Actueel
Familie Sneijder gaat door nachtmerrie: ”We hebben nog hoop”
De familie Sneijder wordt geconfronteerd met een onvoorstelbaar zware periode. Slechts zes maanden na het 0verlijden van hun moeder, die op 59-jarige leeftijd st!erf, kwam er opnieuw schokkend nieuws: vader Barry Sneijder lijdt aan uitgezaaide longk*nker. De familie probeert met deze nieuwe klap om te gaan, terwijl de broers Wesley en Rodney Sneijder hun vader zo goed mogelijk bijstaan.
Een Zware Tijd voor de Familie Sneijder
In een openhartig interview met De Telegraaf vertelt Wesley Sneijder over de nachtmerrie waarin de familie verkeert. Het verlies van hun moeder, die ondanks aanvankelijke genezing uiteindelijk 0verleed aan de gevolgen van z!ekte, was al moeilijk genoeg. Nu is hun vader geconfronteerd met een ongeneeslijke diagnose, wat de familie opnieuw zwaar op de proef stelt.
Barry kreeg in 2019 voor het eerst te maken met k*nker. “Hij werd getroffen door blaask*nker,” vertelt Wesley. “Na een intensieve behandeling werd hij genezen verklaard. We waren zo opgelucht. Maar toen werd mijn moeder z!ek. Ook zij leek te herstellen, maar uiteindelijk is het haar toch fataal geworden. En nu lijkt het bij mijn vader ook niet goed te gaan.”
Mantelzorg en Familiedynamiek
De diagnose van Barry heeft een grote impact op de dagelijkse levens van de familieleden. Wesley, voormalig topvoetballer, heeft speciaal voor zijn vader besloten terug te verhuizen naar Nederland. Hij neemt een groot deel van de mantelzorg op zich en zorgt samen met zijn broers en andere familieleden dat Barry constant omringd wordt door zorg en liefde.
“Je weet nooit hoe een dag met hem zal verlopen,” legt Wesley uit. “Hoe hij zich voelt, verandert met de dag. Dat komt door de bestraling en de chemo. Het is zwaar voor ons allemaal, maar voor hem is het natuurlijk het allerlastigst.” Ondanks de uitdagingen probeert de familie zich te richten op wat echt belangrijk is: de kwaliteit van leven. “We proberen hem zoveel mogelijk comfort en steun te geven in deze moeilijke tijd.”
Rodney, de jongere broer van Wesley, vult aan: “Sinds dat moment mag hij geen seconde meer alleen zijn. Samen met onze oma, tante en broer Jeffrey hebben we een schema opgesteld. We zorgen ervoor dat er altijd iemand bij hem is. Dit doen we met heel veel liefde, want hij verdient dat.”
Leven in Fase Vier
De diagnose van Barry bevindt zich in fase vier, wat volgens Wesley “de ergste fase” is. Dit is het stadium waarin de z!ekte zich door het lichaam heeft verspreid, en genezing vrijwel uitgesloten lijkt. Toch blijft de familie hoop houden, hoe klein die ook mag zijn.
“De hoogleraren zeggen: de wonderen zijn de wereld nog niet uit,” deelt Wesley. “Misschien komt er over twee, drie maanden een nieuw medicijn. Dat is waar we ons aan vastklampen.”
Rodney spreekt ook over de hoop die hij koestert, ondanks de ernst van de situatie. “Bij mijn moeder moest ik die hoop uiteindelijk opgeven. Ze kon niet meer beter worden, en wat ik bij haar heb gezien, was mensonterend. Op een gegeven moment dacht ik: het is goed zo. Maar nu probeer ik dat anders te benaderen. Voor mijn vader blijf ik hopen op een wonder.”
Kwaliteit van Leven en Familiebanden
De Sneijders benadrukken het belang van een goede kwaliteit van leven voor hun vader. Hoewel de medische behandelingen zwaar zijn en veel van Barry vragen, is het voor de familie essentieel om hem te omringen met liefde, steun en momenten van geluk. Ze zetten alles op alles om zijn dagen zo aangenaam mogelijk te maken.
“Het gaat om het maken van herinneringen en het koesteren van de tijd die we nog samen hebben,” zegt Wesley. “Het is een emotionele rollercoaster, maar we doen dit samen. Als familie staan we sterk, ook al is het soms moeilijk.”
De Impact van Verlies
Het verlies van hun moeder heeft diepe sporen nagelaten in de familie. Wesley en Rodney geven beiden aan dat het 0verlijden van hun moeder een harde leerschool was in omgaan met verlies. Rodney vertelt: “Wat ik bij mijn moeder heb gezien, was verschrikkelijk. Het heeft me geleerd hoe belangrijk het is om de tijd die je hebt met je dierbaren te waarderen. Daarom doe ik er nu alles aan om mijn vader te ondersteunen.”
