Actueel
Geert Wilders ondergaat cosmetische ingreep en ziet er een stuk jonger uit
In een verrassende wending heeft PVV-leider Geert Wilders een cosmetische ingreep ondergaan. De politicus, die doorgaans niet met uiterlijke verjongingsbehandelingen wordt geassocieerd, zou een ooglidcorrectie hebben laten uitvoeren. Politiek analist Merel Ek suggereerde in de uitzending van Vandaag Inside dat Wilders iets aan zijn ‘hangende oogleden’ heeft laten doen, wat meteen voor speculaties zorgde.
Wilders’ oogleden: een opvallende verandering
Zo lang als Geert Wilders in de Haagse politiek actief is, hadden zijn oogleden een iets afhangende stand. Dit was een kenmerkend onderdeel van zijn uiterlijk. Maar kennelijk vond de leider van de grootste partij van Nederland het tijd voor een verfrissende look.
Tijdens de uitzending van Vandaag Inside werd het onderwerp aangesneden door presentator Wilfred Genee.
“Hee, wat is er met die Wilders gebeurd? Die ziet er slecht uit.”
Dit leidde tot een gesprek waarin Merel Ek opmerkte dat zijn ogen er anders uitzagen dan voorheen. Zij speculeerde dat de PVV-leider mogelijk een ooglidcorrectie heeft ondergaan. Genee onderschreef die gedachte en Ek voegde eraan toe dat Wilders er nu ‘frisser’ uitziet.
Wat is een ooglidcorrectie?
Een ooglidcorrectie, ook wel blepharoplastiek genoemd, is een relatief eenvoudige chirurgische ingreep waarbij overtollige huid, vet en soms ook spierweefsel van de bovenste oogleden wordt verwijderd. Dit wordt vaak gedaan om een jongere en meer uitgeruste uitstraling te krijgen.
Naast de cosmetische voordelen heeft zo’n ingreep ook praktische voordelen. Hangende oogleden kunnen het zicht beperken en leiden tot vermoeidheid, een zwaar gevoel op de ogen en zelfs hoofdpijn. Door de overtollige huid te verwijderen, kan het gezichtsveld verbeteren en voelt de patiënt zich vaak energieker.
Voor en na: subtiele maar effectieve verandering
Hoewel er geen officiële bevestiging is van Wilders zelf, valt het veel mensen op dat zijn uitstraling subtiel veranderd is. Zijn ogen lijken meer open en minder zwaar, wat zijn blik energieker maakt.
Het is niet ongebruikelijk dat politici en publieke figuren cosmetische ingrepen ondergaan. Van botox tot facelifts en haartransplantaties: uiterlijk speelt een steeds grotere rol in de beeldvorming van politieke leiders. Maar dat uitgerekend Geert Wilders nu onderwerp is van speculatie over een cosmetische ingreep, is voor velen toch een verrassing.
Waarom kiezen voor een ooglidcorrectie?
De ingreep wordt niet alleen uitgevoerd om esthetische redenen, maar ook om medische klachten te verhelpen. Enkele voordelen van een ooglidcorrectie zijn:
- Verbeterd zicht: Hangende oogleden kunnen het gezichtsveld beperken, waardoor het zicht verslechtert. Na de correctie is dat probleem verholpen.
- Minder vermoeidheid: Mensen met zware oogleden klagen vaak over een constant vermoeid gevoel. Dit kan verdwijnen na de ingreep.
- Jeugdiger uiterlijk: Een ooglidcorrectie kan iemand een frissere en jongere uitstraling geven zonder dat het gezicht drastisch verandert.
Politici en cosmetische ingrepen
Wilders is niet de eerste politicus die verdacht wordt van een cosmetische ingreep. In de politiek speelt imago een grote rol, en er wordt steeds vaker gespeculeerd over subtiele veranderingen in het uiterlijk van publieke figuren.
Van Angela Merkel werd beweerd dat ze een subtiele ooglidcorrectie had ondergaan, terwijl Franse president Emmanuel Macron zich vermoedelijk regelmatig laat behandelen met fillers of botox. Zelfs in Nederland gingen er eerder geruchten over politici die kleine ingrepen lieten doen om er jonger en fitter uit te zien.
Sociale media reageren op ‘nieuwe Wilders’
Op sociale media wordt druk gespeculeerd over Wilders’ mogelijke ooglidcorrectie. Sommige mensen vinden het een logische keuze, anderen kunnen het niet laten om er grapjes over te maken.
Enkele reacties:
- “Als zelfs Wilders aan de botox gaat, weet je dat de wereld echt veranderd is.”
- “Nou, hij ziet er inderdaad frisser uit. Misschien doet het hem goed in de verkiezingspeilingen?”
- “Wilders zonder wallen? Dat moet wennen!”
Conclusie: een kleine ingreep met grote impact?
Of Wilders zelf zal bevestigen dat hij een ooglidcorrectie heeft ondergaan, is maar de vraag. Politici zijn vaak terughoudend als het gaat om dit soort persoonlijke kwesties. Wat wel duidelijk is, is dat zijn uiterlijk iets veranderd is, en dat dit niet onopgemerkt blijft.
Een ooglidcorrectie is een relatief kleine ingreep, maar kan een groot effect hebben op hoe iemand zich voelt en overkomt. Als Wilders de operatie inderdaad heeft ondergaan, kan hij nu profiteren van een frissere uitstraling en mogelijk ook van een beter gezichtsveld.
Wat vind jij van de subtiele verandering in het uiterlijk van Geert Wilders? Laat het weten in de reacties!
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.