Actueel
Bizar: Kritiek op Martijn Krabbé vanwege nieuw contract bij RTL nadat hij ongeneeslijk ziek is verklaard
Martijn Krabbé verrast Nederland met nieuw RTL-contract, maar reacties zijn verdeeld: “Wie snapt het nog?”
Toen Martijn Krabbé begin dit jaar openhartig deelde dat hij ongeneeslijk z!ek is, sloeg dat nieuws bij velen in als een bom. De presentator, die inmiddels meer dan dertig jaar één van de vaste gezichten van RTL is, vertelde dat bij hem longk*nker was ontdekt, mét een uitzaaiing naar zijn hersenen. De artsen konden hem geen kans op genezing meer bieden. Toch besloot Martijn, in zijn kenmerkende stijl, niet volledig stil te vallen.
In de maanden die volgden zagen we hem afwisselend rust nemen en tóch weer op televisie verschijnen. Hij presenteerde, verscheen bij evenementen, sprak met collega’s en fans, en leek ondanks alles de verbinding met het vak dat hij zo liefheeft niet te willen verliezen. Het hoogtepunt voor veel kijkers was ongetwijfeld het moment waarop hij met zijn team de Gouden Televizier-Ring won. Een prachtige erkenning, juist in een jaar dat zo zwaar voor hem begon.
Deze week kwam daar opnieuw
bijzonder nieuws bovenop: Martijn heeft
een nieuw contract
getekend bij RTL. Het bericht, dat hij zelf via Instagram
deelde met een foto van RTL-CEO Sven Sauvé en programmadirecteur
Peter van der Vorst, bevatte alleen maar
positiviteit.
“Mijn liefde voor RTL
duurt voort. Ik heb vandaag een nieuw contract getekend!! MEGA
JOEPIE!! Dank voor het vertrouwen…”
Voor veel fans was het een hartverwarmende boodschap. Toch bleek al snel dat niet iedereen begreep waarom iemand in zo’n kwetsbare situatie opnieuw een langdurige werkverbintenis aangaat. De lezersreacties onder het bericht op Nu.nl liepen ver uiteen — van warme steun tot grote verwarring.
Verbazing en vragen bij een deel van het publiek
Onder de lezers van Nu.nl ontstond direct een stevige discussie. Sommigen vroegen zich hardop af waarom RTL iemand met een ongeneeslijke diagnose een contractverlenging aanbiedt. Anderen vonden het vooral bewonderenswaardig dat Martijn, ondanks alles wat er speelt, zijn passie blijft volgen.
Joep, een van de lezers, denkt
dat RTL weinig keuze had:
“Als RTL hem niet door
had laten werken, terwijl hij dat zelf heel graag wilde, had
iedereen de omroep harteloos gevonden.”
In zijn ogen is het afsluiten van een nieuw contract ook een symbolische handeling: een manier om Martijn te laten weten dat hij ertoe blijft doen, niet alleen als collega maar ook als mens.
Een andere lezer, Sander,
brengt daar nuance in aan. Hij wijst erop dat z!ekte en werk niet
altijd tegenover elkaar hoeven te staan:
“Hij is ernstig en
ongeneeslijk z!ek, en dat is zichtbaar, maar niemand weet hoe hij
zich écht voelt. En hij weet zelf ook niet precies hoeveel tijd hij
nog heeft. Zo’n contract is dus helemaal niet
onmogelijk.”
Sander vertelt vervolgens over
zijn eigen loodgieter, die eveneens palliatief wordt behandeld maar
toch blijft werken waar het kan.
“Thuis alleen zitten
helpt niemand. Werken houdt je bezig en onder de
mensen.”
Volgens hem kan Martijn dezelfde behoefte hebben: structuur,
zingeving en plezier — juist nu.
“Knap dat hij doorgaat, maar ik zou andere keuzes maken”
Naast de rationele
verklaringen is er ook veel bewondering. Lezer Michel noemt het
“opmerkelijk, maar vooral knap” dat Martijn zijn werk blijft
doen:
“Ik vind het
bewonderenswaardig dat je blijft werken, ook al weet je dat je tijd
beperkt is. Ik zou denk ik mijn laatste dagen heel anders invullen,
maar ik heb veel respect voor zijn keuze.”
Deze opmerking raakt een gevoelige snaar: iedereen gaat op zijn eigen manier om met ingrijpende diagnoses. Waar de een kiest voor rust, stilte of reizen, kiest een ander juist voor het vertrouwde ritme van werk en collega’s.
Toch klinkt er ook cynisme.
Lezer Martijn (naamgenoot van de presentator) vraagt zich af of
RTL’s besluit wel oprecht is:
“In de normale wereld zou
iemand met zijn prognose geen contractverlenging krijgen. Cynisch
gedacht heeft RTL dit gedaan om imagoschade te
voorkomen.”
