Actueel
Rachel Hazes opvallend close met Hans Klok bij uitvaart: Is er meer aan de hand?”
Rachel Hazes was gisteren aanwezig bij de uitvaart van artiestenmanager John van Katwijk, een gebeurtenis die veel bekende Nederlanders samenbracht. Ondanks de vele kritiek en controverse die haar naam tegenwoordig omringen, blijkt Rachel nog altijd vrienden te hebben in de BN’er-wereld. Hans Klok, die haar vergezeld had, sprak lovend over haar: “Ze is een geweldige vrouw.”
Rachel Hazes aanwezig op bijzondere uitvaart
De uitvaart van John van Katwijk, een geliefde artiestenmanager, bracht talloze prominenten samen om hem de laatste eer te bewijzen. Onder de aanwezigen was ook Rachel Hazes, die vanuit Spanje naar Nederland was gevlogen speciaal voor deze gelegenheid. De weduwe van André Hazes Sr. blijft een controversieel figuur, met heftige reacties uit het publiek op vrijwel elke publieke verschijning.
De avond voor de uitvaart was Rachel al gespot bij De Vrienden van Amstel Live, waar ze meezong met het nummer Leef, een lied van haar zoon André Hazes jr. Dat zorgde voor opgetrokken wenkbrauwen, vooral vanwege de gespannen relatie tussen moeder en zoon.
Met Hans Klok en Gerard Joling
Rachel arriveerde bij de uitvaart in gezelschap van Hans Klok en Gerard Joling, met wie ze ook in de zaal zat. Hoewel ze bij eerdere gelegenheden vaak het middelpunt van de aandacht was, koos Rachel dit keer voor stilte. Volgens Bart Ettekoven van Shownieuws liet Rachel zich niet verleiden tot een interview. “We hebben haar uiteraard geprobeerd wat vragen te stellen, maar Rachel wilde ons absoluut niet te woord staan,” vertelde hij.
René Mioch vond dat begrijpelijk. “Een uitvaart is gewoon niet de plek om iemand aan te spreken. Het is een moment van afscheid, geen rode loper,” benadrukte hij. Bart beaamde dat en voegde eraan toe: “Dit is niet het moment om door te blijven vragen. Dat doe je misschien bij een première, maar niet hier.”
Hans Klok spreekt lovend over Rachel
Hans Klok, die samen met Rachel de uitvaart bijwoonde, was wél bereid om met de media te praten. Hij sprak warme woorden over haar en benadrukte hun vriendschap. “Rachel is speciaal voor deze plechtigheid uit Spanje overgekomen. Dat zegt iets over haar betrokkenheid,” zei hij.
Volgens Hans heeft Rachel nog steeds een bijzondere band met de mensen om haar heen. “Ze is een geweldige vrouw, een echte onderneemster, en ik vond het superfijn dat ze er was. Ja, wij zijn close.”
Hans vertelde dat hij na de uitvaart met Rachel ging dineren. Zijn woorden zorgden voor gemengde reacties, vooral gezien de controverse rondom Rachel’s relatie met haar zoon André.
Complexe familiebanden
Toen Hans gevraagd werd naar de problemen tussen Rachel en André, gaf hij een diplomatiek antwoord. “Ik hoop dat het allemaal een keer goedkomt. Het is een bloedband, en uiteindelijk denk ik dat dat sterker is dan alles. Maar er is ook de koude kant, en dat kan soms dingen ingewikkelder maken.”
De term ‘koude kant’ wekte enige verbazing bij René Mioch. “Hoor ik dat nou goed? Zegt hij dat de kinderen de koude kant zijn?” vroeg René. Bart Ettekoven verduidelijkte dat Hans waarschijnlijk bedoelde dat de partners van de kinderen mogelijk een rol spelen in het conflict. “We weten dat Monique Westenberg, de ex van André jr., vanaf het begin een problematische relatie had met Rachel,” legde Bart uit.
Bart voegde er een persoonlijke noot aan toe: “Soms is het beter om iemand uit je leven te bannen als de relatie te veel pijn doet. Ik weet niet of ik nog hoop dat het tussen André en Rachel goedkomt. Voor sommige mensen is afstand nemen gezonder.”
Publieke reacties op Rachel’s gedrag
Rachel’s aanwezigheid bij de uitvaart en haar eerdere optreden bij De Vrienden van Amstel Live zorgden wederom voor kritiek. Veel mensen vinden het opvallend dat Rachel zich op deze manier profileert, terwijl haar relatie met André jr. onder enorme druk staat. Haar meezingen met Leef werd door sommigen als provocerend ervaren, gezien de context van hun familieproblemen.
Een bewogen afscheid
Ondanks de controverse rondom Rachel, draaide de uitvaart uiteindelijk om het afscheid van John van Katwijk. De artiestenmanager was een gerespecteerde figuur in de entertainmentindustrie, en de grote opkomst onderstreepte zijn impact op het vakgebied.
Voor Rachel Hazes blijft de publieke opinie verdeeld. Waar sommigen haar acties veroordelen, zien anderen haar nog steeds als een sterke vrouw die ondanks alle tegenwind overeind blijft. Hans Klok’s woorden geven in ieder geval aan dat ze niet alleen staat: “Rachel is een geweldige vrouw, en ik ben blij dat ze erbij was.”
De vraag blijft of de breuk tussen Rachel en André ooit zal helen. Zoals Hans het formuleerde: “Het is een bloedband. Uiteindelijk komt het goed, hoop ik.” Maar of die hoop realistisch is, valt nog te bezien.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.