Actueel
Let op: Zie je een plastic fles bij je autoband? Bel onmiddellijk 112
In de hedendaagse wereld, die voortdurend in beweging is en waar de kosten voor het levensonderhoud toenemen terwijl de werkgelegenheid gelijk blijft, staan we voor nieuwe uitdagingen die invloed hebben op ons dagelijks bestaan.
We ervaren niet alleen sociale en economische spanningen, maar het is ook essentieel om waakzaam te blijven tegenover diverse bedreigingen die onze veiligheid kunnen compromitteren.
Dit stuk werpt licht op een bijzondere dreiging die autobezitters kunnen ondervinden en levert waardevol advies om ons te wapenen tegen de slinkse methoden van hedendaagse voertuigdieven.
Met de voortdurende evolutie van onze maatschappij, verfijnen criminelen ook hun strategieën.
Dieven zijn altijd op zoek naar innovatieve manieren om onopgemerkte slachtoffers te benaderen en te bestelen.
Een recent ontdekte methode, die zijn oorsprong vindt op de straten van Limpopo, Zuid-Afrika, en nu wereldwijde bekendheid geniet, demonstreert de vindingrijkheid van deze criminelen.
Deze techniek, waarbij een lege plastic fles tussen de autoband en het carrosserie wordt geklemd, is simpel maar verbazingwekkend effectief.
De positie van de fles bij het voorwiel aan de kant van de bijrijder zorgt ervoor dat er, zodra de auto beweegt, een distinctief knisperend geluid ontstaat dat doet denken aan een botsing of mechanisch defect.
Dit lawaai leidt ertoe dat bestuurders bijna altijd stoppen en uitstappen om de herkomst van het geluid te achterhalen.
Dit moment van afleiding biedt de dief de perfecte gelegenheid om zijn slag te slaan.
Deze listige techniek brengt serieuze risico’s met zich mee, niet alleen qua materiële schade maar ook voor de persoonlijke veiligheid van de autobestuurder.
Het onderstreept de mogelijkheid dat alledaagse objecten en omstandigheden kunnen worden omgezet in potentiële bedreigingen.
Het is cruciaal om op de hoogte te zijn van deze criminele tactieken en actief stappen te ondernemen voor onze bescherming.
Deskundigen bevelen aan om altijd even de tijd te nemen om de omgeving en het voertuig te inspecteren voordat u instapt, vooral letten op de omgeving rond de wielen.
Bij het aantreffen van een verdacht object zoals een fles, is het verstandig om de politie op de hoogte te stellen zonder ongewenste aandacht te trekken.
In onze complexe samenleving is het cruciaal om geïnformeerd, voorbereid en alert te blijven.
Door ons bewust te zijn van de gevaren en preventieve acties te ondernemen voor onze veiligheid, kunnen we de hedendaagse uitdagingen aan en zorgen voor een veiligere omgeving voor ons en onze naasten.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.