Actueel
HARTVERSCHEUREND: Zesjarige eeneiige tweeling getroffen door leukemie – de tragedie werd nog groter: “Het risico was zeer klein, maar het ergste gebeurde”
Wat begon als een zorgwekkende periode voor één peuter, groeide binnen enkele maanden uit tot een uitzonderlijke medische situatie voor een heel gezin. De Canadese tweelingbroers Weston en Bennett Openshaw kregen kort na elkaar dezelfde vorm van leukemie. Hoewel zij allebei nog maar twee jaar oud waren, moesten ze vrijwel gelijktijdig een intensief behandeltraject doorlopen.
Na jaren van ziekenhuisopnames, chemotherapie en onzekerheid is er inmiddels goed nieuws: beide jongens zijn in remissie en kunnen weer genieten van een zo normaal mogelijk leven.
Eerste zorgen om Weston
Het verhaal begon in 2022, toen moeder Alisha Openshaw merkte dat haar zoon Weston steeds opnieuw ziek werd. Infecties volgden elkaar in hoog tempo op en hij leek nauwelijks de kans te krijgen om volledig te herstellen.
Toen Weston vanwege een botinfectie in het ziekenhuis terechtkwam, besloten artsen uitgebreider onderzoek te doen. Daarbij werd vastgesteld dat hij acute lymfatische leukemie (ALL) had, een vorm van bloed- en beenmergkanker die vooral bij jonge kinderen voorkomt.
De diagnose veranderde het leven van het gezin volledig. Nog dezelfde dag begon Weston met chemotherapie en draaide het dagelijks leven om ziekenhuisbezoeken, onderzoeken en behandelingen.
Ook zorgen om zijn tweelingbroer
Weston heeft een eeneiige tweelingbroer, Bennett. Omdat identieke tweelingen hetzelfde genetische materiaal delen, vroegen de ouders zich direct af of Bennett eveneens risico liep.
Artsen besloten hem uit voorzorg regelmatig te controleren. De eerste bloedonderzoeken leverden geen afwijkingen op, waardoor voorzichtig optimisme ontstond.
Dat gevoel bleek echter van korte duur.
Tweede diagnose
Bijna vier maanden na Westons eerste diagnose veranderde de situatie opnieuw.
Tijdens een controle bleek dat ook Bennetts bloedwaarden afwijkingen vertoonden. Verdere onderzoeken bevestigden waar het gezin zo voor had gevreesd: ook hij had acute lymfatische leukemie.
Volgens de moeder was zelfs het behandelend oncologieteam onder de indruk van de uitzonderlijke situatie. Twee eeneiige tweelingen die vrijwel gelijktijdig dezelfde vorm van leukemie ontwikkelen en samen behandeld moeten worden, komt zelden voor.
Voor het gezin begon daarmee een tweede, minstens zo ingrijpende periode.
Twee behandeltrajecten
Hoewel beide jongens dezelfde diagnose kregen, verliepen hun behandelingen niet volledig gelijk.
Bij Weston werden ook kankercellen aangetroffen in het hersen- en ruggenmergvocht. Daardoor werd hij behandeld binnen een hoogrisicotraject, met intensievere therapieën en meer complicaties.
Zijn behandeling verliep zwaar. Volgens zijn moeder moest hij tijdens het traject meerdere keren opnieuw leren lopen.
Bennett viel binnen de standaardrisicogroep. Ook hij onderging een langdurige chemotherapie, maar zijn herstel verliep zonder dezelfde ernstige lichamelijke complicaties.
Ondanks die verschillen deelden de broers vrijwel iedere stap van hun medische traject.
Een jeugd in het ziekenhuis
Voor volwassenen staat een ziekenhuis vaak symbool voor onzekerheid en zorgen.
Voor Weston en Bennett werd het gedurende enkele jaren een vanzelfsprekend onderdeel van hun leven.
Omdat zij nog zo jong waren, beseften zij nauwelijks dat hun dagelijkse routine afweek van die van andere kinderen. Ziekenhuisbedden, infusen, bloedonderzoeken en chemotherapie waren voor hen een normaal onderdeel van de week geworden.
Juist dat maakte de situatie volgens hun ouders extra confronterend.
De tweeling hoefde elkaar nooit uit te leggen hoe zij zich voelden. Ze maakten hetzelfde mee en konden elkaar daardoor op een unieke manier steunen.
Grote impact op het gezin
Niet alleen de jongens werden door de ziekte geraakt.
Hun moeder besloot haar werk als ambulancemedewerker tijdelijk neer te leggen om volledig voor haar kinderen te zorgen. Hun vader nam de financiële verantwoordelijkheid op zich, terwijl het gezin probeerde zoveel mogelijk stabiliteit te behouden.
