Actueel
Jonge ouders delen babynaam, worden uitgelachen door hun eigen families
Het kiezen van een naam voor je kind kan een bijzondere maar uitdagende ervaring zijn. Het is een keuze die ouders vaak met veel zorg maken, omdat de naam niet zomaar veranderd kan worden. Voor de jonge ouders Bella David (18) en Reason Robin (20) werd deze keuze echter een bron van controverse en pijnlijke reacties.
Een unieke naam met persoonlijke betekenis
Bella en Reason, trotse ouders van een pasgeboren dochter, kozen voor de naam ‘Polaris’. Voor hen was deze naam niet zomaar een keuze, maar een weerspiegeling van hun liefde voor astronomie. Polaris, de Poolster, staat bekend als een van de helderste sterren aan de nachtelijke hemel. Voor het stel symboliseerde de naam hoop, licht en richting.
Familieruzie over de naam
De vreugde over de geboorte van hun dochter werd echter overschaduwd door negatieve reacties vanuit hun familie. Volgens Bella werd hun keuze voor Polaris niet goed ontvangen. Familieleden trokken al snel parallellen met Polaris Inc., een Amerikaans autobedrijf dat bekend staat om zijn terreinwagens. Deze associatie leidde tot spot en onbegrip.
Een van de meest pijnlijke opmerkingen kwam van een neef, die zei dat de naam klonk als een “enge ziekte.” Bella gaf aan dat dit haar diep raakte, omdat de naam juist zoveel betekenis voor hen heeft.
Online haat en spot
De kritiek bleef niet beperkt tot de familiekring. Toen Bella en Reason de naam van hun dochter bekendmaakten op TikTok, kregen ze te maken met een stortvloed aan negatieve reacties. Veel gebruikers uitten hun ongenoegen of maakten spottende opmerkingen over de naam Polaris. Sommigen gingen zelfs zover om de naam als “mongolisch” te bestempelen.
Tot overmaat van ramp ontdekte Bella dat Polaris was opgenomen in een online lijst met de “meest lelijke babynamen aller tijden.” Voor het jonge stel, dat juist trots was op hun unieke keuze, was dit een zware klap.
Een pijnlijk proces
Bella deelde haar gevoelens openlijk in een TikTok-video, waarin ze vertelde dat ze gestopt was met het lezen van de reacties. “Het is te pijnlijk om te zien hoe mensen onze naamkeuze bekritiseren,” zei ze. “We hebben de naam met zorg gekozen, omdat het voor ons een diepe betekenis heeft. Het symboliseert onze gezamenlijke liefde voor astronomie en de momenten die we samen onder de sterren hebben doorgebracht.”
De emotionele impact
De negatieve reacties hebben een zware tol geëist op het jonge gezin. Bella geeft aan dat ze het moeilijk vindt om te begrijpen waarom mensen zo hardvochtig kunnen zijn over iets wat zo persoonlijk is. “We hebben niets dan liefde en trots gevoeld toen we onze dochter Polaris noemden. Het is jammer dat anderen dat niet kunnen zien.”
Reason voegde eraan toe dat hij hoopt dat mensen zich realiseren hoeveel impact hun woorden kunnen hebben. “Iedere ouder wil het beste voor hun kind. We hoopten dat mensen de betekenis achter de naam zouden begrijpen in plaats van deze belachelijk te maken.”
Positieve reacties en steun
Gelukkig zijn er ook mensen die begrip hebben getoond voor de keuze van Bella en Reason. Onder de negatieve reacties op TikTok kwamen ook positieve opmerkingen naar voren. Enkele gebruikers complimenteerden het stel met hun unieke naamkeuze en prezen hen voor het kiezen van iets dat voor hen persoonlijk en betekenisvol is.
Polaris: meer dan een naam
Voor Bella en Reason blijft Polaris een naam vol symboliek en liefde. “Het is een naam die ons herinnert aan de sterren en alles wat we samen hebben meegemaakt,” zegt Bella. Ondanks de kritiek zijn ze vastbesloten om trouw te blijven aan hun keuze en hun dochter op te voeden met het verhaal achter haar naam.
Een bredere discussie over naamkeuzes
Het verhaal van Bella en Reason werpt ook een licht op de bredere kwestie van hoe mensen reageren op ongebruikelijke naamkeuzes. In een tijdperk waarin diversiteit en individualiteit steeds meer worden gevierd, lijkt er nog steeds een grens te zijn aan wat als acceptabel wordt beschouwd. Voor veel ouders die voor unieke namen kiezen, kan de kritiek zwaar wegen.
Het belang van empathie
Dit verhaal onderstreept het belang van empathie en respect, vooral bij persoonlijke keuzes zoals de naam van een kind. Mensen realiseren zich vaak niet hoeveel tijd, moeite en emotie ouders in zo’n keuze steken. Voor Bella en Reason was Polaris meer dan zomaar een naam; het was een symbool van hun gezamenlijke reis en dromen.
Hoop voor de toekomst
Ondanks de negatieve reacties kijken Bella en Reason met optimisme naar de toekomst. Ze zijn vastbesloten om hun dochter op te voeden in een omgeving waarin ze trots kan zijn op haar unieke naam en de betekenis erachter. “We willen dat Polaris weet dat ze altijd een lichtpuntje is geweest in ons leven, net zoals de Poolster aan de hemel,” zegt Bella.
Een les voor iedereen
Het verhaal van Polaris laat zien hoe krachtig woorden kunnen zijn, zowel in positieve als negatieve zin. Het herinnert ons eraan om met zorg en respect te reageren op de keuzes van anderen, vooral wanneer het gaat om iets zo persoonlijks als een naam.
Een nieuwe start
Voor Bella, Reason en Polaris is het nu tijd om vooruit te kijken. Ze hebben besloten om zich te focussen op hun gezin en de mooie momenten die voor hen liggen. Ondanks de uitdagingen blijven ze sterk en vastberaden. Zoals Bella het zegt: “We hebben onze dochter een naam gegeven die symbool staat voor hoop en richting, en dat is iets waar we trots op blijven.”
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.