Actueel
Nederland neemt afscheid van 130 km/u: dit verandert er voor automobilisten
Wie deze zomer met de auto door Europa reist, doet er goed aan extra op de verkeersborden te letten. De maximumsnelheden op Europese snelwegen veranderen namelijk steeds vaker. Terwijl sommige landen de snelheid juist verlagen vanwege veiligheid of milieu, kiezen andere landen ervoor om automobilisten onder bepaalde omstandigheden sneller te laten rijden.
Een van de opvallendste ontwikkelingen vindt plaats in Tsjechië. Daar wordt op een deel van een snelweg geëxperimenteerd met een maximumsnelheid van maar liefst 150 kilometer per uur.
Tot 150 kilometer per uur in Tsjechië
Het gaat om een traject van ongeveer 60 kilometer op de Tsjechische D3, tussen České Budějovice en Tábor.
Automobilisten mogen daar onder gunstige omstandigheden maximaal 150 kilometer per uur rijden. Dat betekent echter niet dat je er altijd met die snelheid overheen mag.
De hogere limiet geldt alleen wanneer het wegdek droog is, het zicht voldoende is en de verkeerssituatie veilig genoeg wordt geacht.
Langs de snelweg staan elektronische borden waarop de actuele maximumsnelheid wordt aangegeven. Zodra het weer omslaat, het drukker wordt of andere omstandigheden veranderen, kan de toegestane snelheid direct worden verlaagd.
Elektronische borden bepalen snelheid
Met het experiment willen de Tsjechische autoriteiten onderzoeken of hogere snelheden verantwoord kunnen worden toegestaan op moderne snelwegen.
Daarbij wordt dus niet simpelweg permanent een bord met 150 geplaatst. De snelheid wordt dynamisch aangepast aan de situatie.
Wanneer de proef goede resultaten oplevert, behoort uitbreiding naar andere moderne of recent gerenoveerde snelwegen tot de mogelijkheden.
Tsjechië is daarmee een interessant voorbeeld van een bredere ontwikkeling binnen Europa: één vaste maximumsnelheid maakt op sommige plaatsen steeds vaker plaats voor flexibelere regels.
Ook Nederland veranderde de regels
Nederland koos enkele jaren geleden juist voor de tegenovergestelde richting.
In 2020 werd vanwege de stikstofproblematiek de maximumsnelheid overdag op snelwegen teruggebracht naar 100 kilometer per uur. ’s Avonds en ’s nachts kon op verschillende trajecten nog wel 120 of 130 worden gereden.
Inmiddels zijn sommige beperkingen weer versoepeld.
Sinds 2025 geldt op delen van onder meer de A6 en A7 overdag opnieuw een maximumsnelheid van 130 kilometer per uur. Daaronder valt ook een traject over de Afsluitdijk.
De overheid bekijkt of dergelijke aanpassingen uiteindelijk op meer snelwegen mogelijk zijn.
Oostenrijk versoepelt eveneens
Ook Oostenrijk heeft de afgelopen jaren geëxperimenteerd met verschillende maximumsnelheden.
Op meerdere snelwegen gold vanwege luchtkwaliteitsregels een limiet van 100 kilometer per uur. Op een aantal belangrijke trajecten zijn dergelijke beperkingen inmiddels weer opgeheven en kan overdag opnieuw 130 worden gereden.
Dat betekent overigens niet dat automobilisten overal automatisch 130 mogen rijden.
Op bepaalde transitroutes kunnen bijvoorbeeld ’s nachts lagere snelheidslimieten gelden. Ook hier blijft het dus belangrijk om goed naar de plaatselijke verkeersborden te kijken.
Turkije staat op sommige wegen 140 km/u toe
Turkije heeft de maximumsnelheid op bepaalde autosnelwegen juist flink verhoogd.
Waar eerder op veel plaatsen maximaal 120 kilometer per uur mocht worden gereden, werd de limiet op verschillende wegen verhoogd naar 130.
Op bepaalde moderne snelwegen is zelfs 140 kilometer per uur toegestaan.
Die hogere snelheden gelden vooral op relatief nieuwe infrastructuur die volgens strengere veiligheidsnormen is aangelegd.
Duitsland blijft grote uitzondering
En dan is er natuurlijk nog Duitsland.
Het land blijft binnen Europa een bijzondere positie innemen omdat grote delen van de Autobahn geen algemene wettelijke maximumsnelheid kennen. Wel geldt er een adviessnelheid van 130 kilometer per uur en zijn op tal van trajecten vaste of tijdelijke beperkingen ingesteld.
De discussie over de invoering van een algemene maximumsnelheid keert regelmatig terug.
Voorstanders wijzen onder meer op verkeersveiligheid en een mogelijke vermindering van de CO₂-uitstoot. Tegenstanders willen juist vasthouden aan het huidige systeem.
