Actueel
Winter Vol Liefde-kijkers gaan meteen los en zeggen allemaal hetzelfde
Het langverwachte nieuwe seizoen van Winter Vol Liefde is begonnen, en al tijdens de eerste aflevering ging het los op sociale media. Het programma, waarin Nederlanders in het buitenland op zoek gaan naar liefde, introduceerde onder andere Mike (33) uit Tirol. Maar het is niet Mike die de meeste aandacht trekt – het is zijn moeder, Monique.
Winterse zoektocht naar liefde
Mike, een energieke vrijgezel uit het Oostenrijkse Tirol, zoekt een leuke vrouw die bij hem past. Hij heeft al een bijzondere begeleider in zijn zoektocht: zijn moeder Monique. Het lijkt alsof Monique niet alleen Mike ondersteunt, maar ook een flinke vinger in de pap heeft als het gaat om de keuze van haar toekomstige schoondochter.
Tijdens de introductie van Mike en Monique werd al snel duidelijk hoe betrokken zijn moeder is. Mike woont namelijk nog thuis bij zijn ouders, en Monique heeft sterke ideeën over wat voor soort vrouw bij haar zoon past – en vooral wat niet.
Geen vrouwen met ‘bagage’
Monique’s scherpe uitspraken over wie wel en niet geschikt is voor Mike maakten meteen indruk. Ze stelde resoluut dat vrouwen met een burn-out of borderline niet in aanmerking komen. Dit leidde tot verbaasde reacties bij kijkers, die zich afvragen hoe groot Monique’s invloed zal zijn op de zoektocht naar liefde voor haar zoon.
Monique’s commentaar en uitgesproken persoonlijkheid zorgden ervoor dat zij, in plaats van Mike, al snel het middelpunt van het gesprek werd op sociale media. Haar bemoeienis roept vragen op: is Mike zelf op zoek naar een partner, of is dit vooral Monique’s project?
Sociale media ontploft
Het duurde niet lang voordat de Twitter-tijdlijn en andere platforms vol stonden met reacties op de dominante houding van Monique. Veel kijkers konden hun verbazing niet verbergen en maakten hun mening duidelijk.
Een van de reacties luidde: “Is het nu Mike die een vriendin zoekt, of zijn moeder die een schoondochter zoekt? Wat een type en wat een commentaar. Dat wordt wat!” Een andere kijker merkte op: “De moeder van Mike is nu al trending. Ze lijkt meer op zoek naar een schoondochter dan Mike naar een vriendin.”
Hier zijn enkele opvallende reacties:
- “Monique weet al precies wie niet geschikt is, maar laat Mike überhaupt wel iemand ontmoeten die zij goedkeurt?”
- “Dit gaat niet werken. Moeder bepaalt alles en Mike lijkt het allemaal wel prima te vinden.”
- “Als ik één keer zo’n opmerking zou krijgen van mijn schoonmoeder, was ik al weg.”
Mike en Monique: een bijzonder duo
Hoewel Mike rustig en vriendelijk overkomt, lijkt zijn moeder de touwtjes stevig in handen te hebben. Dit roept de vraag op hoe dit hun zoektocht naar liefde zal beïnvloeden. Zal Monique’s kritische houding potentiële partners afschrikken, of zorgt ze juist voor de nodige bescherming van haar zoon?
Kijkers lijken verdeeld: sommige mensen vinden Monique’s betrokkenheid begrijpelijk en vinden het leuk om te zien hoe ze zich inzet voor Mike. Anderen vinden haar juist te dominant en vrezen dat haar houding de kansen van Mike op een echte connectie in de weg kan staan.
Winter Vol Liefde: een veelbelovend seizoen
De introductie van Mike en Monique heeft het nieuwe seizoen van Winter Vol Liefde in ieder geval veelbesproken gemaakt. Met nog vele afleveringen te gaan, zijn kijkers benieuwd hoe het verhaal van Mike zich zal ontwikkelen. Zal hij zijn ware liefde vinden, of blijft zijn moeder het grootste obstakel?
Eén ding is zeker: Monique heeft met haar aanwezigheid en uitspraken een blijvende indruk achtergelaten, zowel op de kijkers als op de vrouwen die in Mike’s leven willen stappen.
Wat vind jij van Monique’s rol in de zoektocht naar liefde? Praat mee in de reacties!
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.