BE
Grote verandering voor Nuria en Stijn van Blind Getrouwd: ´Dit hoofdstuk is voorgoed afgesloten´
Nuria Gilizintinova en Stijn Van Poucke, die elkaar leerden kennen in het eerste seizoen van Blind Getrouwd, beleven een bijzondere zomer met hun zoontjes Victor (7) en Théodore (6). Voor hen is deze vakantie extra speciaal, want het is de laatste keer dat er nog een kleuter in huis rondloopt.
Het einde van een tijdperk
Nuria blikt met gemengde gevoelens vooruit naar het nieuwe schooljaar. Terwijl veel ouders reikhalzend uitkijken naar het einde van de lange zomervakantie, ervaart zij het net omgekeerd. “Ik krijg elk jaar tegen het einde van de vakantie FOMO, fear of missing out,” vertelt ze in TV-Familie. Dit jaar voelt dat nog intenser, omdat ook Théodore binnenkort de overstap maakt naar het eerste leerjaar. “Ja, daarmee is het hoofdstuk kleuterklas voorgoed afgesloten.”
Voor Nuria betekent dit niet alleen een symbolisch moment in het leven van haar kinderen, maar ook een emotioneel kantelpunt als moeder. Het besef dat haar beide jongens stilaan groter worden, maakt de zomers des te kostbaarder.
De praktische puzzel
Toch is het ouderschap in de zomer niet altijd eenvoudig. Nuria werkt als nachtverpleegkundige, wat haar flexibiliteit beperkt. Stijn kan gelukkig bijspringen, maar opvang vinden blijft een uitdaging. De grootouders van Stijn zijn er niet meer en Nuria’s moeder werkt nog steeds voltijds. Daardoor moeten ze telkens opnieuw creatief omgaan met hun planning.
“Het is echt een hele puzzel om alles geregeld te krijgen,” legt Nuria uit. De combinatie van hun jobs, het zoeken naar geschikte activiteiten en de wens om hun kinderen een fijne vakantie te bezorgen, vraagt heel wat organisatie en doorzettingsvermogen.
Financiële realiteit
Naast de praktische uitdagingen spelen ook financiële overwegingen mee. Vorig jaar was Stijn een tijd werkloos, en dat liet zich voelen in het gezinsbudget. De kinderen zomaar meerdere keren op kamp sturen was geen optie. “Een kamp kost voor twee kinderen al snel 500 euro,” aldus Nuria. Voor veel gezinnen, ook voor hen, is dat een aanzienlijke hap uit het budget.
Daarom kozen ze bewust voor alternatieven die minder zwaar wegen op de portemonnee. In plaats van dure kampen zochten ze naar betaalbare, maar toch verrijkende ervaringen voor hun zonen.
Een museumzomer
Zo werd deze vakantie een waar cultureel avontuur. “Tussen onze fulltime jobs door maakten we er een museumzomer van: van Frida Kahlo tot het Afrika Museum,” vertelt Nuria trots. Op die manier combineerden ze quality time met educatieve uitstapjes die niet alleen betaalbaar, maar ook leerrijk waren.
Voor Victor en Théodore was het een zomer vol indrukken en ontdekkingen, en voor Nuria en Stijn een manier om samen mooie herinneringen te maken zonder financiële zorgen.
Naar het eerste leerjaar
Met de start van het schooljaar voor de deur staat het gezin voor een nieuw hoofdstuk. Théodore sluit de kleuterklas af en treedt in de voetsporen van zijn oudere broer. Voor Nuria is het een moment van trots, maar ook van weemoed. De zomers met een kleuter in huis behoren definitief tot het verleden.
Toch overheerst de dankbaarheid. Ondanks de uitdagingen – zowel praktisch als financieel – slaagden Nuria en Stijn erin om hun kinderen een onvergetelijke zomer te bezorgen. En dat maakt voor hen het verschil.
Actueel
Heftig voor Viktor Verhulst tijdens opnames ‘Brieven aan Samson’: “Wisten we niet op voorhand”
Op 22 april gaat op Brieven aan Samson een bijzonder nieuw programma van start op Play. Voor Viktor Verhulst betekent dit een opvallende stap in zijn carrière. Waar hij eerder vooral bekend stond om entertainment en reality, kiest hij nu voor een meer persoonlijke en emotionele invalshoek.
Het programma markeert zijn eerste echte kennismaking met het genre human interest — en dat brengt niet alleen nieuwe ervaringen met zich mee, maar ook de nodige spanning.
Een nieuwe uitdaging voor Viktor
Voor Viktor Verhulst is deze stap allesbehalve vanzelfsprekend. Hij staat niet bekend als iemand die zich meteen volledig openstelt of gemakkelijk diepe gesprekken aangaat.
