Actueel
“Mijn man is op vaderschapsverlof, maar dit had ik nooit verwacht.”
Mary en Jake leken het perfecte team te zijn toen ze hun dochter Tilly verwelkomden. Vol verwachtingen en dromen voor hun nieuwe gezin, hadden ze een duidelijk plan: de ouderschapstaken zouden gelijk verdeeld worden.
Maar de werkelijkheid bleek anders. Jake besteedde zijn vaderschapsverlof vooral aan ontspannen en liet Mary alleen met de zware last van slapeloze nachten.
Dit was een harde klap voor Mary, die moeite had om alle eisen van het nieuwe moederschap aan te kunnen, terwijl de beloofde 50/50 verdeling van taken niet werd nagekomen.
De situatie werd onhoudbaar en het slaapgebrek had ernstige gevolgen voor haar gezondheid en welzijn.
De situatie bereikte een dramatisch hoogtepunt tijdens een familiebijeenkomst ter ere van de eerste levensmaand van Tilly.
Het evenement, bedoeld als een vreugdevolle viering, onthulde de diepe scheuren in het perfecte ouderschap van Jake.
Terwijl hij zich mengde onder de gasten en vertelde over hoe zijn vaderschapsverlof essentieel was om niet nog meer uitgeput te raken, zakte Mary in elkaar door pure uitputting.
Haar ineenstorting op het feest werd een publieke manifestatie van de privé-worstelingen die ze doormaakte.
Jake’s reactie was niet die van een bezorgde echtgenoot, maar van iemand die zich meer zorgen maakte over zijn imago.
De situatie escaleerde verder toen Mary, volledig uitgeput, besloot haar spullen te pakken en tijdelijk naar haar moeder te verhuizen.
Op dat moment verscheen haar schoonfamilie met een professionele oppas. Deze interventie was zorgvuldig gepland door haar schoonouders, die bezorgd waren over haar welzijn en de toestand van hun huwelijk.
Ze introduceerden niet alleen een oppas om de directe last van Mary te verlichten, maar ze presenteerden ook een luxe wellnessretraite, volledig gefinancierd, om haar de kans te geven om fysiek en mentaal te herstellen.
Tijdens Mary’s afwezigheid kreeg Jake de kans om onder toezicht van de oppas de essentiële vaardigheden van het vaderschap te leren.
Dit “baby-bootcamp” omvatte alles van luiers verschonen tot het bereiden van voedzame maaltijden.
Deze periode van verantwoordelijkheid bracht een diepe verandering teweeg in Jake, die besloot zijn dierbare collectie vintage gitaren te verkopen als teken van zijn nieuwe prioriteiten en toewijding aan zijn gezin.
Bij haar terugkeer vond Mary een veranderde man en een nieuw begin voor hun relatie.
Jake’s acties spraken boekdelen over zijn hernieuwde toewijding, en samen vonden ze een nieuwe basis in open gesprekken over hun verwachtingen en de nieuwe dynamiek van hun gezinsleven.
De crisis had niet alleen hun relatie gered, maar had ook diepgaande lessen gebracht over verantwoordelijkheid, empathie en het belang van teamwork binnen een huwelijk.Mary’s ervaring benadrukt het cruciale belang van steun en tijdige interventie in tijden van familiecrisis.
Zonder de acties van haar schoonfamilie had het verhaal een minder positieve wending kunnen nemen. Elk verhaal van een nieuwe ouder brengt unieke uitdagingen met zich mee en vereist aangepaste oplossingen, zoals levendig geïllustreerd door Mary’s ervaring.
Actueel
Droevig nieuws: Tore Sercu, de zoon van Mathias Sercu, is overleden
Het nieuws komt hard binnen in Vlaanderen: Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op jonge leeftijd heengegaan. Hij werd slechts 27 jaar oud. Al bijna vijf jaar lang leefde Tore met een uiterst agressieve en zeldzame aandoening, een strijd die hij met uitzonderlijke moed, openheid en veerkracht voerde – samen met zijn familie en geliefden.
Een diagnose die alles veranderde
In mei 2021, Tore was toen begin twintig, viel het leven van het gezin Sercu abrupt stil. Tore kreeg de diagnose plasmablastair myeloom, een bijzonder agressieve variant van de z!ekte van Kahler. Al snel volgde het onvoorstelbare bericht dat het om een ongeneeslijk traject ging. De woorden “terminaal” en “tijd” kwamen ineens centraal te staan in een leven dat nog maar net begonnen was.
Wat volgde, was geen korte, stille aftocht, maar een jarenlange strijd vol medische ingrepen, hoopvolle wendingen en telkens nieuwe tegenslagen. Tore koos ervoor om niet weg te kruipen, maar om – samen met zijn omgeving – elke dag bewust te blijven leven.
Behandelingen, hoop en telkens opnieuw beginnen
Vrij snel na de diagnose startte Tore met intensieve behandelingen. Eén van de meest ingrijpende was een autologe stamceltransplantatie, waarbij hij stamcellen kreeg van zijn zus Jade. Die periode was fysiek en emotioneel loodzwaar, maar bood ook een sprankje hoop. De therapieën sloegen aanvankelijk aan en zorgden ervoor dat Tore telkens opnieuw wat tijd won.
