Actueel
Winter Vol Liefde Saul over familiedrama: “Dit is heel zwaar.”
De liefde tussen Saul en Amy Rose, ontstaan in Winter Vol Liefde, lijkt alleen maar sterker te worden. Het stel, dat dit jaar hun eerste kindje verwelkomde, weet een balans te vinden tussen hun gezinsleven en het belang van familie. Ondanks de uitdagingen die afstand met zich meebrengt, toont Saul zich begripvol en liefdevol.
Gezinsleven verdeeld tussen Zwitserland en Nederland
Amy Rose en dochter Sarah verblijven regelmatig in Nederland, zodat ook Amy’s familie de kleine Sarah kan zien opgroeien. Dit betekent echter dat Saul alleen achterblijft in Zwitserland. Via Instagram deelt hij hoe hij met deze situatie omgaat. “We hebben bewust afgesproken dat Amy regelmatig naar Nederland gaat, zodat haar familie kan genieten van onze dochter,” legt Saul uit.
Focus op familie
Hoewel het voor Saul moeilijk is om deze momenten te missen, benadrukt hij dat familie boven alles gaat. “Sarah groeit zo snel en leert elke dag nieuwe dingen. De momenten die ik mis neem ik voor lief, omdat er niets belangrijker is dan familie,” zegt hij. Voor Saul is dit een kans om te reflecteren op zijn gezinsleven en de waarde ervan nog meer te beseffen.
Versterkte band
Saul gelooft dat de afstand hun relatie alleen maar sterker maakt. “Hoe tegenstrijdig en weemoedig het ook voelt, weet je pas wat je hebt als je het mist.” Zijn woorden getuigen van een diepe liefde en toewijding aan zijn gezin.
Toekomstplannen
De situatie laat zien hoe belangrijk het is om een middenweg te vinden in een internationale relatie. Saul en Amy lijken dit met succes te doen, waarbij zij prioriteit geven aan familiebanden, zelfs als dit tijdelijk fysiek van elkaar gescheiden zijn betekent.
Met hun liefde en wederzijds begrip als basis, bewijzen Saul en Amy Rose dat afstand geen belemmering hoeft te zijn, maar juist een manier kan zijn om de waarde van familie nog meer te koesteren.
Actueel
Vreselijk nieuws voor Mathias Sercu: ´Zoon (27) overleden aan zeldzame kanker´
Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op 27-jarige leeftijd overleden na een langdurige strijd tegen een uiterst zeldzame en agressieve vorm van kanker. Tore werd in 2021 gediagnosticeerd met plasmablastair myeloom, een agressieve variant van de ziekte van Kahler, waarbij plasmacellen in het beenmerg ongecontroleerd groeien. Zijn artsen in het UZ Gent gaven aan dat zijn specifieke aandoening nog nooit eerder was beschreven.
Medisch wonder en zware behandelingen
Ondanks de aanvankelijke sombere prognose en het feit dat hij terminaal werd verklaard, bleef Tore vechten. Hij onderging meerdere zware behandelingen, waaronder stamceltransplantaties en immunotherapie. Hoewel de ziekte vaak op onverwachte momenten weer opspeelde – met tumoren in onder andere zijn hersenen, oog, kaak en teelbal – gaven de behandelingen telkens tijdelijke hoop. Mathias vertelde eerder: “Wonder boven wonder bleek de behandeling telkens aan te slaan.”
Leven in het nu en documentaire
Tore’s strijd werd vorig jaar vastgelegd in de VRT 1-documentaire ‘Leven in verlengingen’. In de documentaire kreeg het publiek een indringende blik op de rauwe werkelijkheid van het gezin Sercu, die ondanks de zware situatie geprobeerd hebben het leven te omarmen. “Meteen na de diagnose had Ilse (Tore’s moeder) de reflex: ‘Ik wil dit vastleggen’,” zei Mathias. Het gezin hoopte hiermee een boodschap van openheid te geven, vooral over de dood, zodat anderen zich minder geïsoleerd zouden voelen.
Nuchterheid en moedige keuzes
Tore had een bijzonder nuchtere kijk op de dood. “Ik geloof dat wanneer mijn leven stopt, ik nooit bestaan ga hebben, voor mij. Dat geeft een rust,” vertelde hij eerder in een interview. Hij weigerde vaak zware pijnstillers, zodat hij bewust zou blijven voelen wat er met zijn lichaam gebeurde. Dit getuigt van zijn vastberadenheid en zijn diepe kennis van zijn eigen lichaam.
Grote verliezen voor het gezin Sercu
Ondanks zijn ernstige ziekte, probeerde Tore zoveel mogelijk uit het leven te halen. Hij ging samenwonen met zijn vriendin Frauke, die hem onvoorwaardelijk steunde. Toch maakte hij geen grote plannen voor de toekomst, wetende dat zijn tijd beperkt was. “Voor hem was het: er is geen toekomst. Punt,” aldus Mathias. Het gezin heeft zich voortdurend voorbereid op het onvermijdelijke, maar in juni 2025 werd de angst werkelijkheid toen Tore opnieuw ernstig herviel.
Afscheid en het verlies
Mathias en Ilse, Tore’s ouders, hebben altijd in de achterhoofd geweten dat het verlies van hun zoon een kwestie van tijd zou zijn. In september 2025, na een zomerse periode van zware behandelingen, vierde Tore zijn 27ste verjaardag, maar enkele weken later verloor hij de strijd. Zijn overlijden markeert het einde van een moedige en inspirerende strijd tegen een onverbiddelijke ziekte.
Tore’s verhaal heeft vele mensen geraakt, en zijn moedige houding tegenover de dood zal voor altijd in het geheugen van zijn familie en vrienden blijven.