In interviews geeft hij zelf toe dat hij vooraf best wat zenuwen had. Het idee om mensen te ontmoeten die hun persoonlijke verhalen delen — vaak met veel emotie — bracht een zekere druk met zich mee.
Toch bleek die spanning al snel te verdwijnen zodra de eerste gesprekken op gang kwamen. Door echt te luisteren en de tijd te nemen, vond hij zijn eigen manier om met de situaties om te gaan.
De kracht van herinneringen
In Brieven aan Samson staat een bijzonder concept centraal. Mensen die vroeger als kind een brief schreven naar Samson, worden jaren later opnieuw opgezocht.
Die brieven vormen het vertrekpunt voor gesprekken over hun leven — toen en nu. Voor veel deelnemers roept dat een gevoel van nostalgie op.
Het zijn herinneringen aan een tijd waarin alles eenvoudiger leek: zondagochtenden voor de televisie, onbezorgdheid en kinderlijke dromen. Maar juist dat contrast met het volwassen leven van nu maakt de verhalen extra bijzonder.
Emotionele verhalen
Wat het programma zo krachtig maakt, is dat het niet alleen draait om nostalgie. In de loop van dertig jaar kan er veel gebeuren in een mensenleven — en dat komt ook in de gesprekken naar voren.
Viktor Verhulst ontmoet mensen die niet alleen mooie herinneringen delen, maar ook moeilijke momenten hebben meegemaakt.
Sommige verhalen blijken onverwacht zwaar. Zo vertelt hij over een ontmoeting met een vrouw die kort na het schrijven van haar brief meerdere familieleden verloor. Dat soort gesprekken vragen om empathie en aandacht — en laten zien dat het programma verder gaat dan alleen terugblikken.
Een andere kant van Viktor
Voor kijkers zal het programma vooral opvallen door de manier waarop Viktor Verhulst zich laat zien. Waar hij normaal eerder afstandelijk of nuchter overkomt, toont hij hier een meer betrokken en empathische kant.
Hij geeft zelf aan dat hij niet iemand is die snel emoties toont of fysiek contact zoekt, zoals iemand omhelzen. Toch zijn er momenten waarop hij voelt dat dat nodig is — en daar dan ook naar handelt.
Dat maakt zijn rol in het programma authentiek. Hij probeert niet iemand anders te zijn, maar blijft dicht bij zichzelf, terwijl hij zich wel openstelt voor de verhalen van anderen.
Groei en maturiteit
De afgelopen jaren heeft Viktor Verhulst al veel ervaring opgedaan voor de camera, onder meer in De Verhulstjes. Die ervaring lijkt hem te helpen in deze nieuwe rol.
Hij is zichtbaar gegroeid in hoe hij met situaties omgaat en hoe hij gesprekken voert. Waar hij eerder misschien terughoudender was, durft hij nu meer aanwezig te zijn in het moment.
Dat zorgt ervoor dat hij zich beter kan aanpassen aan de mensen die hij ontmoet — en dat komt de gesprekken ten goede.
Meer dan alleen televisie
Brieven aan Samson is meer dan een klassiek televisieprogramma. Het raakt aan thema’s die voor veel mensen herkenbaar zijn: herinneringen, verandering, verlies en groei.
Door terug te grijpen naar iets ogenschijnlijk eenvoudigs als een kinderbrief, ontstaat er ruimte voor diepere gesprekken. Het laat zien hoe het verleden doorwerkt in het heden.
Voor de deelnemers is het vaak een bijzonder moment om stil te staan bij hun eigen verhaal — en dat maakt het programma persoonlijk en oprecht.
De impact op de kijker
Voor het publiek belooft het programma een emotionele kijkervaring te worden. De combinatie van herkenbare herinneringen en persoonlijke verhalen zorgt voor momenten van ontroering, maar ook van reflectie.
Kijkers worden meegenomen in levensverhalen die laten zien hoe verschillend paden kunnen lopen — en hoe herinneringen een blijvende rol spelen.
Een nieuwe richting
Met dit programma laat Viktor Verhulst zien dat hij meer wil dan alleen entertainment. Hij verkent een andere kant van televisie, waarin inhoud en emotie centraal staan.
Die keuze past binnen een bredere trend waarin programma’s steeds vaker persoonlijke verhalen en menselijke connecties benadrukken.
Conclusie
Met Brieven aan Samson zet Viktor Verhulst een belangrijke stap in zijn carrière. Het programma laat een andere kant van hem zien — een kant die draait om luisteren, begrijpen en verbinden.
Wat begint met een simpele brief uit de kindertijd, groeit uit tot een reis door herinneringen en levensverhalen. En juist daarin schuilt de kracht van het programma.
Voor Viktor zelf is het een leerproces, maar ook een kans om zich verder te ontwikkelen. Voor de kijker biedt het een moment van herkenning en emotie — en misschien ook een herinnering aan hoe waardevol die onbezorgde momenten uit het verleden kunnen zijn.