Zelfs 80 kilometer per uur wordt besproken
De discussie in Duitsland heeft ook een duidelijke klimaatcomponent.
Na juridische kritiek op de voortgang richting de Duitse klimaatdoelstellingen zijn maatregelen voor het verkeer opnieuw onderwerp van debat geworden.
Daarbij wordt door milieuorganisaties en bepaalde politieke partijen niet alleen gesproken over een algemene maximumsnelheid op de Autobahn. Ook een verlaging van de snelheid op bepaalde andere wegen naar 80 kilometer per uur wordt genoemd als mogelijke maatregel om uitstoot terug te dringen.
Of dergelijke voorstellen daadwerkelijk worden ingevoerd, is een andere vraag.
Vertrouw niet blind op navigatie
Voor Nederlandse vakantiegangers maken al die verschillende regels autorijden in Europa er niet eenvoudiger op.
Een navigatiesysteem geeft doorgaans de geldende maximumsnelheid weer, maar die informatie kan achterlopen wanneer regels recent zijn aangepast.
Bij variabele snelheidslimieten is het nog belangrijker om op te letten. Wanneer een elektronisch verkeersbord bijvoorbeeld 100 kilometer per uur aangeeft terwijl je navigatie 130 vermeldt, is uiteraard het verkeersbord bepalend.
Ook tijdelijke beperkingen vanwege werkzaamheden, weersomstandigheden of verkeersdrukte moeten worden gevolgd.
Europa kiest niet één richting
Opvallend is dat er momenteel geen duidelijke Europese trend richting uitsluitend hogere óf lagere snelheden bestaat.
Landen met moderne infrastructuur experimenteren op sommige plaatsen met 140 of zelfs 150 kilometer per uur. Tegelijkertijd worden elders snelheden juist teruggebracht vanwege verkeersveiligheid, uitstoot of andere milieuproblemen.
Wie met de auto naar het buitenland vertrekt, kan daarom niet simpelweg aannemen dat 120 of 130 kilometer per uur overal de standaard is.
Van 100 kilometer per uur overdag in delen van Nederland tot 140 in Turkije en zelfs 150 onder gunstige omstandigheden in Tsjechië: de verschillen binnen Europa worden alleen maar groter. Goed naar de verkeersborden kijken wordt daarmee belangrijker dan ooit.
Actueel
Soundos El Ahmadi gefileerd na totaal misplaatste grap
Soundos El Ahmadi heeft voor flinke beroering gezorgd met een bijzonder harde grap tijdens een optreden. De cabaretière maakte een vergelijking tussen een miskraam en de Belgische politicus Dries Van Langenhove. Toen een groot deel van het publiek nauwelijks reageerde, kwam Soundos met nóg een opmerking: volgens haar applaudisseerde slechts een derde van de zaal en zou de rest “extreemrechts” stemmen. Vooral die combinatie zorgt nu voor stevige kritiek.
Op sociale media wordt volop gediscussieerd over het fragment. Waar de een het verdedigt als scherpe cabarethumor, vinden anderen dat Soundos met de grap een grens overschrijdt.
“Smakeloos, smakelozer, Soundos”, klinkt het onder meer in de kritiek.
Soundos maakt harde grap over miskraam
De commotie draait om een fragment waarin Soundos eerst vertelt over haar eigen zwangerschappen.
“Ik ben één keer 39 weken zwanger geweest, één keer 33 weken en één keer 8 weken”, begint ze.
Vervolgens vertelt ze dat die laatste zwangerschap eindigde in een miskraam.
“Dit is toen helaas misgegaan. Ik kan jullie vertellen dat het echt verschrikkelijk was om mee te maken. Het heeft me heel erg overvallen.”
Tot dat moment lijkt het om een persoonlijk en serieus verhaal te gaan.
Daarna verandert de toon volledig.
Grap over Dries Van Langenhove
Soundos vervolgt haar verhaal met een bewust absurd en confronterend stuk.
“Wat heel veel mensen niet weten is dat als je miskraam in de toiletpot valt, dat je door moet spoelen, want als jij niet doorspoelt, kan zo’n miskraam nog door blijven leven.”
Vervolgens komt de clou.
“En zo is Dries Van Langenhove ontstaan. Sorry nog daarvoor!”
Daarmee richt Soundos haar grap rechtstreeks op de Belgische politicus Dries Van Langenhove.
De grap lijkt in de zaal echter niet de reactie op te leveren waarop ze mogelijk had gehoopt.
Publiek reageert verdeeld
In het fragment is volgens de aangeleverde beschrijving te merken dat een aanzienlijk deel van het publiek niet enthousiast reageert.
Soundos merkt dat zelf eveneens op.
In plaats van het moment voorbij te laten gaan, reageert ze op de zaal.
“Een derde applaudisseert, twee derde stemt extreemrechts.”
Ook die uitspraak valt vervolgens niet bij iedereen goed.
