Actueel
Gloria Monserez: “Hij is gestorven, vreselijk”
Gloria Monserez openhartig: “Wat er ook gebeurt, laat er alsjeblieft altijd humor zijn”
Gloria Monserez is een van de opvallendste jonge gezichten op de Vlaamse televisie. Ze staat bekend om haar energie, spontaniteit en optimisme. Maar achter haar sprankelende uitstraling schuilt ook iemand die moeilijke momenten niet uit de weg gaat. In een recent interview met Het Laatste Nieuws deelt ze hoe ze omgaat met verlies, verdriet én de kracht van humor.
Een verlies dat raakt
Een paar weken geleden werd Gloria geconfronteerd met een ingrijpende gebeurtenis: de ex-partner van haar beste vriendin overleed onverwacht. “Dat was een enorm zwaar moment,” vertelt ze. “Voor haar, natuurlijk, maar ook voor iedereen die hem kende. Zoiets laat diepe sporen na.”
Toch benadrukt Gloria dat zelfs in de donkerste momenten ruimte kan zijn voor licht. “We hebben gehuild, ja. Maar ook gelachen. We hebben mopjes gemaakt, herinneringen opgehaald. En dat vond ik bijzonder troostend. Die verbondenheid in verdriet… dat is zo krachtig.”
Troost in het samen-zijn
Voor Gloria bevestigde die ervaring opnieuw hoe belangrijk het is om samen stil te staan bij verlies, maar ook om te blijven leven. “Wat er ook gebeurt, laat er alsjeblieft altijd humor zijn,” zegt ze. “Dat relativeert, dat verbindt, en dat maakt verdriet een klein beetje draaglijker.”
Ze is er duidelijk over: pijn negeren helpt niet, maar er samen doorheen gaan, dat maakt een verschil. “Er is niks mis met verdriet, maar het mag ons niet helemaal opslorpen. Soms helpt het om gewoon even te lachen, juist omdat het contrast zo groot is.”
Positiviteit als kracht
Gloria staat bekend als een vrolijke ziel, iemand die het leven voluit leeft en haar enthousiasme moeiteloos overbrengt op het publiek. Maar dat is geen façade. “Ik ben oprecht iemand die eerder het glas halfvol ziet dan halfleeg,” legt ze uit. “En ik denk dat dat een kracht is. Niet om te doen alsof alles perfect is, maar om altijd te zoeken naar wat nog wél goed gaat.”
Ze erkent dat het leven niet altijd eenvoudig is. “Iedereen maakt moeilijke periodes mee. Maar ik geloof dat plezier maken, lachen, proeven van het leven – letterlijk en figuurlijk – je altijd weer dichter bij jezelf brengt.”
Geen ruimte voor donkerte
Hoewel ze niet ongevoelig is voor tegenslagen, probeert Gloria bewust te kiezen voor lichtheid. “Donkerte zal bij mij niet snel de bovenhand nemen,” zegt ze. “Natuurlijk heb ik mijn momenten, dat is menselijk. Maar ik probeer mijn focus te houden op wat mij energie geeft: mensen, muziek, theater, lachen met vrienden.”
Het is geen naïviteit, maar een bewuste keuze. “Laat me leven, laat me plezier maken, laat me proeven van alles wat het leven biedt. Dan komt het wel goed, wat er ook gebeurt.”
Humor als houvast
Wat Gloria zo bijzonder maakt, is hoe ze humor en ernst weet te combineren. Ze maakt het leven niet lichter dan het is, maar wéét dat een glimlach soms net dat beetje ademruimte biedt. “Voor mij is humor een manier om dingen te verwerken. Het haalt de scherpe kantjes eraf. En het herinnert je eraan dat je ondanks alles nog leeft.”
Volgens haar is dat ook iets wat we vaker mogen erkennen: dat troost niet alleen in stilte of tranen zit, maar ook in samen lachen, zelfs wanneer het moeilijk is. “Een grap kan net zo helend zijn als een knuffel.”
Verbonden blijven
Gloria benadrukt ook hoe belangrijk vriendschap voor haar is. “Mijn vrienden zijn mijn ankerpunten. In goede en slechte tijden. Dat je gewoon kunt zijn wie je bent, zonder oordeel, zonder masker. Dat is goud waard.”