Ook Wesley blikt terug op de moeilijke periode na het 0verlijden van hun moeder. “Het is een pijnlijk proces om iemand die je liefhebt te zien lijden. Dat doet iets met je als mens. Maar het heeft ons als familie ook dichter bij elkaar gebracht. Dat is iets waar we nu kracht uit halen.”
Steun voor de Familie Sneijder
De situatie van de familie Sneijder roept veel medeleven op bij het publiek. Fans, vrienden en kennissen laten massaal hun steunbetuigingen achter op sociale media en in reacties. Veel mensen spreken hun bewondering uit voor hoe Wesley en Rodney omgaan met de zware verantwoordelijkheid van mantelzorg en hoe ze elkaar blijven steunen in deze moeilijke tijd.
“Het is hartverwarmend om te zien hoeveel steun we krijgen,” zegt Wesley. “Dat geeft ons kracht om door te gaan. Mijn vader voelt die liefde ook, en dat betekent veel voor hem.”
De Hoop op een Wonder
Ondanks de harde realiteit blijft de familie Sneijder hoopvol. Ze weten dat de kansen klein zijn, maar vasthouden aan een sprankje hoop helpt hen om deze moeilijke tijd door te komen. “Zolang er leven is, is er hoop,” zegt Rodney. “We blijven geloven in mogelijkheden, hoe klein die ook mogen zijn.”
Voor Wesley is het belangrijk om positief te blijven voor zijn vader. “We kunnen niet voorspellen wat de toekomst brengt. Maar zolang we samen zijn, blijven we vechten. Voor hem, voor ons gezin, en voor de herinneringen die we nog kunnen maken.”
Een Inspirerend Voorbeeld
De manier waarop de familie Sneijder met deze moeilijke situatie omgaat, is een inspiratie voor velen. Hun toewijding aan elkaar, hun veerkracht en hun focus op het ondersteunen van hun vader laten zien hoe krachtig familiebanden kunnen zijn, zelfs in de meest uitdagende tijden.
“Het leven is onvoorspelbaar,” concludeert Wesley. “Maar samen komen we erdoorheen. We blijven hopen, geloven en ondersteunen, wat er ook gebeurt.”
Steun de Familie Sneijder
De familie Sneijder beleeft een zware periode waarin ze geconfronteerd worden met verlies, z!ekte en onzekerheid. Laat je steun blijken en wens hen sterkte in deze moeilijke tijd. Samen kunnen we laten zien dat ze er niet alleen voor staan.
Actueel
Isa Hoes en haar zoon Merlijn worden geraakt door een groot verlies: ‘We moeten hierover spreken’
Isa Hoes stond maandag stil bij een datum die voor haar elk jaar opnieuw beladen is. Het is precies vijftien jaar geleden dat haar man Antonie Kamerling op 44-jarige leeftijd uit het leven verdween. Een moment dat voor altijd een breuklijn vormt in haar leven, maar ook in dat van hun kinderen Merlijn en Vlinder. Op sociale media deelde Isa een ingetogen, maar krachtige boodschap die bij veel mensen diep binnenkwam.
“Nog steeds geliefd – nog steeds gemist. 6 oktober 2010,” schreef Isa bij een foto van Antonie. Op het beeld is hij te zien in een auto, lachend, ontspannen, een moment zoals hij door velen herinnerd wordt. Geen lange tekst, geen uitleg. Alleen die paar woorden, die voor haar alles zeggen – en voor duizenden volgers herkenbaar voelen.
Een liefde die begon voor de camera’s
Isa Hoes en Antonie Kamerling leerden elkaar kennen in 1990 op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden. Het was het begin van een van de bekendste liefdesverhalen uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. Wat begon als een professionele samenwerking, groeide al snel uit tot een diepe band. De chemie tussen hen was niet alleen op het scherm voelbaar, maar ook daarbuiten.
Hun relatie ontwikkelde zich in een tijd waarin ze beiden aan het begin stonden van hun carrière. Ze groeiden samen, zowel persoonlijk als professioneel. In 1997 bezegelden ze hun liefde met een huwelijk in Italië, omringd door familie en vrienden. Later werden ze ouders van twee kinderen: Merlijn en Vlinder. Voor de buitenwereld leken ze het perfecte plaatje: succesvol, geliefd en hecht.
Maar achter dat beeld schuilde ook kwetsbaarheid. Antonie stond bekend als een intense, gevoelige man, iemand die diep kon voelen en leven. Juist die eigenschappen maakten hem zo geliefd als acteur, maar zorgden ook voor innerlijke strijd.
Vijftien jaar later: het gemis blijft
Vijftien jaar na het verlies is het verdriet niet verdwenen. Dat laat Isa met haar korte boodschap zien. Het gemis is er nog steeds, maar het heeft een andere vorm gekregen. Waar de eerste jaren vaak werden gekenmerkt door rauwe pijn en overleven van dag tot dag, is er nu ruimte voor herinnering, liefde en stilte.
