Actueel
Jonge ouders delen babynaam, worden uitgelachen door hun eigen families
Het kiezen van een naam voor je kind kan een bijzondere maar uitdagende ervaring zijn. Het is een keuze die ouders vaak met veel zorg maken, omdat de naam niet zomaar veranderd kan worden. Voor de jonge ouders Bella David (18) en Reason Robin (20) werd deze keuze echter een bron van controverse en pijnlijke reacties.
Een unieke naam met persoonlijke betekenis
Bella en Reason, trotse ouders van een pasgeboren dochter, kozen voor de naam ‘Polaris’. Voor hen was deze naam niet zomaar een keuze, maar een weerspiegeling van hun liefde voor astronomie. Polaris, de Poolster, staat bekend als een van de helderste sterren aan de nachtelijke hemel. Voor het stel symboliseerde de naam hoop, licht en richting.
Familieruzie over de naam
De vreugde over de geboorte van hun dochter werd echter overschaduwd door negatieve reacties vanuit hun familie. Volgens Bella werd hun keuze voor Polaris niet goed ontvangen. Familieleden trokken al snel parallellen met Polaris Inc., een Amerikaans autobedrijf dat bekend staat om zijn terreinwagens. Deze associatie leidde tot spot en onbegrip.
Een van de meest pijnlijke opmerkingen kwam van een neef, die zei dat de naam klonk als een “enge ziekte.” Bella gaf aan dat dit haar diep raakte, omdat de naam juist zoveel betekenis voor hen heeft.
Online haat en spot
De kritiek bleef niet beperkt tot de familiekring. Toen Bella en Reason de naam van hun dochter bekendmaakten op TikTok, kregen ze te maken met een stortvloed aan negatieve reacties. Veel gebruikers uitten hun ongenoegen of maakten spottende opmerkingen over de naam Polaris. Sommigen gingen zelfs zover om de naam als “mongolisch” te bestempelen.
Tot overmaat van ramp ontdekte Bella dat Polaris was opgenomen in een online lijst met de “meest lelijke babynamen aller tijden.” Voor het jonge stel, dat juist trots was op hun unieke keuze, was dit een zware klap.
Een pijnlijk proces
Bella deelde haar gevoelens openlijk in een TikTok-video, waarin ze vertelde dat ze gestopt was met het lezen van de reacties. “Het is te pijnlijk om te zien hoe mensen onze naamkeuze bekritiseren,” zei ze. “We hebben de naam met zorg gekozen, omdat het voor ons een diepe betekenis heeft. Het symboliseert onze gezamenlijke liefde voor astronomie en de momenten die we samen onder de sterren hebben doorgebracht.”
De emotionele impact
De negatieve reacties hebben een zware tol geëist op het jonge gezin. Bella geeft aan dat ze het moeilijk vindt om te begrijpen waarom mensen zo hardvochtig kunnen zijn over iets wat zo persoonlijk is. “We hebben niets dan liefde en trots gevoeld toen we onze dochter Polaris noemden. Het is jammer dat anderen dat niet kunnen zien.”
Reason voegde eraan toe dat hij hoopt dat mensen zich realiseren hoeveel impact hun woorden kunnen hebben. “Iedere ouder wil het beste voor hun kind. We hoopten dat mensen de betekenis achter de naam zouden begrijpen in plaats van deze belachelijk te maken.”
Positieve reacties en steun
Gelukkig zijn er ook mensen die begrip hebben getoond voor de keuze van Bella en Reason. Onder de negatieve reacties op TikTok kwamen ook positieve opmerkingen naar voren. Enkele gebruikers complimenteerden het stel met hun unieke naamkeuze en prezen hen voor het kiezen van iets dat voor hen persoonlijk en betekenisvol is.
Polaris: meer dan een naam
Voor Bella en Reason blijft Polaris een naam vol symboliek en liefde. “Het is een naam die ons herinnert aan de sterren en alles wat we samen hebben meegemaakt,” zegt Bella. Ondanks de kritiek zijn ze vastbesloten om trouw te blijven aan hun keuze en hun dochter op te voeden met het verhaal achter haar naam.
Een bredere discussie over naamkeuzes
Het verhaal van Bella en Reason werpt ook een licht op de bredere kwestie van hoe mensen reageren op ongebruikelijke naamkeuzes. In een tijdperk waarin diversiteit en individualiteit steeds meer worden gevierd, lijkt er nog steeds een grens te zijn aan wat als acceptabel wordt beschouwd. Voor veel ouders die voor unieke namen kiezen, kan de kritiek zwaar wegen.
Het belang van empathie
Dit verhaal onderstreept het belang van empathie en respect, vooral bij persoonlijke keuzes zoals de naam van een kind. Mensen realiseren zich vaak niet hoeveel tijd, moeite en emotie ouders in zo’n keuze steken. Voor Bella en Reason was Polaris meer dan zomaar een naam; het was een symbool van hun gezamenlijke reis en dromen.
Hoop voor de toekomst
Ondanks de negatieve reacties kijken Bella en Reason met optimisme naar de toekomst. Ze zijn vastbesloten om hun dochter op te voeden in een omgeving waarin ze trots kan zijn op haar unieke naam en de betekenis erachter. “We willen dat Polaris weet dat ze altijd een lichtpuntje is geweest in ons leven, net zoals de Poolster aan de hemel,” zegt Bella.
Een les voor iedereen
Het verhaal van Polaris laat zien hoe krachtig woorden kunnen zijn, zowel in positieve als negatieve zin. Het herinnert ons eraan om met zorg en respect te reageren op de keuzes van anderen, vooral wanneer het gaat om iets zo persoonlijks als een naam.
Een nieuwe start
Voor Bella, Reason en Polaris is het nu tijd om vooruit te kijken. Ze hebben besloten om zich te focussen op hun gezin en de mooie momenten die voor hen liggen. Ondanks de uitdagingen blijven ze sterk en vastberaden. Zoals Bella het zegt: “We hebben onze dochter een naam gegeven die symbool staat voor hoop en richting, en dat is iets waar we trots op blijven.”
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.