Het is een geluid dat vaker terugkomt: grote bedrijven zouden in zulke situaties vooral rekening houden met reputatierisico’s. Of dat hier daadwerkelijk speelt, is niet te bewijzen — maar het laat zien hoe emotioneel de discussie is.
“Waarom doorwerken als je z!ek bent?” – kritiek van Cynthia
De meest uitgesproken reactie
kwam van iemand die simpelweg geen enkel begrip kon
opbrengen:
“Ongeneeslijk z!ek en dan
alsnog een contract? Wie snapt dit? Waarom niet lekker stoppen en
van je laatste dagen genieten? Geld heeft hij zat, dus daar hoeft
hij het niet voor te doen.”
Deze opmerking werd breed besproken, juist omdat het de kern raakt van wat veel mensen zich afvragen. Als je toekomst onzeker is, waarom zou je dan blijven werken?
Maar de realiteit is dat dit voor iedereen anders voelt. Voor sommigen is hun werk geen ballast, maar juist een bron van betekenis. Voor een presentator als Martijn, die al ruim dertig jaar met hart en ziel achter de televisiecamera staat, kan werk iets zijn dat hem kracht geeft, hem afleidt van angst en hem het gevoel van eigenwaarde teruggeeft.
En belangrijker: het is hún keuze.
“We moeten vertrouwen dat Martijn weet wat goed voor hem is”
Een rode draad door veel reacties is dat het publiek simpelweg niet kan inschatten wat er achter de schermen gebeurt. Wat is precies besproken tussen RTL en Martijn? Hoeveel uren gaat hij werken? Welke flexibiliteit is afgesproken? Welke ruimte heeft hij voor behandelingen en rust?
Dat weten alleen Martijn zelf en zijn naaste team.
Feit blijft: hij kiest ervoor om door te gaan. Niet omdat het moet, maar omdat hij het wil. Omdat televisie zijn passie is en hij zich bij RTL thuis voelt. Zijn boodschap op Instagram sprak boekdelen — de glinstering in zijn ogen en de glimlach op de foto lieten zien dat het tekenen van dit contract voor hem geen zakelijke verplichting was, maar een persoonlijk moment van vreugde.
Wat zegt het over Martijn?
Het tekent hem als mens: veerkrachtig, gepassioneerd, vasthoudend. Iemand die ondanks tegenslagen blijft doen waar hij van houdt. En misschien, heel misschien, is dat precies wat hem nu helpt om elke dag betekenisvol te maken.
Een carrière opbouwen bij RTL is één ding. Maar een carrière voortzetten in een periode waarin gezondheid alles bepalend lijkt, vraagt ongelooflijk veel moed. Voor zijn fans is het dan ook vooral iets om blij mee te zijn: Martijn blijft onderdeel van de televisie-avonden die zó veel mensen jarenlang hebben gevolgd.
Tot slot: genieten mag ook z’n werk zijn
Mensen verschillen van elkaar. Waar de één de wereld wil rondreizen, vindt de ander rust in routine. Waar sommigen werk ervaren als een last, is het voor anderen een bron van vreugde en identiteit.
Wat Martijn doet, is kiezen voor wat zijn hart hem ingeeft — en dat verdient respect, ook als niet iedereen dezelfde keuze zou maken.
Voorlopig blijft hij bij RTL, met plezier en dankbaarheid. En dat is misschien wel de belangrijkste les: genieten kan op veel manieren, ook gewoon door te blijven doen wat je altijd hebt gedaan.
Actueel
Droevig nieuws: Tore Sercu, de zoon van Mathias Sercu, is overleden
Het nieuws komt hard binnen in Vlaanderen: Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op jonge leeftijd heengegaan. Hij werd slechts 27 jaar oud. Al bijna vijf jaar lang leefde Tore met een uiterst agressieve en zeldzame aandoening, een strijd die hij met uitzonderlijke moed, openheid en veerkracht voerde – samen met zijn familie en geliefden.
Een diagnose die alles veranderde
In mei 2021, Tore was toen begin twintig, viel het leven van het gezin Sercu abrupt stil. Tore kreeg de diagnose plasmablastair myeloom, een bijzonder agressieve variant van de z!ekte van Kahler. Al snel volgde het onvoorstelbare bericht dat het om een ongeneeslijk traject ging. De woorden “terminaal” en “tijd” kwamen ineens centraal te staan in een leven dat nog maar net begonnen was.
Wat volgde, was geen korte, stille aftocht, maar een jarenlange strijd vol medische ingrepen, hoopvolle wendingen en telkens nieuwe tegenslagen. Tore koos ervoor om niet weg te kruipen, maar om – samen met zijn omgeving – elke dag bewust te blijven leven.
Behandelingen, hoop en telkens opnieuw beginnen
Vrij snel na de diagnose startte Tore met intensieve behandelingen. Eén van de meest ingrijpende was een autologe stamceltransplantatie, waarbij hij stamcellen kreeg van zijn zus Jade. Die periode was fysiek en emotioneel loodzwaar, maar bood ook een sprankje hoop. De therapieën sloegen aanvankelijk aan en zorgden ervoor dat Tore telkens opnieuw wat tijd won.
