Actueel
Ouders staan voor hartbrekende keuze: 13-jarige dochter gedwongen van de beademing af na tragisch slaapfeestje
De tragedie die de Australische Ally Langdon, zelf ook moeder, zichtbaar aangreep, was het gesprek dat ze had met Andrea en Paul Haynes.
Dit echtpaar stond voor de ondraaglijke keuze om afscheid te nemen van hun 13-jarige dochter Esra, wie ze slechts dertien jaar eerder het leven hadden gegeven.
Esra kwam te 0verlijden door een gevaarlijke online trend, bekend als “chroming”, een trend waarbij men via de mond of neus gift!ge stoffen inhaleert om een roes te ervaren.
Tijdens het programma ‘A Current Affair’, waar Langdon als presentator optreedt, deelden de ouders hoe hun dochter, een getalenteerde jonge atlete en mede-aanvoerder van de Montrose Football Netball Club, tragisch 0verleed.
Esra had samen met haar broers een passie voor BMX-fietsen en had haar team zelfs geleid naar een nationaal aerobicskampioenschap in Queensland.
Het noodlot sloeg toe tijdens een logeerpartij op 31 maart, waar
Esra een fatale dosis van een spuitbus deodorant inademde, wat
resulteerde in een hartst!lstand en onomkeerbare hersensch*de.
Ondanks de bekendheid van haar locatie en de vrienden met wie ze was, omschreven haar ouders het moment waarop ze het verwoestende telefoontje ontvingen als een nachtmerrie die geen ouder ooit wil meemaken.
Esra werd acht dagen in leven gehouden door levensondersteuning, maar toen duidelijk werd dat er geen hoop meer was op herstel, stonden Andrea en Paul voor de hartverscheurende keuze om de apparatuur die haar in leven hield, uit te schakelen.
De familie Haynes nodigde familie en vrienden uit om afscheid te nemen in het z!ekenhuis, een ervaring die de ouders beschreven als ondraaglijk pijnlijk.
De d00d van Esra heeft niet alleen haar familie verscheurd, maar ook de gemeenschap diep geraakt.
Paul en Andrea wisten niets af van chroming voordat het hun dochter het leven kostte en zijn nu vastberaden om bewustzijn te verspreiden over deze gevaarlijke trend, die met alledaagse huishoudelijke producten uitgevoerd kan worden.
Ze hopen dat door ouders te informeren en gesprekken aan te
moedigen, meer levens gespaard kunnen blijven.
Sinds 2009 heeft chroming wereldwijd meerdere levens geëist, met als risico’s epileptische aanv*llen, hartaanv*llen, verst!kking, en zelfs plotselinge d00d.
Paul benadrukte het belang van open gesprekken tussen ouders en kinderen over dergelijke gevaren.
Het verlies van Esra is een herinnering aan de potentieel verwoestende gevolgen van ogenschijnlijk onschuldige online rages.
De Haynes-familie hoopt dat het delen van hun verhaal anderen kan behoeden voor soortgelijke tragedies.
Actueel
Droevig nieuws: Tore Sercu, de zoon van Mathias Sercu, is overleden
Het nieuws komt hard binnen in Vlaanderen: Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op jonge leeftijd heengegaan. Hij werd slechts 27 jaar oud. Al bijna vijf jaar lang leefde Tore met een uiterst agressieve en zeldzame aandoening, een strijd die hij met uitzonderlijke moed, openheid en veerkracht voerde – samen met zijn familie en geliefden.
Een diagnose die alles veranderde
In mei 2021, Tore was toen begin twintig, viel het leven van het gezin Sercu abrupt stil. Tore kreeg de diagnose plasmablastair myeloom, een bijzonder agressieve variant van de z!ekte van Kahler. Al snel volgde het onvoorstelbare bericht dat het om een ongeneeslijk traject ging. De woorden “terminaal” en “tijd” kwamen ineens centraal te staan in een leven dat nog maar net begonnen was.
Wat volgde, was geen korte, stille aftocht, maar een jarenlange strijd vol medische ingrepen, hoopvolle wendingen en telkens nieuwe tegenslagen. Tore koos ervoor om niet weg te kruipen, maar om – samen met zijn omgeving – elke dag bewust te blijven leven.
Behandelingen, hoop en telkens opnieuw beginnen
Vrij snel na de diagnose startte Tore met intensieve behandelingen. Eén van de meest ingrijpende was een autologe stamceltransplantatie, waarbij hij stamcellen kreeg van zijn zus Jade. Die periode was fysiek en emotioneel loodzwaar, maar bood ook een sprankje hoop. De therapieën sloegen aanvankelijk aan en zorgden ervoor dat Tore telkens opnieuw wat tijd won.