In de periode rond het overlijden van de ex-partner van haar vriendin merkte ze opnieuw hoe krachtig die vriendschap is. “We hoefden elkaar niets uit te leggen. We waren er gewoon. Dat is wat telt.”
Dankbaar en in balans
Ondanks alles blijft Gloria dankbaar. Voor het leven, voor haar kansen, maar vooral voor de mensen om haar heen. “Ik leer elke dag bij. Over mezelf, over anderen, over het leven. En ik probeer dat met open armen te doen.”
Die houding helpt haar niet alleen in moeilijke momenten, maar ook in haar werk. Als presentatrice en actrice wil ze verhalen brengen die raken. “Ik hou van verhalen die iets teweegbrengen. En als ik daar mijn eigen ervaringen een beetje in kan verweven, des te beter.”
Een boodschap van hoop
Gloria’s verhaal is er een van veerkracht, van het omarmen van licht in het donker, en van kiezen voor het leven, zelfs als het pijn doet. Haar boodschap is helder en oprecht: “Laat wat je meemaakt je niet verharden. Blijf voelen. Blijf delen. En vergeet vooral niet te lachen.”
Wil je Gloria steunen of inspireren met je eigen verhaal? Laat een lieve reactie achter op social media. Samen maken we het leven iets lichter. 💛
Gioia, de geliefde hond van Monique Westenberg, zet onverwachte stap richting herstel na zware periode
De afgelopen maanden stonden voor Monique Westenberg volledig in het teken van zorg, angst en hoop. Haar hond Gioia, al jaren een belangrijk en geliefd deel van haar gezin, ging door een extreem zware tijd. Wat begon als een medische tegenslag, groeide uit tot een rollercoaster van emoties waarin Monique – openhartig zoals we haar kennen – haar volgers stap voor stap meenam.
Het verhaal van Gioia raakte duizenden mensen, niet alleen omdat het gaat om een huisdier, maar vooral door de manier waarop Monique beschrijft hoe diep de band tussen mens en dier kan zijn. En hoe broos het leven soms aanvoelt wanneer een dierbare onverwachts verzwakt. Toch kwam er een wending die niemand had durven voorspellen.
Een tweede diagnose die alles veranderde
In september deelde Monique een bericht dat insloeg bij haar volgers: bij Gioia was opnieuw een mastceltumor gevonden. Dat betekende dat de hond, voor de tweede keer, een intensieve chemobehandeling van acht weken moest ondergaan.
Wie Monique langer volgt, weet hoe groot haar liefde is voor haar dieren. De diagnose kwam dan ook als een schok. Maar Monique besloot er vol voor te gaan, samen met haar gezin en de dierenartsen die Gioia al langere tijd begeleiden.
De behandeling was zwaar, maar Gioia zette door. Toch bleef Monique eerlijk over haar zorgen: ze wist dat zo’n kuur veel vraagt van het lichaam van een hond. De weken daarna leefde ze tussen hoop en realiteit, vastbesloten om Gioia door deze moeilijke periode heen te helpen.
Een Halloweenavond die anders liep dan verwacht
Aanvankelijk leek Gioia de behandeling redelijk te verdragen, maar enkele dagen geleden sloeg de stemming volledig om. Monique vertelt op Instagram dat wat een gezellige Halloweenavond had moeten worden, ineens in het teken kwam te staan van grote zorgen.
Gioia kreeg hoge koorts, had duidelijk pijn en reageerde nauwelijks nog. Monique reed onmiddellijk naar de dierenkliniek, waar de hond direct aan het infuus werd gelegd. Een angstige nacht volgde – een nacht vol onzekerheid, waarin Monique moest toezien hoe haar trouwe viervoeter zichtbaar aan kracht verloor.
Pas de volgende dag kwam er duidelijkheid. Gioia bleek een ontsteking te hebben. Een op zichzelf behandelbare complicatie, maar door de chemobehandeling was haar lichaam zo verzwakt dat ze nauwelijks weerstand had om deze nieuwe tegenslag aan te kunnen.