Die extra tijd noemde hij later zelf “leven in verlengingen”: geen vanzelfsprekende toekomst, maar dagen, weken en maanden die als bonus werden ervaren. Elk goed moment kreeg extra betekenis.
Door het oog van de naald – keer op keer
De jaren daarna waren een aaneenschakeling van medische crisissen die elke keer opnieuw alles op scherp zetten. In 2022 breidde de aandoening zich uit naar zijn centrale zenuwstelsel en hersenen, met ingrijpende gevolgen. In diezelfde periode verloor Tore ook een teelbal, opnieuw een harde klap in een lichaam dat al zo veel had moeten doorstaan.
In 2023 volgde een nieuwe schok: er werden tumoren vastgesteld in zijn oog, kaak en gehemelte. Voor velen zou dit het punt zijn geweest waarop de hoop definitief zou verdwijnen. Maar opnieuw gebeurde het onverwachte. De behandelingen sloegen aan. Tore herstelde telkens net genoeg om weer verder te kunnen, alsof hij steeds opnieuw door het oog van de naald kroop.
Artsen spraken over uitzonderlijke reacties op therapieën. Familie en vrienden spraken vooral over zijn mentale kracht.
Leven in verlengingen – een open blik naar binnen
In november 2024 besloot het gezin Sercu hun verhaal te delen met het grote publiek. Op VRT 1 ging de driedelige documentaire Leven in verlengingen in première. De reeks gaf een ongefilterde en eerlijke inkijk in hoe het leven van het gezin eruitzag sinds de diagnose.
De documentaire toonde niet alleen angst, pijn en onzekerheid, maar ook liefde, humor en verbondenheid. Kijkers zagen hoe Mathias Sercu en zijn partner balanceerden tussen bewust afscheid nemen en bewust leven, zonder ooit de hoop volledig los te laten.
Ook Tores vriendin Frauke kwam aan het woord. Haar rol was die van steunpilaar, geliefde en stille kracht. Samen vormden ze een hecht team, dat elke dag opnieuw koos voor nabijheid en eerlijkheid.
Herval na herval
In juni 2025 liet Mathias Sercu via sociale media weten dat het opnieuw slechter ging met zijn zoon. De aandoening was weer actief geworden, dit keer in het hersenvlies. Het was niet de eerste terugval, maar wel een van de zwaarste.
Tore onderging nog sessies radiotherapie, in de hoop opnieuw wat tijd te winnen. Maar deze keer bleek de z!ekte te vergevorderd. Vorige week werd hij overgebracht naar de intensieve zorg van UZ Gent, na een epileptische aanval die het gevolg was van de verergerde situatie.
Zijn toestand verslechterde snel. De familie week geen moment van zijn zijde.
Omringd door liefde
Op donderdag is Tore heengegaan, omringd door zijn ouders, zijn vriendin Frauke, zijn zus Jade en zijn schoonbroer. Het afscheid was intens, maar ook liefdevol. Voor wie hem kende, kwam het nieuws niet onverwacht – maar dat maakt het verlies niet minder zwaar.
VRT NWS bevestigde het nieuws en sprak over een einde dat kwam na een uitzonderlijk lange en moedige strijd. Vijf jaar lang had Tore elke dag opnieuw gekozen om er te zijn, om te voelen, te lachen en te verbinden.
Een blijvende indruk
Hoewel Tore zo jong was, liet hij een diepe indruk na. Niet alleen bij zijn familie en vrienden, maar ook bij de vele mensen die hem leerden kennen via de documentaire. Zijn openheid over z!ekte, angst en eindigheid raakte een gevoelige snaar in de samenleving.
Hij toonde dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Dat leven niet altijd wordt gemeten in jaren, maar in intensiteit, liefde en betekenis.
Een gezin dat samen bleef staan
Voor Mathias Sercu en zijn gezin blijft een leegte achter die met geen woorden te vullen is. Tegelijk blijft er een ongelooflijke verbondenheid bestaan. Vijf jaar lang stonden ze samen in het oog van de storm. Ze deelden hoop, wanhoop, kleine overwinningen en grote angsten.
Die band – gesmeed in de zwaarste omstandigheden – is misschien wel Tores grootste nalatenschap.
Een verhaal dat blijft
Het verhaal van Tore Sercu is er één dat blijft nazinderen. Niet omdat het tragisch is, maar omdat het laat zien hoe ongelooflijk veel kracht, liefde en menselijkheid er kan bestaan, zelfs wanneer de toekomst onzeker is.
Hij leefde, zoals hij het zelf noemde, “in verlengingen”. Maar wat hij in die verlengingen heeft achtergelaten, is blijvend.
Onze gedachten gaan uit naar Mathias Sercu, zijn gezin, Frauke en iedereen die Tore liefhad. Zijn naam, zijn verhaal en zijn moed zullen niet vergeten worden.