Actueel
Moeder staat grootouders niet toe om luiers van kleinkind te verschonen om ‘privacy van de baby te beschermen’
In recente jaren heeft het concept van ‘consent parenting’ toenemende aandacht gekregen binnen de opvoedgemeenschap. Deze filosofie legt nadruk op het belang van het stellen van grenzen en het onderwijzen van kinderen over de waarde van persoonlijke ruimte en toestemming vanaf een jonge leeftijd. Voorstanders van deze benadering geloven dat het essentieel is kinderen te leren hoe zij controle kunnen houden over hun eigen lichaam en ruimte, een waarde die hen zou beschermen en versterken.
Hoewel velen dit concept toejuichen en als fundamenteel zien voor het ontwikkelen van zelfrespect en veiligheid bij kinderen, is er ook significant kritiek dat het overdreven en potentieel schadelijk voor de kinderlijke ontwikkeling zou zijn.
De discussie over de grenzen van ‘consent parenting’ bereikte een hoogtepunt op het populaire forum Mumsnet, waar een moeder onder de gebruikersnaam Mum070322 een gevoelige kwestie deelde die veel ophef veroorzaakte.
In 2022 verzocht zij haar schoonmoeder om de luier van haar pasgeboren baby niet te verschonen, wat een breed scala aan reacties ontlokte en inzicht gaf in de complexiteit en de diverse meningen binnen de opvoedkundige gemeenschap over dit onderwerp.
De betreffende moeder legde uit dat zij en haar partner er de voorkeur aan gaven om zelf de luiers van hun zoon te verschonen om verschillende redenen. Ze geloofden sterk in het beschermen van de privacy van de baby en het introduceren van het concept van toestemming vanaf een zeer jonge leeftijd.
Dit was onderdeel van een bredere visie op opvoeding die persoonlijke grenzen respecteert en versterkt. Het incident met de schoonmoeder, waarbij de baby huilde tijdens het verschonen en onmiddellijk daarna werd teruggegeven, veroorzaakte aanzienlijke irritatie bij de moeder. Zij voelde dat haar schoonmoeder zich te veel bemoeide en besloot dat het tijd was om duidelijke grenzen te stellen.
Op het forum was de online gemeenschap verdeeld. Uit een peiling bleek dat maar liefst 95% van de bijna 3.000 stemmers vond dat de moeder overdreven reageerde. Veel commentaren benadrukten dat, hoewel het goed is om bewust te zijn van de rechten van het kind, de benadering van de moeder naar paranoia neigde. Er werd gesuggereerd dat, als er diepgaande persoonlijke kwesties speelden, het misschien verstandiger was om professionele hulp te zoeken.
Ondanks de kritiek was er ook ondersteuning. Een deel van de respondenten erkende dat gevoeligheid voor dergelijke kwesties sterk kan variëren tussen individuen en benadrukte het recht van elke ouder om hun opvoedkundige voorkeuren duidelijk en beleefd te communiceren. Zij vonden dat de moeder volledig het recht had om haar wensen uit te drukken, zolang dit op een respectvolle manier gebeurde.
Deze casus belicht de complexiteit en variatie in meningen over ‘consent parenting’ binnen de moderne samenleving. Het illustreert hoe sommige ouders strikte grenzen stellen om hun kinderen de waarde van privacy en toestemming te leren, terwijl anderen geloven dat dergelijke principes niet van toepassing zijn op zeer jonge kinderen en juist kunnen leiden tot onnodige spanningen binnen familierelaties.
Dit nodigt uit tot reflectie over de balans tussen de bescherming van privacy en het bevorderen van familieharmonie in het kader van modern ouderschap. Wat denk jij over deze kwestie?
Actueel
Opnieuw schokkend nieuws opgedoken over moeder Monique
Wat begon als een noodoplossing uit medemenselijkheid, is inmiddels uitgegroeid tot een pijnlijk hoofdstuk vol verwijten, woede en ongemak. Monique Hansler ligt opnieuw onder vuur, ditmaal vanwege haar gedrag richting Marc Trines, de man die Denise van der Laan opving nadat zij abrupt uit het huis van de familie Hansler werd gezet in Altea. In een openhartig gesprek met weekblad Story doet Trines nu zijn verhaal – en dat schetst een beeld dat bij veel kijkers opnieuw vragen oproept over de manier waarop Mama Mo met anderen omgaat.
Van realitydrama naar rauwe werkelijkheid
Kijkers van De Hanslers: Van de Piste naar de Playa zagen het allemaal gebeuren: de situatie tussen Monique en Denise escaleerde in rap tempo. Wat begon als onderlinge spanningen, eindigde in een explosieve confrontatie waarin Denise letterlijk haar koffers moest pakken. Monique was woedend omdat Denise volgens haar “dingen had geroepen” over haar op de boulevard van Altea. In de serie werd duidelijk hoe hoog de emoties opliepen en hoe snel de situatie onhoudbaar werd.
Het gevolg: Denise stond plotseling op straat, zonder vaste verblijfplaats, in een vreemd land. Wat op televisie misschien leek op een dramatisch moment in een realityserie, bleek in werkelijkheid een zeer kwetsbare situatie.
Een toevallige ontmoeting met grote gevolgen
Marc Trines had op dat moment
geen enkele intentie om onderdeel te worden van dit conflict. Hij
ontmoette Denise een dag vóór de escalatie, toevallig, op het
terras van een beachclub in Altea.