Monique schreef dat ze haar
hondje niet meer herkende:
“Toen ik haar zag, keek ze
dwars door me heen. Ze piepte, was gedesoriënteerd, wilde niet eten
en kon nauwelijks staan. Met een gebroken hart ging ik naar huis,
met in mijn gedachten dat ik de volgende dag misschien een
onmogelijke keuze moest maken.”
Het zijn woorden die door merg en been gaan, herkenbaar voor iedereen die ooit een dier heeft zien worstelen met gezondheid.
De dag waarop alles nóg slechter leek te worden
De daaropvolgende dag verslechterde Gioia’s toestand verder. Ze was volledig uitgeput en reageerde nauwelijks meer op prikkels. Volgens de artsen was het enorm spannend welke kant het zou opgaan. Monique hield rekening met élk scenario, al wilde ze dat eigenlijk niet.
Toch bleef ze bij haar hond, bleef ze praten, bleef ze hopen – hoe klein de kans ook leek. En toen gebeurde iets wat niemand had verwacht.
Een onverwacht teken van leven
Op een moment waarop Monique geen enkel signaal meer kreeg dat Gioia zich beter voelde, ontving zij plots een filmpje van de kliniek. Tot haar verbazing zag ze haar hond staan. Niet stevig, niet stabiel, maar ze stond.
Dat kleine moment betekende
alles.
“Ze probeerde te lopen, maar
ze stond. Ze was tot leven gekomen. Met tranen ben ik gaan slapen.
Zou ze het dan toch redden?”
De antibiotica die ze had gekregen, bleek aan te slaan. Eindelijk kwam er een beetje lucht.
De dag erna gebeurde opnieuw iets hoopgevends: Gioia kwispelde en probeerde naar Monique toe te komen. Ze at zelfs een stukje rosbief – haar eerste hapje in dagen. Monique schreef dat haar meisje een beetje terugkwam, en dat moment gaf haar nieuwe kracht om door te gaan.
De koorts zakt en de sprankeling keert terug
Weer een dag later bleek de koorts verdwenen. Het was alsof er langzaam een gordijn werd geopend en de lichtstraal van herstel naar binnen viel. Toen Monique die avond de kliniek binnenstapte, zag ze Gioia al op haar wachten.
“Haar reactie was onbeschrijflijk. Mijn meisje had weer sprankeling in haar ogen.”
Na vijf dagen vol tranen, slapeloze nachten, onmacht en diepe angst, volgde eindelijk goed nieuws: Gioia mocht mee naar huis.
Monique in tranen van opluchting: ‘Welkom thuis, mijn hart’
Monique sloot haar update af
met woorden die de opluchting en dankbaarheid perfect
samenvatten:
“Vandaag mocht ik haar
ophalen, met tranen van geluk. Welkom thuis, mijn hart.”
De periode die achter hen ligt, was intens en emotioneel. Niet alleen voor Monique en haar gezin, maar ook voor de duizenden mensen die op sociale media met haar meeleefden. Het verhaal van Gioia toont opnieuw aan hoe bijzonder de band is tussen mens en dier, en hoe hoop soms precies op het moment komt waarop je het niet meer verwacht.
Waarom dit verhaal zoveel mensen raakt
De openheid van Monique zorgt ervoor dat velen zich herkennen in haar emoties. Het gaat niet alleen over een z!eke hond, maar over liefde, loyaliteit, zorg en de angst om iets dierbaars kwijt te raken.
Bovendien laat dit verhaal zien hoe belangrijk goede veterinaire zorg is en hoe intensief herstel voor dieren kan zijn. Door haar verhaal te delen, helpt Monique anderen die in soortgelijke situaties zitten zich minder alleen te voelen.
Voorzichtig vooruit kijken
Hoewel Gioia nu weer thuis is, zal haar herstel aandacht en rust vragen. Monique benadrukt dat dit pas het begin is van een langere fase van zorg en monitoring. Maar dat Gioia overeind krabbelde op een moment dat niemand het nog verwachtte, geeft hoop voor de komende tijd.
Haar veerkracht en het doorzettingsvermogen van Monique vormen samen een indrukwekkend verhaal — één dat laat zien hoe sterk de band tussen mens en dier kan zijn.