Actueel
Winter Vol Liefde-kijkers in tranen: ”Wat is dit heftig”
Met de reünie-aflevering van Winter Vol Liefde is vanavond een einde gekomen aan een seizoen vol emoties, verrassingen en bijzondere liefdesverhalen. Toch was de uitzending van vanavond extra beladen, en dat had alles te maken met Maarten. Zijn verhaal raakte diep, waardoor de reünie een intens en aangrijpend slotakkoord kreeg.
Het Hartverscheurende Verhaal van Maarten
Maarten deed mee aan Winter Vol Liefde met een duidelijke wens: hij zocht een maatje, een levenspartner om samen mooie momenten mee te delen. In zijn eigen woorden was hij op zoek naar een ‘maatje met een v*gina’. Echter, wat een zoektocht naar liefde had moeten zijn, kreeg een onverwachte en tragische wending.
Na de opnames kreeg Maarten te horen dat hij ongeneeslijk ziek is en niet lang meer te leven heeft. Deze boodschap kwam hard aan, niet alleen bij hem, maar ook bij de kijkers en de mensen om hem heen. Toch ging Maarten op zijn kenmerkende manier met dit nieuws om: “Ik ga dood, nou en?” Zijn nuchtere kijk op het leven en zijn naderende afscheid raakte velen. Voor hem is het vooral zwaar om zijn geliefden achter te laten, maar hijzelf heeft naar eigen zeggen vrede met het onvermijdelijke.
RTL Reist Af naar Estland voor een Bijzonder Gesprek
Toen duidelijk werd dat Maarten door zijn gezondheid niet in staat was om naar Nederland te komen voor de reünie, besloot RTL actie te ondernemen. Presentatrice Leonie ter Braak reisde af naar Estland om Maarten op te zoeken en met hem in gesprek te gaan. Dit ‘nagesprek’ werd vanavond uitgezonden en bracht diepe emoties teweeg bij de kijkers.
In het gesprek deelt Maarten openhartig hoe hij terugkijkt op zijn deelname aan Winter Vol Liefde, hoe hij omgaat met zijn ziekte en welke boodschap hij wil meegeven. Zijn kracht, moed en realistische kijk op zijn situatie maakten diepe indruk.
Kijkers Reageren Massaal op Social Media
De uitzending liet niemand onberoerd. Op social media stroomden de reacties binnen, waarin kijkers hun steun en medeleven betuigden aan Maarten.
Een kijker schreef: “Ach lieve Maarten, ik schrik ervan.
” Een ander reageerde: “Och Maarten, wat een heftig en verdrietig verhaal.” De berichten waren unaniem: Maarten heeft met zijn oprechtheid en moed velen geraakt.
Een Laatste Hart onder de Riem
Met zijn verschijning in Winter Vol Liefde heeft Maarten een blijvende indruk achtergelaten. Zijn levenslust en nuchterheid, ondanks de moeilijke situatie, maken hem een inspiratie voor velen.
We willen Maarten via deze weg een hart onder de riem steken. Wil je hem ook een warm bericht sturen? Laat dan hieronder een reactie achter. Laten we samen laten zien dat hij niet alleen staat. Veel dank!
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.