Actueel
Familie Sneijder gaat door nachtmerrie: ”We hebben nog hoop”
De familie Sneijder wordt geconfronteerd met een onvoorstelbaar zware periode. Slechts zes maanden na het 0verlijden van hun moeder, die op 59-jarige leeftijd st!erf, kwam er opnieuw schokkend nieuws: vader Barry Sneijder lijdt aan uitgezaaide longk*nker. De familie probeert met deze nieuwe klap om te gaan, terwijl de broers Wesley en Rodney Sneijder hun vader zo goed mogelijk bijstaan.
Een Zware Tijd voor de Familie Sneijder
In een openhartig interview met De Telegraaf vertelt Wesley Sneijder over de nachtmerrie waarin de familie verkeert. Het verlies van hun moeder, die ondanks aanvankelijke genezing uiteindelijk 0verleed aan de gevolgen van z!ekte, was al moeilijk genoeg. Nu is hun vader geconfronteerd met een ongeneeslijke diagnose, wat de familie opnieuw zwaar op de proef stelt.
Barry kreeg in 2019 voor het eerst te maken met k*nker. “Hij werd getroffen door blaask*nker,” vertelt Wesley. “Na een intensieve behandeling werd hij genezen verklaard. We waren zo opgelucht. Maar toen werd mijn moeder z!ek. Ook zij leek te herstellen, maar uiteindelijk is het haar toch fataal geworden. En nu lijkt het bij mijn vader ook niet goed te gaan.”
Mantelzorg en Familiedynamiek
De diagnose van Barry heeft een grote impact op de dagelijkse levens van de familieleden. Wesley, voormalig topvoetballer, heeft speciaal voor zijn vader besloten terug te verhuizen naar Nederland. Hij neemt een groot deel van de mantelzorg op zich en zorgt samen met zijn broers en andere familieleden dat Barry constant omringd wordt door zorg en liefde.
“Je weet nooit hoe een dag met hem zal verlopen,” legt Wesley uit. “Hoe hij zich voelt, verandert met de dag. Dat komt door de bestraling en de chemo. Het is zwaar voor ons allemaal, maar voor hem is het natuurlijk het allerlastigst.” Ondanks de uitdagingen probeert de familie zich te richten op wat echt belangrijk is: de kwaliteit van leven. “We proberen hem zoveel mogelijk comfort en steun te geven in deze moeilijke tijd.”
Rodney, de jongere broer van Wesley, vult aan: “Sinds dat moment mag hij geen seconde meer alleen zijn. Samen met onze oma, tante en broer Jeffrey hebben we een schema opgesteld. We zorgen ervoor dat er altijd iemand bij hem is. Dit doen we met heel veel liefde, want hij verdient dat.”
Leven in Fase Vier
De diagnose van Barry bevindt zich in fase vier, wat volgens Wesley “de ergste fase” is. Dit is het stadium waarin de z!ekte zich door het lichaam heeft verspreid, en genezing vrijwel uitgesloten lijkt. Toch blijft de familie hoop houden, hoe klein die ook mag zijn.
“De hoogleraren zeggen: de wonderen zijn de wereld nog niet uit,” deelt Wesley. “Misschien komt er over twee, drie maanden een nieuw medicijn. Dat is waar we ons aan vastklampen.”
Rodney spreekt ook over de hoop die hij koestert, ondanks de ernst van de situatie. “Bij mijn moeder moest ik die hoop uiteindelijk opgeven. Ze kon niet meer beter worden, en wat ik bij haar heb gezien, was mensonterend. Op een gegeven moment dacht ik: het is goed zo. Maar nu probeer ik dat anders te benaderen. Voor mijn vader blijf ik hopen op een wonder.”
Kwaliteit van Leven en Familiebanden
De Sneijders benadrukken het belang van een goede kwaliteit van leven voor hun vader. Hoewel de medische behandelingen zwaar zijn en veel van Barry vragen, is het voor de familie essentieel om hem te omringen met liefde, steun en momenten van geluk. Ze zetten alles op alles om zijn dagen zo aangenaam mogelijk te maken.
“Het gaat om het maken van herinneringen en het koesteren van de tijd die we nog samen hebben,” zegt Wesley. “Het is een emotionele rollercoaster, maar we doen dit samen. Als familie staan we sterk, ook al is het soms moeilijk.”
De Impact van Verlies
Het verlies van hun moeder heeft diepe sporen nagelaten in de familie. Wesley en Rodney geven beiden aan dat het 0verlijden van hun moeder een harde leerschool was in omgaan met verlies. Rodney vertelt: “Wat ik bij mijn moeder heb gezien, was verschrikkelijk. Het heeft me geleerd hoe belangrijk het is om de tijd die je hebt met je dierbaren te waarderen. Daarom doe ik er nu alles aan om mijn vader te ondersteunen.”
