dijk gaat het vooral om het gevoel: Nederland speelt een rol van betekenis.
Terugblik en relativering
Van Dijk staat erom bekend dat ze regelmatig terugblikt op eerdere voorspellingen. Volgens haar zat ze het afgelopen jaar opvallend vaak in de buurt van wat er daadwerkelijk gebeurde. Toch benadrukt ze dat haar uitspraken bedoeld zijn als richtinggevend, niet als vaststaande feiten.
Ze sluit haar vooruitblik af met een boodschap die weinig discussie oproept: “Laten we hopen op vrede.” In een tijd van verdeeldheid, onzekerheid en snelle veranderingen is dat volgens haar misschien wel de belangrijkste wens.
Of haar visies werkelijkheid worden, zal de tijd moeten uitwijzen. Maar één ding is duidelijk: de behoefte aan duiding, hoop en perspectief blijft groot. En juist daarom blijven dit soort vooruitblikken jaar na jaar de aandacht trekken van een breed publiek.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.