Die extra tijd noemde hij later zelf “leven in verlengingen”: geen vanzelfsprekende toekomst, maar dagen, weken en maanden die als bonus werden ervaren. Elk goed moment kreeg extra betekenis.
Door het oog van de naald – keer op keer
De jaren daarna waren een aaneenschakeling van medische crisissen die elke keer opnieuw alles op scherp zetten. In 2022 breidde de aandoening zich uit naar zijn centrale zenuwstelsel en hersenen, met ingrijpende gevolgen. In diezelfde periode verloor Tore ook een teelbal, opnieuw een harde klap in een lichaam dat al zo veel had moeten doorstaan.
In 2023 volgde een nieuwe schok: er werden tumoren vastgesteld in zijn oog, kaak en gehemelte. Voor velen zou dit het punt zijn geweest waarop de hoop definitief zou verdwijnen. Maar opnieuw gebeurde het onverwachte. De behandelingen sloegen aan. Tore herstelde telkens net genoeg om weer verder te kunnen, alsof hij steeds opnieuw door het oog van de naald kroop.
Artsen spraken over uitzonderlijke reacties op therapieën. Familie en vrienden spraken vooral over zijn mentale kracht.
Leven in verlengingen – een open blik naar binnen
In november 2024 besloot het gezin Sercu hun verhaal te delen met het grote publiek. Op VRT 1 ging de driedelige documentaire Leven in verlengingen in première. De reeks gaf een ongefilterde en eerlijke inkijk in hoe het leven van het gezin eruitzag sinds de diagnose.
De documentaire toonde niet alleen angst, pijn en onzekerheid, maar ook liefde, humor en verbondenheid. Kijkers zagen hoe Mathias Sercu en zijn partner balanceerden tussen bewust afscheid nemen en bewust leven, zonder ooit de hoop volledig los te laten.
Ook Tores vriendin Frauke kwam aan het woord. Haar rol was die van steunpilaar, geliefde en stille kracht. Samen vormden ze een hecht team, dat elke dag opnieuw koos voor nabijheid en eerlijkheid.
Herval na herval
In juni 2025 liet Mathias Sercu via sociale media weten dat het opnieuw slechter ging met zijn zoon. De aandoening was weer actief geworden, dit keer in het hersenvlies. Het was niet de eerste terugval, maar wel een van de zwaarste.
Tore onderging nog sessies radiotherapie, in de hoop opnieuw wat tijd te winnen. Maar deze keer bleek de z!ekte te vergevorderd. Vorige week werd hij overgebracht naar de intensieve zorg van UZ Gent, na een epileptische aanval die het gevolg was van de verergerde situatie.
Zijn toestand verslechterde snel. De familie week geen moment van zijn zijde.
Omringd door liefde
Op donderdag is Tore heengegaan, omringd door zijn ouders, zijn vriendin Frauke, zijn zus Jade en zijn schoonbroer. Het afscheid was intens, maar ook liefdevol. Voor wie hem kende, kwam het nieuws niet onverwacht – maar dat maakt het verlies niet minder zwaar.
VRT NWS bevestigde het nieuws en sprak over een einde dat kwam na een uitzonderlijk lange en moedige strijd. Vijf jaar lang had Tore elke dag opnieuw gekozen om er te zijn, om te voelen, te lachen en te verbinden.
Een blijvende indruk
Hoewel Tore zo jong was, liet hij een diepe indruk na. Niet alleen bij zijn familie en vrienden, maar ook bij de vele mensen die hem leerden kennen via de documentaire. Zijn openheid over z!ekte, angst en eindigheid raakte een gevoelige snaar in de samenleving.
Hij toonde dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Dat leven niet altijd wordt gemeten in jaren, maar in intensiteit, liefde en betekenis.
Een gezin dat samen bleef staan
Voor Mathias Sercu en zijn gezin blijft een leegte achter die met geen woorden te vullen is. Tegelijk blijft er een ongelooflijke verbondenheid bestaan. Vijf jaar lang stonden ze samen in het oog van de storm. Ze deelden hoop, wanhoop, kleine overwinningen en grote angsten.
Die band – gesmeed in de zwaarste omstandigheden – is misschien wel Tores grootste nalatenschap.
Een verhaal dat blijft
Het verhaal van Tore Sercu is er één dat blijft nazinderen. Niet omdat het tragisch is, maar omdat het laat zien hoe ongelooflijk veel kracht, liefde en menselijkheid er kan bestaan, zelfs wanneer de toekomst onzeker is.
Hij leefde, zoals hij het zelf noemde, “in verlengingen”. Maar wat hij in die verlengingen heeft achtergelaten, is blijvend.
Onze gedachten gaan uit naar Mathias Sercu, zijn gezin, Frauke en iedereen die Tore liefhad. Zijn naam, zijn verhaal en zijn moed zullen niet vergeten worden.