Actueel
Winter Vol Liefde-koppel Judith en Bart doen wat niemand had verwacht 🥰
Het tweede seizoen van Winter Vol Liefde heeft opnieuw zijn doel bereikt. Waar in het eerste seizoen Saul en Amy Rose elkaar vonden en inmiddels ouders zijn geworden, zijn het nu Judith en Bart die hun liefdesverhaal voortzetten.
De twee ontmoetten elkaar via het programma en besloten al snel hun toekomst samen op te bouwen. Inmiddels wonen ze op een berg in Frankrijk en zijn ze bijna een jaar een stel.
Hun relatie heeft zich in korte tijd sterk ontwikkeld, en beiden kijken vol vertrouwen naar de toekomst.
Een Nieuwe Levensstijl
“Jahhh, we zijn nog bij elkaar!” roept Judith enthousiast terwijl ze tussen haar koeien loopt. Op de achtergrond verschijnt Bart, die met een verwilderde blik aan komt sjokken. “Het is wel even schakelen dat ik nu niet meer alles in mijn eentje hoef te doen,” bekent hij.
Hoewel de overgang van Nederland naar het Franse platteland groot was, begint Bart zich steeds meer thuis te voelen in zijn nieuwe omgeving.
“Het enige dat ik mis aan Nederland is thuisbezorgd en mijn cluppie, Feyenoord.” Ondanks deze kleine gemissen heeft hij zijn draai gevonden en geniet hij van het leven samen met Judith.
Een Gezamenlijke Stap Vooruit
Voor Judith betekende het samenwonen een grote verandering. “We wonen nu echt samen. Na een maand of drie hebben we besloten dat Bart zijn huis in Nederland op zou zeggen,” vertelt ze.
Bart vult aan: “Het begint al andere vormen te krijgen, het zit al op houden van. Ik geniet vooral van Judiths eigen wil en haar persoonlijkheid. De rest moet ik nog ontdekken.”
De beslissing om hun levens definitief te verenigen kwam niet overhaast, maar na een periode van groeiende verbondenheid en vertrouwen in elkaar. Voor beiden voelt het als de juiste keuze om samen een toekomst op te bouwen.
Een Liefde met Uitdagingen
Judith geeft toe dat hun relatie niet altijd zonder hobbels is verlopen. “Ik ben eigenwijs, maar hij ook. Ik ben zo gewend om alles alleen te doen, dus het was even wennen,” deelt ze openhartig. Toch ziet ze hoe hun band alleen maar sterker is geworden.
“Bart is heel lief en zorgzaam, dat is iets wat ik echt kan gebruiken. Dat vergeet ik zelf soms. Maar hij is ook iemand die mij aankan, en dat werkt gewoon heel goed samen.”
Een Klik vanaf het Begin
Voor Judith en Bart was er vanaf het eerste moment een klik. “Als ik terugkijk naar de afleveringen en denk aan hoe het voelde, weet ik zeker dat het vanaf het moment dat hij in het veld aan kwam lopen goed zat.”
Hun avontuur in Winter Vol Liefde heeft hen samengebracht en inmiddels bouwen ze samen verder aan hun toekomst in Frankrijk. Ondanks de uitdagingen en aanpassingen die een nieuw leven met zich meebrengt, lijkt hun liefde sterker dan ooit.
Met een stevige basis, wederzijds respect en de wil om samen verder te groeien, bewijzen Judith en Bart dat liefde uit een realityprogramma écht kan slagen.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.