Actueel
Valentijn Driessen breekt John van den Heuvel compleet af in VI: ´Dit is gewoon verwerpelijk!´
John van den Heuvel is de afgelopen dagen het onderwerp van hevige kritiek geworden. Niet vanwege zijn bekende relatie met Gordon, maar vanwege zijn betrokkenheid bij moordenaar Joran van der Sloot. De misdaadjournalist wordt beschuldigd van het knuffelen van de crimineel en het zelfs ondersteunen van zijn boek. Deze situatie heeft veel stof doen opwaaien, vooral binnen de Nederlandse media.
John van den Heuvel’s controversiële beslissing
Het begon allemaal toen John van den Heuvel besloot het voorwoord van Joran van der Sloot’s nieuwe boek te schrijven. Dit lijkt op het eerste gezicht een onschuldige geste, maar al snel kwamen er vragen over de achterliggende motieven. Heeft John voorwaarden gesteld voor zijn medewerking, zoals bijvoorbeeld een deel van de opbrengst voor de nabestaanden van Natalee Holloway? Het antwoord is nee. Het lijkt er sterk op dat dit slechts een vriendendienstje was voor een meervoudige moordenaar.
Kritiek in de media
Gisterenavond, tijdens een uitzending van Renze Klamer, kreeg John van den Heuvel het zwaar te verduren. Niet alleen in de talkshow, maar ook in het populaire televisieprogramma Vandaag Inside. Johan Derksen was bijzonder fel in zijn kritiek, maar het was vooral de reactie van Valentijn Driessen, een directe collega van John bij De Telegraaf, die veel aandacht trok.
Johan Derksen’s scherpe reactie
Johan Derksen reageerde fel op het voorwoord dat John had geschreven. “Ik vind het heel kwalijk,” zei Johan in Vandaag Inside. “John probeert zich altijd te vergelijken met Peter R. de Vries, maar nu maakt hij gewoon reclame voor een boek van een meervoudige moordenaar.” Derksen benadrukte dat het artikel in De Telegraaf vrijwel identiek was aan een advertentie. Hij vond het schokkend dat John zich zo had laten gebruiken voor de promotie van het boek van Joran.
Wilfred Genee verdedigt zijn vriend
In een poging zijn vriend te verdedigen, sprong Wilfred Genee in de bres voor John. Hij benadrukte dat John al sinds 2010 over Joran van der Sloot schrijft, wat hem volgens Wilfred een zekere band met de crimineel geeft.
“Als je vrienden hebt, ben je iets minder objectief,” stelde Genee. Dit werd door Johan Derksen afgedaan als een zwakke verdediging, waarbij hij aangaf dat Wilfred zijn objectiviteit had verloren door zijn vriendschap met John.
Valentijn Driessen’s kritische houding
Valentijn Driessen, een collega van John bij De Telegraaf, was niet zo vergevingsgezind. Hij vond het moreel verwerpelijk dat John zich zo had laten inpakken door een moordenaar. “Ik zou het nooit hebben gedaan,” zei Valentijn. “Ook al ken je iemand al twintig of vijftien jaar, je hoeft geen voorwoord te schrijven voor zo’n boek.” Zijn kritische houding maakte duidelijk dat er meer is dan alleen vriendschap wanneer het om ethiek en moraal gaat in de journalistiek.
René van der Gijp’s eenvoudige conclusie
Tot slot gaf René van der Gijp zijn eigen ongezouten mening over de zaak. “Ik heb daar niks mee. Het is inderdaad gewoon een gek die gozer,” zei hij over Joran van der Sloot. Dit was zijn eenvoudige conclusie over de situatie.
Een ingewikkelde zaak
Het lijkt erop dat de publieke opinie verdeeld is over de acties van John van den Heuvel. Sommigen zien het als een onschuldige steunbetuiging voor een oude vriend, terwijl anderen het als een morele blunder beschouwen. Het blijft onduidelijk of deze situatie ernstige gevolgen zal hebben voor John’s carrière, maar het heeft in ieder geval een storm van kritiek doen opwaaien in de media.
Actueel
Droevig nieuws: Tore Sercu, de zoon van Mathias Sercu, is overleden
Het nieuws komt hard binnen in Vlaanderen: Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op jonge leeftijd heengegaan. Hij werd slechts 27 jaar oud. Al bijna vijf jaar lang leefde Tore met een uiterst agressieve en zeldzame aandoening, een strijd die hij met uitzonderlijke moed, openheid en veerkracht voerde – samen met zijn familie en geliefden.
Een diagnose die alles veranderde
In mei 2021, Tore was toen begin twintig, viel het leven van het gezin Sercu abrupt stil. Tore kreeg de diagnose plasmablastair myeloom, een bijzonder agressieve variant van de z!ekte van Kahler. Al snel volgde het onvoorstelbare bericht dat het om een ongeneeslijk traject ging. De woorden “terminaal” en “tijd” kwamen ineens centraal te staan in een leven dat nog maar net begonnen was.
Wat volgde, was geen korte, stille aftocht, maar een jarenlange strijd vol medische ingrepen, hoopvolle wendingen en telkens nieuwe tegenslagen. Tore koos ervoor om niet weg te kruipen, maar om – samen met zijn omgeving – elke dag bewust te blijven leven.