Daarnaast was er ook aandacht nodig voor hun oudere broer, die eveneens een ingrijpende periode meemaakte.
Alisha vertelde later dat zij zich tijdens de behandeling soms meer verpleegkundige dan moeder voelde. Haar dagen stonden in het teken van medicijnen, afspraken, controles en medische beslissingen.
De ruimte om simpelweg ouder te zijn, voelde volgens haar soms ver weg.
Verhaal gedeeld met anderen
Tijdens de ziekenhuisperiode besloot het gezin hun ervaringen te delen via sociale media.
Onder de naam Twincredibles Fam hield Alisha familie, vrienden en later ook duizenden andere volgers op de hoogte van het behandeltraject van haar zoons.
Wat begon als een manier om het thuisfront te informeren, groeide uit tot een platform waarop veel ouders steun vonden en meer leerden over kinderkanker.
Daarnaast gebruikte het gezin de aandacht om bewustwording te creëren en aandacht te vragen voor het werk van kinderziekenhuizen.
Einde van de behandelingen
Na bijna drie jaar intensieve zorg kwam uiteindelijk het moment waarop het gezin zo lang had gewacht.
In augustus 2024 mocht Weston stoppen met chemotherapie. Twee maanden later volgde Bennett.
Beide jongens bereikten remissie, wat betekent dat er geen aanwijzingen meer waren voor actieve ziekte.
Voor het eerst in jaren kon het gezin voorzichtig vooruitkijken.
Opnieuw een gewone jeugd
Na afloop van de behandelingen gingen Weston en Bennett samen naar school.
Voor veel kinderen is dat vanzelfsprekend, maar voor de tweeling betekende het een belangrijke mijlpaal. Voor het eerst konden zij deelnemen aan een dagelijks leven zonder voortdurende ziekenhuisafspraken.
Volgens hun moeder herinneren de jongens zich weinig van hun zwaarste periode. Zij kijkt daar heel anders op terug. Voor haar blijven de herinneringen aan de diagnoses, behandelingen en onzekerheid levendig aanwezig.
De meest recente updates laten echter een positief beeld zien. Beide jongens zijn nog steeds in remissie, ontwikkelen zich goed en genieten van hun schooltijd.
Hun verhaal laat zien hoe ingrijpend kanker op jonge leeftijd kan zijn, maar ook hoeveel veerkracht kinderen en hun gezinnen kunnen tonen. Na jaren waarin hun leven volledig werd bepaald door medische behandelingen, kunnen Weston en Bennett eindelijk doen wat voor iedere tweeling vanzelfsprekend zou moeten zijn: samen opgroeien, spelen en vooruitkijken naar de toekomst.
Actueel
Sonck neemt drastisch besluit: “Zie ik niet meer zitten”
Voormalig topvoetballer Wesley Sonck heeft weinig ambitie om nog terug te keren als voetbaltrainer. De oud-international van België, die tegenwoordig regelmatig als analist op televisie verschijnt, kijkt met gemengde gevoelens terug op het trainersvak. Volgens Sonck is de druk op coaches tegenwoordig zo groot dat hij geen toekomst meer voor zichzelf ziet langs de zijlijn.
In de podcast Peter & De Zandloper vertelt de voormalig spits openhartig waarom hij bewust voor een andere richting heeft gekozen. Hoewel hij jarenlang actief was als trainer, heeft hij inmiddels vrede met zijn rol als voetbalanalist. De onzekerheid die volgens hem bij het trainersvak hoort, speelt daarbij een belangrijke rol.
Trainers staan voortdurend onder druk
Volgens Sonck is het trainersvak de afgelopen jaren steeds minder aantrekkelijk geworden. Waar clubs vroeger vaker kozen voor een langetermijnvisie, ziet hij tegenwoordig vooral dat resultaten op de korte termijn bepalend zijn.
Hij omschrijft het trainersberoep als een ondankbare functie waarin de druk vrijwel continu aanwezig is.
Tijdens het gesprek vergelijkt hij het trainersvak met een radioprogramma waarvan de luistercijfers tegenvallen.
Volgens Sonck zou bijna niemand vrijwillig beginnen aan een baan waarbij je al na enkele maanden het risico loopt om ontslagen te worden wanneer de resultaten tegenvallen.
Juist dat gebrek aan stabiliteit maakt het vak volgens hem minder aantrekkelijk.
Lange termijn steeds zeldzamer
De voormalige Rode Duivel merkt op dat voetbalclubs steeds minder geduld hebben met hun trainers.
Wanneer resultaten uitblijven, wordt vaak al snel gekozen voor een nieuwe coach in de hoop dat die direct verbetering brengt.