Ook Wesley blikt terug op de moeilijke periode na het 0verlijden van hun moeder. “Het is een pijnlijk proces om iemand die je liefhebt te zien lijden. Dat doet iets met je als mens. Maar het heeft ons als familie ook dichter bij elkaar gebracht. Dat is iets waar we nu kracht uit halen.”
Steun voor de Familie Sneijder
De situatie van de familie Sneijder roept veel medeleven op bij het publiek. Fans, vrienden en kennissen laten massaal hun steunbetuigingen achter op sociale media en in reacties. Veel mensen spreken hun bewondering uit voor hoe Wesley en Rodney omgaan met de zware verantwoordelijkheid van mantelzorg en hoe ze elkaar blijven steunen in deze moeilijke tijd.
“Het is hartverwarmend om te zien hoeveel steun we krijgen,” zegt Wesley. “Dat geeft ons kracht om door te gaan. Mijn vader voelt die liefde ook, en dat betekent veel voor hem.”
De Hoop op een Wonder
Ondanks de harde realiteit blijft de familie Sneijder hoopvol. Ze weten dat de kansen klein zijn, maar vasthouden aan een sprankje hoop helpt hen om deze moeilijke tijd door te komen. “Zolang er leven is, is er hoop,” zegt Rodney. “We blijven geloven in mogelijkheden, hoe klein die ook mogen zijn.”
Voor Wesley is het belangrijk om positief te blijven voor zijn vader. “We kunnen niet voorspellen wat de toekomst brengt. Maar zolang we samen zijn, blijven we vechten. Voor hem, voor ons gezin, en voor de herinneringen die we nog kunnen maken.”
Een Inspirerend Voorbeeld
De manier waarop de familie Sneijder met deze moeilijke situatie omgaat, is een inspiratie voor velen. Hun toewijding aan elkaar, hun veerkracht en hun focus op het ondersteunen van hun vader laten zien hoe krachtig familiebanden kunnen zijn, zelfs in de meest uitdagende tijden.
“Het leven is onvoorspelbaar,” concludeert Wesley. “Maar samen komen we erdoorheen. We blijven hopen, geloven en ondersteunen, wat er ook gebeurt.”
Steun de Familie Sneijder
De familie Sneijder beleeft een zware periode waarin ze geconfronteerd worden met verlies, z!ekte en onzekerheid. Laat je steun blijken en wens hen sterkte in deze moeilijke tijd. Samen kunnen we laten zien dat ze er niet alleen voor staan.
Actueel
Elodie Gabias deelt positief nieuws over haar vader die aan kanker lijdt: “Het voelt als een klein mirakel”
Van angst naar voorzichtig optimisme: hoe Elodie en haar familie opnieuw ademruimte vinden
Wie Elodie volgde in het programma De Columbus, zag hoe een ingrijpende gezondheidsdiagnose binnen haar gezin diepe sporen naliet. Het nieuws over haar vader kwam onverwacht en sloeg in als een donderslag. In een periode waarin de toekomst al onzeker voelde, werd plots alles op scherp gezet. “Je wereld staat stil,” vertelde Elodie destijds openhartig. “En tegelijk weet je dat je door moet.”
Die woorden bleven hangen bij kijkers. Ze vatten precies samen wat veel families herkennen wanneer gezondheid ineens geen vanzelfsprekendheid meer is. De angst, de machteloosheid, maar ook de noodzaak om dagelijks verder te gaan, ondanks alles wat op losse schroeven staat.
Een moeilijke start vol onzekerheid
De eerste maanden na de diagnose stonden volledig in het teken van spanning en onzekerheid. Controles, gesprekken en behandelingen bepaalden het ritme van het gezin. De toekomst leek plots kleiner, fragieler, en ver weg van alles wat ooit vanzelfsprekend was.
Elodie sprak in die periode open over de impact op haar familie. “Alles wordt anders,” zei ze toen. “Je leert wachten op telefoontjes, op uitslagen, op woorden van artsen.” Het zijn momenten die veel energie kosten, niet alleen fysiek, maar vooral emotioneel.
Onverwacht positieve signalen
Toch bracht de tijd ook iets onverwachts. De afgelopen maanden kwamen er voorzichtig positieve signalen. Controles leverden betere resultaten op dan eerder werd gevreesd. Behandelingen bleken effect te hebben en gesprekken met artsen kregen een andere toon.
Voor het eerst vielen woorden als “tijd winnen”. Begrippen die het gezin lange tijd niet had durven hopen, laat staan uitspreken. Geen grote beloften, geen zekerheden, maar wel ruimte. Ruimte om even op adem te komen.