“Toen leek er echt nog niets aan de hand,” vertelt Trines
aan Story. “We
raakten gewoon aan de praat. Ik vertelde wat ik hier deed, dat ik
samen met mijn partner caravans verhuur die we als B&B
gebruiken.”
Een onschuldig gesprek, zonder enig vermoeden dat hij een dag later een cruciale rol zou spelen in Denise’ leven.
“Ik ben eruit gezet en weet niet waar ik heen moet”
Die volgende dag kreeg Trines
plots een telefoontje van Denise.
“Ze klonk overstuur,” zegt hij. “Ze zei: ‘Ik ben op straat gezet en weet niet waar ik
naartoe moet.’ Dat komt natuurlijk keihard binnen.”
Trines hoefde niet lang na te
denken. Toevallig was er nog plek in één van de caravans die hij
verhuurt.
“Ik dacht: dan heeft ze in ieder geval een dak boven haar hoofd.
Van daaruit kunnen we verder kijken.”
Belangrijk detail: Denise
verbleef daar niet gratis.
“Ze heeft gewoon netjes betaald voor haar verblijf,” benadrukt
Trines. “Het was geen gunst zonder afspraken. Het was een
tijdelijke, eerlijke oplossing.”
Woede aan de andere kant van de lijn
Waar Trines dacht iets goeds te doen, bleek dat bij Monique Hansler totaal verkeerd te vallen. Volgens hem nam zij persoonlijk contact met hem op – en dat gesprek verliep allesbehalve vriendelijk.
“Ze belde me op en was woedend,” vertelt hij. “Ze begon me uit te schelden. Ze vroeg hoe ik het in mijn hoofd haalde om Denise op te vangen en haar te helpen.”
De toon van het gesprek maakte
diepe indruk.
“Het ging niet om een normaal meningsverschil. Het was echt
agressief. Ik werd voor van alles uitgemaakt.”
Volgens Trines probeerde
Monique hem ook emotioneel onder druk te zetten door te zeggen dat
zij toch “vrienden” waren.
“Maar dat vond ik echt onzin. Ik heb één keer bij haar op het
terras gezeten. Dat maakt ons geen vrienden.”
Medemenselijkheid versus loyaliteit
Wat deze situatie extra pijnlijk maakt, is de morele botsing die erin besloten ligt. Aan de ene kant een vrouw die plotseling dakloos is, aan de andere kant een familieconflict waarin loyaliteit wordt verwacht.
“Ik heb geen seconde getwijfeld,” zegt Trines. “Als iemand belt en zegt dat ze nergens heen kan, dan help je. Punt.”
Dat juist dát werd aangegrepen
als reden voor woede, begrijpt hij nog steeds niet.
“Het voelde alsof ik werd gestraft omdat ik gewoon menselijk
reageerde.”
Angstige nachten in de caravan
Hoewel Denise dankbaar was voor de opvang, voelde ze zich in de caravan allesbehalve veilig. Dat vertelde ze eerder al zelf, en Trines bevestigt dat beeld.
“Er stond wel een hekje om het terrein,” vertelt Denise elders, “maar ’s nachts hoorde ik scooters voorbijrijden. Dan dacht ik steeds: wat als er iemand het terrein op loopt?”
Voor iemand die net emotioneel
is uitgeput, in conflict ligt met een machtige familie én in een
vreemd land zit, waren die nachten zwaar.
“Het voelde doodeng,” gaf Denise toe. “Je bent constant alert.”
Een situatie die verder gaat dan televisie
Wat deze onthullingen vooral laten zien, is dat de impact van reality-tv niet stopt zodra de camera’s uitgaan. Achter de schermen spelen echte emoties, echte angsten en echte gevolgen.
Voor Marc Trines bleef er
vooral verbijstering achter.
“Ik ben geen onderdeel van hun familie, geen deelnemer aan dat
programma. Ik deed gewoon wat ik dacht dat juist was.”
Dat hij daar vervolgens persoonlijk op werd aangesproken – en volgens hem zelfs verbaal werd aangevallen – heeft zijn kijk op de situatie blijvend veranderd.
Publieke reacties en groeiende kritiek
Sinds het verschijnen van zijn verhaal reageren kijkers en lezers opnieuw fel. Op sociale media klinkt veel steun voor Trines en Denise. Veel mensen prijzen zijn keuze om te helpen, ongeacht de gevolgen.
Tegelijkertijd groeit de kritiek op Monique Hansler verder. Voor velen past dit gedrag in een patroon dat zij al langer menen te zien: weinig empathie, sterke controle en felle reacties wanneer iemand haar gezag lijkt te ondermijnen.
Geen vrienden, geen agenda
Voor Trines is één ding
duidelijk: hij had geen verborgen agenda.
“Ik wilde geen kant kiezen, geen partij zijn. Ik wilde gewoon
helpen.”
Of hij nog contact heeft met
Denise?
“We hebben elkaar nog gesproken, ja. Maar iedereen probeert nu
vooral zijn leven weer op te pakken.”
Een wrange nasmaak
Wat begon als een menselijke handreiking, eindigde in een conflict dat niemand had voorzien. Voor Marc Trines is het hoofdstuk afgesloten, maar de wrange nasmaak blijft.
“Ik zou het zo weer doen,” zegt hij. “Maar ik had nooit verwacht dat hulp bieden zoveel woede zou oproepen.”
En daarmee raakt dit verhaal aan een grotere
vraag die veel kijkers bezighoudt:
waar
ligt de grens tussen loyaliteit en menselijkheid – en wie bepaalt
die eigenlijk?