Volgens Sonck is het daardoor lastig geworden om een ploeg stap voor stap op te bouwen of een duidelijke speelstijl over meerdere seizoenen te ontwikkelen.
Hij vindt dat veel trainers nauwelijks nog de tijd krijgen om hun plannen daadwerkelijk uit te voeren voordat er alweer aan hun positie wordt getwijfeld.
Belgische competitie als voorbeeld
Om zijn standpunt kracht bij te zetten verwijst Sonck naar de Belgische Jupiler Pro League.
Volgens hem was Besnik Hasi vorig seizoen de langstzittende trainer in de hoogste Belgische competitie.
Zelfs die periode duurde volgens Sonck minder dan een jaar.
Voor de oud-spits laat dat zien hoe snel clubs tegenwoordig van trainer wisselen.
Hij noemt het illustratief voor de realiteit waarin veel coaches moeten werken.
Grote verschillen met andere competities
Tegelijkertijd benadrukt Sonck dat het niet overal hetzelfde is.
Hij wijst op de situatie in Engeland, waar sommige clubs hun trainer jarenlang het vertrouwen geven.
Als voorbeeld noemt hij Mikel Arteta, die inmiddels al meerdere seizoenen aan het roer staat bij Arsenal.
Volgens Sonck laat dat zien dat continuïteit wel degelijk mogelijk is wanneer een club vasthoudt aan een langetermijnplan.
Hij spreekt zijn bewondering uit voor dergelijke situaties, omdat ze volgens hem steeds zeldzamer worden in het moderne voetbal.
Van spits naar analist
Na zijn actieve loopbaan bleef Sonck jarenlang betrokken bij het voetbal.
Naast verschillende trainersfuncties ontwikkelde hij zich ook tot voetbalanalist, een rol waarin hij regelmatig wedstrijden en actuele voetbalonderwerpen bespreekt.
Juist die functie bevalt hem tegenwoordig beter.
Als analist kan hij zijn ervaring als voormalig profvoetballer inzetten zonder dagelijks onder de enorme druk van het trainersvak te staan.
Dat betekent niet dat hij minder betrokken is bij het voetbal. Integendeel: Sonck volgt de ontwikkelingen nog altijd op de voet en deelt regelmatig zijn visie op tactiek, spelers en trainers.
Toenemende druk op coaches
De opmerkingen van Sonck sluiten aan bij een bredere discussie binnen het internationale voetbal.
In veel competities worden trainers steeds sneller afgerekend op resultaten.
Een reeks mindere wedstrijden kan voldoende zijn om een samenwerking vroegtijdig te beëindigen, zelfs wanneer een coach nog volop bezig is met de opbouw van een nieuw team.
Daardoor wordt het voor trainers steeds moeilijker om een eigen visie rustig te ontwikkelen.
Voor supporters levert een trainerswissel soms nieuwe hoop op, maar volgens veel kenners lost een nieuwe coach lang niet altijd de onderliggende problemen binnen een club op.
Continuïteit als succesfactor
Toch zijn er ook clubs die bewust kiezen voor stabiliteit.
Wanneer een trainer langere tijd de kans krijgt om zijn ideeën door te voeren, ontstaat vaak meer rust binnen de selectie en kan een herkenbare speelstijl worden ontwikkeld.
Sonck noemt dat een belangrijke voorwaarde voor duurzaam succes.
Hij ziet voorbeelden in binnen- en buitenland waarbij clubs juist dankzij vertrouwen in de technische staf sportieve vooruitgang boeken.
Volgens hem zou meer geduld uiteindelijk zowel trainers als clubs ten goede kunnen komen.
Geen terugkeer op de bank
Met zijn uitspraken lijkt Sonck de deur naar een nieuwe trainersfunctie voorlopig gesloten te houden.
Hoewel hij het voetbal nog altijd een warm hart toedraagt, voelt hij weinig behoefte om opnieuw onderdeel te worden van de onzekere wereld van het trainersvak.
Zijn huidige werkzaamheden als analist geven hem de mogelijkheid om dicht bij het voetbal te blijven, zonder de dagelijkse druk van wedstrijden, resultaten en mogelijke ontslagen.
Daarmee kiest de voormalig international bewust voor meer stabiliteit in zijn carrière. Zijn opmerkingen laten zien hoe kritisch hij kijkt naar de huidige ontwikkelingen binnen het trainersvak, waarin volgens hem steeds minder ruimte is voor een langetermijnvisie en steeds meer nadruk ligt op directe prestaties. Voor Sonck is dat een belangrijke reden om voorlopig niet meer terug te keren als hoofdtrainer langs de lijn.