Het leven van een spelersvrouw wordt vaak gezien als een wereld vol luxe, reizen en glamour. Maar volgens Shani Van Mieghem, de echtgenote van voormalig Rode Duivel en Antwerp-verdediger Toby Alderweireld, ligt de werkelijkheid een stuk dichter bij die van andere gezinnen dan veel mensen denken. In een openhartig gesprek vertelt ze hoe het moederschap haar afgelopen jaar stevig op de proef stelde en hoe ze tijdelijk het gevoel had de grip te verliezen. Haar verhaal laat zien dat achter het succes en de bekendheid ook een heel herkenbare kant schuilgaat: die van vermoeidheid, twijfel en opnieuw balans zoeken.

Het leven achter de schermen van het voetbal

Voor buitenstaanders lijkt het leven van een topvoetballer en zijn gezin vaak zorgeloos. Wedstrijden, buitenlandse reizen en een comfortabel bestaan creëren een beeld waarin weinig ruimte lijkt voor dagelijkse zorgen. Toch benadrukt Shani dat dit beeld niet volledig klopt. Terwijl Toby Alderweireld zich op het veld focust op prestaties en druk van buitenaf, speelt zich thuis een heel ander soort uitdaging af.

Met twee jonge kinderen, Ayla en Jace, draait het dagelijkse leven om structuur, aandacht en constante aanwezigheid. Volgens Shani is het ouderschap intens, ongeacht de omstandigheden waarin je leeft. Het vraagt energie, geduld en flexibiliteit, zeker wanneer kinderen in een fase zitten waarin ze volop ontdekken, vragen stellen en grenzen opzoeken.

Ze vertelt dat het najaar voor haar een moeilijke periode was. De combinatie van verantwoordelijkheden en het gevoel altijd ‘aan’ te moeten staan, zorgde ervoor dat het haar even te veel werd. Dat moment van eerlijkheid maakte indruk, juist omdat ze zich kwetsbaar opstelde over een onderwerp waar veel ouders zich in herkennen.

Een moment waarop het even te veel werd

Shani beschrijft hoe ze in september merkte dat haar energie opraakte. Ze noemt het zelf een kleine crisis, een periode waarin ze zich overweldigd voelde door de dagelijkse drukte. Het was geen groot drama, maar eerder een moment waarop alles tegelijk leek te komen: weinig rustmomenten, veel prikkels en het gevoel dat er geen pauzeknop bestond.

Ze geeft aan dat ze plots niet meer goed wist hoe ze alles moest aanpakken. De zorg voor twee opgroeiende kinderen vraagt constant schakelen, en wanneer er weinig tijd overblijft voor jezelf, kan dat zwaar wegen. Die eerlijkheid zorgt ervoor dat haar verhaal voor veel ouders herkenbaar klinkt. Want hoe liefdevol het ouderschap ook is, het brengt ook momenten van uitputting met zich mee.

Volgens Shani zit de uitdaging vooral in het feit dat kinderen continu aandacht nodig hebben. Zelfs kleine taken kunnen zich opstapelen tot een gevoel van chaos wanneer de dag vol zit. Dat besef zorgde ervoor dat ze besloot om dingen anders aan te pakken.

Structuur als reddingsboei

De oplossing vond ze uiteindelijk niet in grote veranderingen, maar in kleine aanpassingen aan het dagelijkse ritme. Samen met haar partner keek ze kritisch naar de dagindeling van het gezin. Wat kon rustiger? Waar ontstond onnodige stress? En hoe konden ze meer structuur creëren zonder het gezinsleven te zwaar te maken?

Een van de belangrijkste beslissingen was het beperken van schermtijd voor de kinderen. Volgens Shani bracht dat verrassend snel resultaat. Minder schermen betekende meer rustmomenten en een duidelijker ritme in de dag. Kinderen wisten beter waar ze aan toe waren, wat ook voor haarzelf meer overzicht gaf.

Ze benadrukt dat er geen perfecte oplossing bestaat, maar dat kleine veranderingen soms al een groot verschil kunnen maken. Door bewust te kiezen voor structuur ontstond er opnieuw ruimte om te genieten van het gezinsleven, in plaats van alleen maar bezig te zijn met organiseren en bijsturen.

De avondspits: herkenbaar voor veel ouders

Een van de momenten die ze het meest uitdagend noemt, is de avondroutine. Wat voor buitenstaanders misschien een eenvoudig onderdeel van de dag lijkt, voelt voor veel ouders als een marathon. Tussen eten, wassen, pyjama’s aantrekken en naar bed gaan, kan de energie snel opraken.

Shani beschrijft hoe het soms anderhalf uur duurt voordat iedereen uiteindelijk in bed ligt. Het constante aansporen en begeleiden vraagt geduld en uithoudingsvermogen. Zeker wanneer twee kinderen tegelijkertijd aandacht nodig hebben, kan dat fysiek en mentaal zwaar zijn.

Toch ziet ze ook de humor van die momenten in. Ze benadrukt dat haar kinderen lief en energiek zijn, maar dat opvoeden nu eenmaal intensief is. Het is volgens haar een verantwoordelijkheid die je niet kunt pauzeren, en dat maakt het soms zwaar.

De realiteit achter het perfecte plaatje

Wat haar verhaal bijzonder maakt, is dat het een ander beeld laat zien van het leven rond topsport. Waar vaak wordt gedacht dat succes alle zorgen wegneemt, laat Shani zien dat emoties en uitdagingen voor iedereen hetzelfde blijven. Ouderschap kent geen uitzonderingen, ongeacht achtergrond of status.

Die eerlijkheid wordt door veel mensen gewaardeerd. In een tijd waarin sociale media vaak een perfect plaatje tonen, biedt haar verhaal juist herkenning. Het laat zien dat twijfels en moeilijke momenten normaal zijn en dat het oké is om dat toe te geven.

Balans zoeken als gezin

Voor Shani draait het uiteindelijk om balans. Niet alleen tussen werk en gezin, maar ook tussen zorgen voor anderen en zorgen voor jezelf. Ze geeft aan dat ze geleerd heeft om signalen van vermoeidheid serieuzer te nemen en tijdig bij te sturen wanneer het te druk wordt.

De steun van haar partner speelt daarbij een belangrijke rol. Hoewel Toby door zijn carrière regelmatig onderweg is of zich moet focussen op wedstrijden, proberen ze samen keuzes te maken die het gezin ten goede komen. Dat gezamenlijke gevoel helpt om moeilijke periodes te overbruggen.

Een herkenbaar verhaal voor veel ouders

Het verhaal van Shani Van Mieghem laat zien dat achter het beeld van glamour en succes een heel normale realiteit schuilgaat. Ouderschap blijft intens, ongeacht omstandigheden. Door open te spreken over haar twijfels en vermoeidheid, doorbreekt ze het idee dat alles altijd moeiteloos moet verlopen.

Juist die eerlijkheid maakt haar verhaal krachtig. Het herinnert eraan dat veel ouders dezelfde momenten kennen: dagen waarop alles soepel loopt, maar ook momenten waarop het even te veel voelt. En dat het zoeken naar structuur, rust en balans een proces is dat blijft evolueren.

Voor Shani is die balans inmiddels weer grotendeels teruggekeerd. Niet omdat alles perfect is, maar omdat ze geleerd heeft om het tempo soms te verlagen en hulp te zoeken in kleine veranderingen. Een boodschap die voor veel gezinnen herkenbaar en geruststellend zal klinken.