Voor Elodie en haar familie voelde dat als een verschuiving. Niet van angst naar zekerheid, maar van verlamming naar beweging.
“Hij leeft bewuster dan ooit”
Volgens Elodie heeft haar vader een opmerkelijke houding aangenomen tegenover zijn situatie. In plaats van zich terug te trekken, lijkt hij het leven juist intenser te omarmen. “Hij geniet bewuster,” vertelt ze. “Van kleine dingen. Van gesprekken. Van samen aan tafel zitten. Dat is misschien wel het grootste cadeau.”
De gezondheidssituatie is niet verdwenen, benadrukt ze. Maar de manier waarop haar vader in het leven staat, is veranderd. “De z!ekte is er nog,” zegt Elodie. “Maar hij leeft. Misschien wel intenser dan ooit.”
Die woorden raken, omdat ze laten zien hoe kwetsbaarheid en kracht soms naast elkaar bestaan.
Een andere sfeer in huis
Ook de mensen rondom hem merken het verschil. Vrienden en familie vertellen dat de sfeer in huis veranderd is. Waar eerder angst en spanning de boventoon voerden, is er nu meer rust en dankbaarheid. Kleine momenten worden niet langer als vanzelfsprekend gezien, maar als waardevol.
“We lachen weer,” zegt Elodie. “En dat leek een tijdlang onmogelijk.” Het zijn simpele woorden, maar ze zeggen veel. Want lachen, plannen maken en vooruitkijken zijn geen kleine dingen wanneer onzekerheid zo lang overheerst heeft.
Waarom dit verhaal zoveel losmaakt
Het verhaal van Elodie en haar vader roept veel reacties op. Mensen herkennen zich in de kwetsbaarheid, in het wachten, in het voorzichtig durven hopen. Sommigen spreken over hoop, anderen over medische vooruitgang of simpelweg geluk. Elodie zelf laat dat in het midden.
“Ik weet niet hoe je dit moet noemen,” zegt ze. “Maar als je zo dicht bij de rand hebt gestaan, voelt elke extra dag als een geschenk.”
Die uitspraak raakt een gevoelige snaar. Het gaat niet over grote overwinningen of spectaculaire wendingen, maar over het herwaarderen van tijd en nabijheid.
Hoop zonder grote woorden
Elodie blijft bewust nuchter. Ze benadrukt dat er geen sprake is van zekerheid en dat voorzichtigheid belangrijk blijft. Er is geen sprake van een eindpunt of van garanties. En juist die eerlijkheid maakt haar verhaal zo krachtig.
Ze deelt dit moment niet om verwachtingen te scheppen, zegt ze. “Niet om valse hoop te geven,” legt ze uit. “Maar om te laten zien dat er licht kan zijn, zelfs wanneer alles donker lijkt.”
Het is een boodschap die veel mensen raakt, juist omdat ze niet belooft dat alles goed komt.
Leven in het nu
Wat deze periode Elodie vooral heeft geleerd, is het belang van leven in het moment. Niet alles vooruit willen plannen, niet alles willen controleren. Soms is vandaag genoeg.
De kleine rituelen — samen eten, praten, lachen — zijn belangrijker geworden dan ooit. Ze vormen een anker in een tijd waarin de toekomst onduidelijk blijft.
“Je leert anders kijken,” zegt Elodie. “Naar tijd, naar gezondheid, naar elkaar.”
Geen eindpunt, maar ademruimte
Dit verhaal kent geen duidelijke afronding. Het is geen succesverhaal en geen tragedie. Het is iets daartussenin. Een periode van ademruimte, van voorzichtig optimisme, zonder grote beloften.
Misschien is dat precies waarom het zoveel mensen raakt. Het laat zien dat hoop niet altijd groots of luid hoeft te zijn. Soms is hoop simpelweg de mogelijkheid om vandaag iets lichter te voelen dan gisteren.
Kwetsbaarheid delen met een reden
Dat Elodie haar verhaal deelt, is een bewuste keuze. Niet om medelijden op te roepen, maar om verbinding te maken. Om te laten zien dat veel gezinnen in stilte vergelijkbare trajecten doorlopen.
Haar woorden bieden geen oplossingen, maar herkenning. En soms is dat precies wat mensen nodig hebben: het besef dat ze niet alleen zijn in hun angst, hun wachten en hun hoop.
Een lichtpunt zonder garanties
Het verhaal van Elodie en haar vader is geen belofte. Het is geen eindstation. Het is een tussenfase waarin dankbaarheid voorzichtig de plaats inneemt van verlamming.
En misschien is dat wel de kern: niet weten wat morgen brengt, maar vandaag wel samen kunnen zijn. Soms is dat al genoeg. Soms is dat, op zichzelf, al een klein wonder.