Actueel
Gordon en zijn nieuwe moeder beleven tijden van hun leven: ´Guilty pleasure´
Gordon was gisteren op pad met Tineke de Nooij, een vrouw die hij zijn tweede moeder noemt. Het duo genoot samen van hun favoriete guilty pleasure: kaviaar. Dit moment werd gedeeld op Gordon’s Instagram Story, waar te zien is hoe zij samen blini’s met kaviaar eten, een maaltijd die al jaren hun favoriet is.
Een Speciaal Moment tussen Gordon en
Tineke
Gordon en Tineke hebben altijd een bijzondere band gehad. Op de
foto op Instagram straalt de vriendschap tussen de twee, terwijl ze
duidelijk genieten van hun gezamenlijke plezier. Voor Gordon is
Tineke niet zomaar een vriendin, maar een vrouw die hij ziet als
een tweede moeder. Dit bijzondere moment benadrukt de hechte band
die zij delen, ondanks de uitdagingen die ze samen hebben
doorgemaakt.
Tineke de Nooij: Een Mentale Steun voor
Gordon
Tineke heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in het leven van
Gordon. Ze is een constante in zijn leven, die hem steunt en
begrijpt. Gordon zelf heeft eerder gezegd dat hij enorm veel waarde
hecht aan haar aanwezigheid, vooral in tijden van onzekerheid of
tegenslag. Het is duidelijk dat Tineke voor hem meer is dan alleen
een vriendin: ze is een mentale steun en een belangrijk persoon in
zijn wereld.
De Relatie Tussen Gordon en Tineke: Niet Altijd
Eenvoudig
Ondanks hun hechte band, is de relatie tussen Gordon en Tineke niet
altijd probleemloos geweest. In het verleden hebben de twee zelfs
een periode gehad waarin ze geen contact met elkaar hadden. Tineke
de Nooij vertelde eerder aan weekblad Story dat dit nooit door haar toedoen
was. Gordon zelf was de oorzaak van de breuk, maar dat weerhield
Tineke er niet van om haar liefde voor hem niet te verliezen.
Onenigheid Over Zuid-Afrika
Een van de redenen voor het verlies van contact was een opmerking
die Gordon had gemaakt over Zuid-Afrika, het favoriete vakantieland
van Tineke. Gordon had zich negatief uitgelaten over het land, wat
tot spanningen leidde tussen de twee. Dit leidde tot een breuk,
maar gelukkig was dit slechts tijdelijk. Tineke zei over die
periode: “Het was niet iets wat ik persoonlijk nam, maar we moesten
even afstand nemen.”
De Kracht van Vriendschap
Tineke gaf echter aan dat ze nooit echt ruzie hadden. Ze
verklaarde: “Bij Gordon en mij is het zo dat als we elkaar weer
zien, we verder gaan waar we waren gebleven.” Dit benadrukt de
kracht van hun vriendschap. In plaats van langdurige conflicten,
hebben zij altijd de kracht gevonden om elkaar weer te omarmen, wat
hun band alleen maar versterkt heeft.
Vergeving en Begrip
De manier waarop Tineke naar hun relatie kijkt, toont haar grote
mate van vergeving en begrip. “Gordon is wie hij is en ik hou van
hem zoals hij is,” zei Tineke. Deze uitspraak toont de acceptatie
die zij heeft voor Gordon, zelfs wanneer zijn gedrag niet altijd
voldoet aan de verwachtingen van anderen. Voor Tineke zijn de goede
momenten belangrijker dan de slechte, en ze gelooft dat alle
problemen uiteindelijk zullen verdwijnen.
Altijd in Haar Hart
Tineke eindigde haar verhaal door te zeggen: “Gordon blijft in mijn hart zitten.” Dit is een krachtige uitspraak die de diepte van hun vriendschap weerspiegelt. Ondanks de ups en downs die ze samen hebben doorgemaakt, is Tineke altijd in staat geweest om Gordon te vergeven en door te gaan met hun vriendschap. Dit laat zien hoe belangrijk deze relatie voor hen beiden is, en hoe zij elkaar altijd zullen blijven steunen, ongeacht de omstandigheden.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.