Behandelingen, hoop en telkens opnieuw beginnen
Vrij snel na de diagnose startte Tore met intensieve behandelingen. Eén van de meest ingrijpende was een autologe stamceltransplantatie, waarbij hij stamcellen kreeg van zijn zus Jade. Die periode was fysiek en emotioneel loodzwaar, maar bood ook een sprankje hoop. De therapieën sloegen aanvankelijk aan en zorgden ervoor dat Tore telkens opnieuw wat tijd won.
Die extra tijd noemde hij later zelf “leven in verlengingen”: geen vanzelfsprekende toekomst, maar dagen, weken en maanden die als bonus werden ervaren. Elk goed moment kreeg extra betekenis.
Door het oog van de naald – keer op keer
De jaren daarna waren een aaneenschakeling van medische crisissen die elke keer opnieuw alles op scherp zetten. In 2022 breidde de aandoening zich uit naar zijn centrale zenuwstelsel en hersenen, met ingrijpende gevolgen. In diezelfde periode verloor Tore ook een teelbal, opnieuw een harde klap in een lichaam dat al zo veel had moeten doorstaan.
In 2023 volgde een nieuwe schok: er werden tumoren vastgesteld in zijn oog, kaak en gehemelte. Voor velen zou dit het punt zijn geweest waarop de hoop definitief zou verdwijnen. Maar opnieuw gebeurde het onverwachte. De behandelingen sloegen aan. Tore herstelde telkens net genoeg om weer verder te kunnen, alsof hij steeds opnieuw door het oog van de naald kroop.
Artsen spraken over uitzonderlijke reacties op therapieën. Familie en vrienden spraken vooral over zijn mentale kracht.
Leven in verlengingen – een open blik naar binnen
In november 2024 besloot het gezin Sercu hun verhaal te delen met het grote publiek. Op VRT 1 ging de driedelige documentaire Leven in verlengingen in première. De reeks gaf een ongefilterde en eerlijke inkijk in hoe het leven van het gezin eruitzag sinds de diagnose.
De documentaire toonde niet alleen angst, pijn en onzekerheid, maar ook liefde, humor en verbondenheid. Kijkers zagen hoe Mathias Sercu en zijn partner balanceerden tussen bewust afscheid nemen en bewust leven, zonder ooit de hoop volledig los te laten.
Ook Tores vriendin Frauke kwam aan het woord. Haar rol was die van steunpilaar, geliefde en stille kracht. Samen vormden ze een hecht team, dat elke dag opnieuw koos voor nabijheid en eerlijkheid.
Herval na herval
In juni 2025 liet Mathias Sercu via sociale media weten dat het opnieuw slechter ging met zijn zoon. De aandoening was weer actief geworden, dit keer in het hersenvlies. Het was niet de eerste terugval, maar wel een van de zwaarste.
Tore onderging nog sessies radiotherapie, in de hoop opnieuw wat tijd te winnen. Maar deze keer bleek de z!ekte te vergevorderd. Vorige week werd hij overgebracht naar de intensieve zorg van UZ Gent, na een epileptische aanval die het gevolg was van de verergerde situatie.
Zijn toestand verslechterde snel. De familie week geen moment van zijn zijde.
Omringd door liefde
Op donderdag is Tore heengegaan, omringd door zijn ouders, zijn vriendin Frauke, zijn zus Jade en zijn schoonbroer. Het afscheid was intens, maar ook liefdevol. Voor wie hem kende, kwam het nieuws niet onverwacht – maar dat maakt het verlies niet minder zwaar.
VRT NWS bevestigde het nieuws en sprak over een einde dat kwam na een uitzonderlijk lange en moedige strijd. Vijf jaar lang had Tore elke dag opnieuw gekozen om er te zijn, om te voelen, te lachen en te verbinden.
Een blijvende indruk
Hoewel Tore zo jong was, liet hij een diepe indruk na. Niet alleen bij zijn familie en vrienden, maar ook bij de vele mensen die hem leerden kennen via de documentaire. Zijn openheid over z!ekte, angst en eindigheid raakte een gevoelige snaar in de samenleving.
Hij toonde dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Dat leven niet altijd wordt gemeten in jaren, maar in intensiteit, liefde en betekenis.
Een gezin dat samen bleef staan
Voor Mathias Sercu en zijn gezin blijft een leegte achter die met geen woorden te vullen is. Tegelijk blijft er een ongelooflijke verbondenheid bestaan. Vijf jaar lang stonden ze samen in het oog van de storm. Ze deelden hoop, wanhoop, kleine overwinningen en grote angsten.
Die band – gesmeed in de zwaarste omstandigheden – is misschien wel Tores grootste nalatenschap.
Een verhaal dat blijft
Het verhaal van Tore Sercu is er één dat blijft nazinderen. Niet omdat het tragisch is, maar omdat het laat zien hoe ongelooflijk veel kracht, liefde en menselijkheid er kan bestaan, zelfs wanneer de toekomst onzeker is.
Hij leefde, zoals hij het zelf noemde, “in verlengingen”. Maar wat hij in die verlengingen heeft achtergelaten, is blijvend.
Onze gedachten gaan uit naar Mathias Sercu, zijn gezin, Frauke en iedereen die Tore liefhad. Zijn naam, zijn verhaal en zijn moed zullen niet vergeten worden.