Isa heeft in de jaren na het verlies vaker open gesproken over r0uw. Ze beschreef hoe r0uw geen rechte lijn is, maar een proces dat zich blijft ontwikkelen. Soms sluimert het op de achtergrond, soms komt het onverwacht naar voren. Een datum, een geur, een liedje of een foto kan alles weer even dichtbij brengen.
Met haar post laat Isa zien dat herinneren niet hetzelfde is als vastzitten in verdriet. Het is een manier om iemand die er niet meer is een plek te blijven geven in het leven van nu.
Zoon Merlijn: van afsluiten naar toelaten
Ook zoon Merlijn Kamerling stond op deze dag stil bij zijn vader. Hij deelde een openhartige en persoonlijke tekst die veel mensen raakte. Daarin beschrijft hij hoe hij jarenlang zijn gevoelens op afstand hield.
“Vandaag, precies vijftien jaar geleden, verloor ik mijn vader. Bijna tien jaar lang heb ik de deur dichtgedaan voor mijn verdriet,” schreef Merlijn. “Ik deed er alles aan om hem te vergeten, om maar niet te hoeven voelen wat ik miste.”
Die woorden laten zien hoe r0uw zich bij iedereen anders manifesteert. Waar sommigen direct hun emoties toelaten, kiezen anderen – zeker op jonge leeftijd – voor afsluiten als overlevingsstrategie. Voor Merlijn was dat een manier om door te kunnen gaan, om niet overspoeld te worden door gevoelens die te groot waren.
Een keerpunt in het r0uwproces
Volgens Merlijn kwam er pas echt verandering toen hij in 2020 begon te schrijven aan zijn boek. Dat moment markeerde een keerpunt. Door woorden te geven aan wat jarenlang onuitgesproken bleef, kwam er ruimte voor verwerking.
“Dat was het begin van een proces, een proces van r0uw,” schrijft hij. “Iets wat vandaag de dag voor zoveel mensen herkenbaar is.”
Merlijn benadrukt dat verlies niet verdwijnt. Het laat een litteken achter. Maar dat litteken verandert. Het wordt onderdeel van wie je bent, zonder dat het je volledig bepaalt. “Het verlies blijft een litteken. Maar het litteken verandert. Het wordt draaglijker. En, hoe gek het ook klinkt: het wordt écht beter.”
Die woorden bieden troost, niet alleen aan hemzelf, maar ook aan anderen die met verlies te maken hebben. Ze laten zien dat r0uw niet betekent dat je vast blijft zitten in verdriet, maar dat het mogelijk is om opnieuw betekenis, kracht en zelfs rust te vinden.
Een blijvende plek in het leven
Voor Isa, Merlijn en Vlinder blijft Antonie een vaste plek innemen in hun leven. Niet als iemand die alleen wordt herdacht op een specifieke datum, maar als iemand die verweven is met wie zij zijn. In verhalen, herinneringen, karaktertrekken en kleine dagelijkse momenten.
Isa heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een krachtige stem in het gesprek over r0uw en verlies. Ze spreekt eerlijk over de complexiteit ervan, over hoe je tegelijk verder kunt leven én iemand kunt blijven missen. Haar openheid heeft veel mensen geholpen die zich in soortgelijke situaties bevinden.
Reacties vol herkenning en respect
Onder de Instagram-post van Isa stroomden de reacties binnen. Niet sensatiebelust, maar warm, respectvol en meelevend. Veel mensen deelden hun eigen ervaringen met verlies, anderen lieten simpelweg een hartje of een korte boodschap achter. Het laat zien hoeveel impact Antonie Kamerling nog altijd heeft, niet alleen als acteur, maar als mens.
Ook de woorden van Merlijn werden breed gedeeld en geprezen om hun eerlijkheid. Ze raken een universeel gevoel: het zoeken naar een manier om om te gaan met iets wat je niet kunt veranderen.
Liefde stopt niet bij afscheid
Vijftien jaar na die bewuste dag is één ding duidelijk: liefde stopt niet wanneer iemand verdwijnt uit het dagelijkse leven. Ze verandert van vorm, maar blijft bestaan. In herinneringen, in woorden, in stiltes en in momenten van reflectie.
Isa Hoes laat met haar ingetogen eerbetoon zien dat je iemand kunt blijven liefhebben zonder vast te blijven zitten in verdriet. En Merlijn laat zien dat r0uw geen eindpunt kent, maar een proces is dat je – op je eigen tempo – kunt aangaan.
Samen schetsen ze een beeld van verlies dat pijnlijk is, maar ook menselijk, herkenbaar en uiteindelijk draaglijk. En precies daarin schuilt de kracht van hun woorden.