Actueel
Gezinsuitbreiding voor familie Jelies uit Een Huis Vol: ´Op slag verliefd´
Hoewel de familie Jelies niet meer gevolgd wordt in het tweede seizoen van Een Huis Vol Emigreert, is er prachtig nieuws uit hun leven in Spanje. Op Instagram deelden ze het heuglijke nieuws van een bijzondere gezinsuitbreiding: twee schattige konijntjes, Snippie en Snappie, zijn officieel lid geworden van de familie.
Een verrassend cadeau voor Albertine
De konijntjes kwamen als een verrassend cadeau voor Albertine, die naar de dierenwinkel ging en daar de jonge knaagdiertjes zag. “Ze was na school naar de winkel gegaan en daar zag ze hele lieve jonge konijntjes.” Hoewel het gezin al genoeg dieren had, besloten ze toch om de konijntjes in huis te halen.
De twijfel kwam voort uit Albertine’s oorspronkelijke wens voor een slang, iets wat de familie gelukkig niet verder had doorgezet. “Was allang blij dat dat het niet was.”
Een warm welkom
Na het eten zat de familie gezellig samen op de bank, genietend van het nieuwe gezinsuitbreiding. “Zo lief om dat tafereeltje te zien,” aldus de familie. De volgers op Instagram waren ook enthousiast: “Wat een leuk cadeau voor Albertine!” en “Aah, wat schattig.” De reacties stroomden binnen, en de gezinsleden van de Jelies lijken zich al goed te hebben aangepast aan hun nieuwe huisdieren.
Familie Jelies in de schijnwerpers
De familie Jelies, bestaande uit elf leden, werd eerder gevolgd in Een Huis Vol en Een Huis Vol Emigreert. In de laatste serie vertrokken ze naar Spanje, waar ze hun droom om in het buitenland te wonen waar maakten. Hoewel ze niet meer in het tweede seizoen van Een Huis Vol Emigreert te zien zijn, blijven ze actief op sociale media en genieten ze van hun nieuwe avontuur in Spanje.
Actueel
Niels Destadsbader neemt afscheid: “Hier was ik niet klaar voor”
Een bijzonder persoonlijk bericht van Niels Destadsbader heeft veel mensen geraakt. Op Instagram stond hij stil bij het afscheid van iemand die een blijvende invloed heeft gehad op zijn leven: zijn voormalige leerkracht, juffrouw Viviaene.
Zijn woorden tonen niet alleen verdriet, maar vooral ook diepe dankbaarheid voor de rol die zij in zijn jeugd speelde.
Een kleine les, een grote herinnering
In zijn bericht begint Niels met een ogenschijnlijk eenvoudige herinnering uit de klas. Een les Frans die velen misschien alweer vergeten zouden zijn, bleef hem altijd bij.
“Un professeur schrijf je met 1 F en 2 S’en,” schreef hij. Een kleine geheugensteun, maar eentje die volgens hem de hele klas is bijgebleven.
Het zijn juist die kleine momenten die soms de grootste indruk maken — en die jaren later nog steeds betekenis hebben.
Meer dan alleen een leerkracht
Maar zijn juf betekende veel meer dan alleen iemand die kennis overdroeg. In zijn verhaal beschrijft Niels hoe zij hem écht zag als kind.
Toen hij het als elfjarige moeilijk had om zijn aandacht bij de lessen te houden, koos ze niet voor een strenge aanpak. In plaats daarvan nam ze de tijd om met hem in gesprek te gaan.
Ze wilde begrijpen wat hem wél energie gaf, waar zijn interesses lagen en wat hem gelukkig maakte.
Het begin van iets groters
Dat gesprek bleek een kantelpunt. Zijn juf gaf hem een bijzondere afspraak: als hij zich een week lang inzette, kreeg hij op vrijdag een moment helemaal voor zichzelf.
Dat kwartier groeide uit tot iets veel groters dan zomaar een beloning.
Hij mocht optreden voor de klas — zingen, iets voordragen of een grap vertellen. Voor het eerst kreeg hij een publiek.
Een eerste podium
Voor Niels was dat moment van onschatbare waarde. Het was de plek waar hij zichzelf kon laten zien, waar hij ontdekte wat hij leuk vond en waar zijn talent tot bloei kwam.
Hij beschrijft hoe zijn juf hem met trots zag groeien, week na week. Dat kleine podium in de klas werd uiteindelijk de basis voor alles wat later zou volgen.
Volgens hem veranderde dat ene moment zijn leven.
De kracht van vertrouwen
Wat dit verhaal zo bijzonder maakt, is het vertrouwen dat zijn juf hem gaf. Ze keek niet naar wat er misging, maar naar wat er mogelijk was.
Die benadering gaf hem de ruimte om zichzelf te ontdekken en te ontwikkelen.
Het laat zien hoe groot de impact van een betrokken leerkracht kan zijn — niet alleen op school, maar ook ver daarbuiten.
Een afscheid dat binnenkomt
Het bericht eindigt met een moment van afscheid dat duidelijk zwaar valt. Niels geeft aan dat hij hier nog niet klaar voor was en dat het gemis groot is.
Toch probeert hij kracht te halen uit de woorden en lessen die hij van haar meekreeg.
Hij herinnert zich hoe zij waarschijnlijk zou reageren: nuchter, begripvol en met een blik op het leven zoals het is.
Dankbaarheid overheerst
Ondanks het verdriet overheerst vooral dankbaarheid. Voor de kansen die hij kreeg, voor het vertrouwen en voor de ruimte om zichzelf te zijn.
Hij benadrukt hoe bijzonder het was dat elk kind in haar klas mocht dromen en zich mocht ontwikkelen op zijn eigen manier.
Herkenning bij velen
Het verhaal van Niels raakt een snaar bij veel mensen. Iedereen herinnert zich wel een leraar of lerares die net dat beetje extra gaf.
Iemand die verder keek dan cijfers en prestaties, en die een blijvende indruk achterliet.
Conclusie
Met zijn openhartige woorden laat Niels Destadsbader zien hoe groot de invloed van één persoon kan zijn.
Een eenvoudige klas, een klein podium en een leerkracht die geloofde in haar leerlingen — het bleek de basis voor een toekomst vol muziek en optredens.
Een eerbetoon dat niet alleen ontroert, maar ook laat zien hoe belangrijk het is om gezien en gehoord te worden.