Die extra tijd noemde hij later zelf “leven in verlengingen”: geen vanzelfsprekende toekomst, maar dagen, weken en maanden die als bonus werden ervaren. Elk goed moment kreeg extra betekenis.
Door het oog van de naald – keer op keer
De jaren daarna waren een aaneenschakeling van medische crisissen die elke keer opnieuw alles op scherp zetten. In 2022 breidde de aandoening zich uit naar zijn centrale zenuwstelsel en hersenen, met ingrijpende gevolgen. In diezelfde periode verloor Tore ook een teelbal, opnieuw een harde klap in een lichaam dat al zo veel had moeten doorstaan.
In 2023 volgde een nieuwe schok: er werden tumoren vastgesteld in zijn oog, kaak en gehemelte. Voor velen zou dit het punt zijn geweest waarop de hoop definitief zou verdwijnen. Maar opnieuw gebeurde het onverwachte. De behandelingen sloegen aan. Tore herstelde telkens net genoeg om weer verder te kunnen, alsof hij steeds opnieuw door het oog van de naald kroop.
Artsen spraken over uitzonderlijke reacties op therapieën. Familie en vrienden spraken vooral over zijn mentale kracht.
Leven in verlengingen – een open blik naar binnen
In november 2024 besloot het gezin Sercu hun verhaal te delen met het grote publiek. Op VRT 1 ging de driedelige documentaire Leven in verlengingen in première. De reeks gaf een ongefilterde en eerlijke inkijk in hoe het leven van het gezin eruitzag sinds de diagnose.
De documentaire toonde niet alleen angst, pijn en onzekerheid, maar ook liefde, humor en verbondenheid. Kijkers zagen hoe Mathias Sercu en zijn partner balanceerden tussen bewust afscheid nemen en bewust leven, zonder ooit de hoop volledig los te laten.
Ook Tores vriendin Frauke kwam aan het woord. Haar rol was die van steunpilaar, geliefde en stille kracht. Samen vormden ze een hecht team, dat elke dag opnieuw koos voor nabijheid en eerlijkheid.
Herval na herval
In juni 2025 liet Mathias Sercu via sociale media weten dat het opnieuw slechter ging met zijn zoon. De aandoening was weer actief geworden, dit keer in het hersenvlies. Het was niet de eerste terugval, maar wel een van de zwaarste.
Tore onderging nog sessies radiotherapie, in de hoop opnieuw wat tijd te winnen. Maar deze keer bleek de z!ekte te vergevorderd. Vorige week werd hij overgebracht naar de intensieve zorg van UZ Gent, na een epileptische aanval die het gevolg was van de verergerde situatie.
Zijn toestand verslechterde snel. De familie week geen moment van zijn zijde.
Omringd door liefde
Op donderdag is Tore heengegaan, omringd door zijn ouders, zijn vriendin Frauke, zijn zus Jade en zijn schoonbroer. Het afscheid was intens, maar ook liefdevol. Voor wie hem kende, kwam het nieuws niet onverwacht – maar dat maakt het verlies niet minder zwaar.
VRT NWS bevestigde het nieuws en sprak over een einde dat kwam na een uitzonderlijk lange en moedige strijd. Vijf jaar lang had Tore elke dag opnieuw gekozen om er te zijn, om te voelen, te lachen en te verbinden.
Een blijvende indruk
Hoewel Tore zo jong was, liet hij een diepe indruk na. Niet alleen bij zijn familie en vrienden, maar ook bij de vele mensen die hem leerden kennen via de documentaire. Zijn openheid over z!ekte, angst en eindigheid raakte een gevoelige snaar in de samenleving.
Hij toonde dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Dat leven niet altijd wordt gemeten in jaren, maar in intensiteit, liefde en betekenis.
Een gezin dat samen bleef staan
Voor Mathias Sercu en zijn gezin blijft een leegte achter die met geen woorden te vullen is. Tegelijk blijft er een ongelooflijke verbondenheid bestaan. Vijf jaar lang stonden ze samen in het oog van de storm. Ze deelden hoop, wanhoop, kleine overwinningen en grote angsten.
Die band – gesmeed in de zwaarste omstandigheden – is misschien wel Tores grootste nalatenschap.
Een verhaal dat blijft
Het verhaal van Tore Sercu is er één dat blijft nazinderen. Niet omdat het tragisch is, maar omdat het laat zien hoe ongelooflijk veel kracht, liefde en menselijkheid er kan bestaan, zelfs wanneer de toekomst onzeker is.
Hij leefde, zoals hij het zelf noemde, “in verlengingen”. Maar wat hij in die verlengingen heeft achtergelaten, is blijvend.
Onze gedachten gaan uit naar Mathias Sercu, zijn gezin, Frauke en iedereen die Tore liefhad. Zijn naam, zijn verhaal en zijn moed zullen niet vergeten worden.