Critici wijzen erop dat er allerlei redenen kunnen zijn waarom iemand niet om een grap lacht en vinden dat Soundos de afwezige lach daarmee te gemakkelijk aan een politieke voorkeur koppelt.
‘Geef me je geld en ga naar huis’
Soundos maakt vervolgens duidelijk dat ze zich weinig aantrekt van mensen in de zaal die haar grap niet kunnen waarderen.
“Ik vind het prima. Geef me je geld en ga naar huis. Ik vind het allemaal prima.”
De opmerkingen leveren achteraf veel discussie op.
Daarbij gaat het niet alleen over de vraag of een miskraam geschikt materiaal is voor een grap.
Ook haar reactie op het publiek wordt bekritiseerd.
Want wanneer mensen niet lachen om een politieke grap, betekent dat uiteraard niet automatisch dat zij een bepaalde politieke overtuiging hebben.
Stevige kritiek op sociale media
Het fragment wordt inmiddels ook buiten de zaal besproken.
Mediacourant besteedt aandacht aan de ophef en deelt verschillende kritische reacties.
Bob Dijkgraaf reageert bijvoorbeeld op de manier waarop Soundos het zwijgende deel van het publiek benadert.
“Als je niet klapt moet je wel extreemrechts zijn. Dat je het gewoon totaal niet grappig vindt, is bij haar geen optie.”
Een andere criticus richt zich vooral op de kwaliteit van de grap.
“Ze probeert te choqueren, maar het komt niet over. Dat is geen kwestie van smaak, maar van vakmanschap. En dat vakmanschap ontbreekt.”
Dat zijn uiteraard persoonlijke beoordelingen van de betreffende reageerders, maar ze illustreren wel waarom het fragment zoveel discussie oproept.
Bezoeker herkent grap uit eerdere voorstelling
Een andere opvallende reactie komt volgens de aangeleverde informatie van Nicole Hartog.
Zij zegt de voorstelling van Soundos eerder te hebben bezocht in de Meervaart in Amsterdam.
Volgens haar gebruikte Soundos destijds vrijwel dezelfde grap, maar werd er toen een andere politieke naam genoemd.
“Ik heb deze voorstelling in de Meervaart gezien en toen was het Dilans naam die ze zei.”
Daarmee lijkt ze te verwijzen naar Dilan Yeşilgöz.
Dat is de herinnering van deze bezoeker; op basis van de aangeleverde informatie kan niet onafhankelijk worden vastgesteld hoe de grap tijdens dat specifieke eerdere optreden exact werd gebracht.
‘Ik kon er niet om lachen’
Nicole vertelt dat ze de grap ook tijdens die eerdere voorstelling niet kon waarderen.
“Ik kon er niet om lachen. Wat in- en inslecht om zo over een miskraam te praten. Respectloos ook naar de genoemde persoon toe.”
Juist het onderwerp maakt de grap voor sommige mensen extra gevoelig.
Een miskraam kan voor vrouwen en hun partners een ingrijpende en emotionele ervaring zijn. Soundos gebruikt in dit geval haar eigen ervaring als uitgangspunt voor zwarte humor en een politieke belediging.
Of dat binnen cabaret wel of niet te ver gaat, is uiteindelijk een kwestie waar het publiek verschillend over kan denken.
Soundos staat bekend om scherpe stijl
Dat Soundos El Ahmadi met haar uitspraken discussie oproept, is op zichzelf niet nieuw.
De cabaretière staat bekend om een directe en confronterende stijl waarbij ze gevoelige onderwerpen niet uit de weg gaat.
Ook in televisieprogramma’s kan dat botsingen opleveren.
Zo ontstond eerder discussie na haar optreden in het Vlaamse programma De Afspraak, waar ze tegenover presentator Bart Schols zat.
In België is Soundos bovendien regelmatig op televisie te zien en heeft ze inmiddels een aanzienlijk publiek opgebouwd.
Humor of over de grens?
De nieuwe ophef draait uiteindelijk om een bekende discussie binnen cabaret: hoe ver mag een comedian gaan?
Soundos gebruikt een zeer persoonlijke en pijnlijke ervaring als basis voor een grove politieke grap. Dat sommige mensen daar niet om kunnen lachen, is duidelijk.
Tegelijkertijd hoort provoceren en het opzoeken van grenzen voor veel cabaretiers juist bij het genre.
De extra opmerking richting het publiek maakt het fragment in dit geval nog controversiëler. Door te suggereren dat de mensen die niet applaudisseren “extreemrechts” stemmen, verplaatst de discussie zich van de grap zelf naar de reactie van Soundos op haar publiek.
En juist daar lijken veel critici over te vallen.
Of Soundos zich iets aantrekt van alle commotie, valt nog te bezien. Tijdens haar optreden maakte ze in ieder geval duidelijk hoe ze tegenover mensen staat die haar humor niet waarderen: “Ik vind het prima. Geef me je geld en ga naar huis.”