Actueel
Dionne Stax krijgt opmerkingen over haar outfit
In de wereld van televisie draait het allang niet meer alleen om wat er wordt gezegd — het gaat net zo goed om wie het zegt en vooral hoe die persoon eruitziet. De verpakking van de boodschap is minstens zo belangrijk als de inhoud, en in het oog van het grote publiek wegen stijl, uitstraling en lichaamstaal vaak zwaarder dan de feiten. Het is een ongeschreven regel die vooral vrouwelijke presentatoren raakt. Zij worden keer op keer beoordeeld op hun uiterlijk, hun kledingkeuze en hun voorkomen, veel meer dan hun mannelijke collega’s.
Een van de bekendste voorbeelden hiervan in Nederland is Dionne Stax. Jarenlang was zij een vertrouwd gezicht bij het NOS Journaal en inmiddels heeft ze haar plek veroverd in de bredere mediawereld. Dionne is geliefd om haar rustige manier van presenteren, haar heldere uitleg en de professionele rust die ze uitstraalt. Toch is haar uiterlijk al die tijd een vast onderwerp van gesprek gebleven. Niet omdat het schreeuwerig of opzichtig is, maar juist omdat het altijd nét genoeg opvalt om aandacht te trekken.
Dionne staat bekend om haar stijlvolle, ingetogen garderobe. Ze kiest voor goed gesneden blouses, klassieke jurken en neutrale kleuren die haar uitstraling van betrouwbaarheid versterken. Haar kleding is verzorgd, modern en professioneel — precies wat je zou verwachten van een presentator die serieus genomen wil worden. Toch blijkt dat zelfs deze ingetogen stijl de aandacht trekt, en dan niet alleen op positieve wijze.
Zo ontstond er recent nog ophef toen Dionne op televisie verscheen in een eenvoudige, aangesloten trui. Geen opzienbarend kledingstuk, geen extravagante kleuren of opvallende patronen — gewoon een nette trui. Toch leidde dit tot een stortvloed aan reacties op sociale media. De meningen waren verdeeld. Sommige kijkers prezen haar uitstraling en vonden het verfrissend dat ze zich niet krampachtig aan ouderwetse kledingnormen hield. Anderen vonden het “onprofessioneel” en vroegen zich af of de trui wel passend was voor een serieuze nieuwsuitzending.
Deze discussie zegt meer over ons als samenleving dan over Dionne. Waarom is het bij vrouwen in de media nog altijd zo moeilijk om uiterlijk los te koppelen van professionaliteit? Waarom zien we een man in een strak pak als de norm, terwijl een vrouw in een keurig aansluitend kledingstuk al snel ‘te’ wordt gevonden? Het laat een diepgeworteld patroon zien waarin vrouwen structureel worden beoordeeld op basis van hun uiterlijk — vaak voordat er ook maar één woord is gesproken.
Toch laat Dionne zich niet van de wijs brengen. In interviews heeft ze meerdere keren aangegeven dat ze zich kleedt op een manier die bij haar past. Niet om te provoceren, niet om aandacht te trekken, maar gewoon omdat het goed voelt. En die houding maakt haar juist zo krachtig. Ze kiest bewust, maar laat zich niet leiden door de grillen van het publiek. Daarmee laat ze zien dat je je eigen koers kunt varen — ook in een wereld waarin iedereen altijd iets van je vindt.
Deze discussie is overigens niet nieuw. Andere presentatrices hebben zich in het verleden ook uitgesproken over de oneerlijke aandacht voor hun uiterlijk. Astrid Kersseboom, voormalig NOS-nieuwslezer, gaf ooit aan dat vrouwen het op televisie nooit goed kunnen doen: “Als je opvalt, is het niet goed. Als je onopvallend bent, is het saai.” Die dubbelheid maakt het lastig voor vrouwelijke mediaprofessionals om gewoon hun werk te doen zonder voortdurend onderwerp van gesprek te zijn.
Toch speelt kleding in de media een belangrijke rol — niet als afleiding, maar als onderdeel van iemands persoonlijke presentatie. Ook voor Dionne is het een vorm van expressie, zonder dat het ten koste gaat van de inhoud. Haar stijl is subtiel, krachtig en doordacht. Ze kiest voor kleding die haar persoonlijkheid versterkt, niet overschaduwt. En juist daardoor komt haar boodschap sterker over.
Het probleem zit hem dus niet in wat Dionne draagt, maar in hoe wij als kijkers naar haar — en andere vrouwen op televisie — kijken. Er ligt een collectieve verantwoordelijkheid om die blik te verruimen. Om niet te blijven hangen in oppervlakkige oordelen, maar door te vragen: waar gaat het écht om? Wat zegt iemand, hoe zegt iemand het, en welke impact heeft dat? Dát zou de kern moeten zijn van ons oordeel over presentatoren, ongeacht hun geslacht.
De mediawereld verandert langzaam, maar er is nog een lange weg te gaan. Zolang vrouwelijke presentatoren op hun kleding worden afgerekend en mannelijke collega’s daar vrij spel in hebben, blijft het een ongelijke strijd. Maar vrouwen als Dionne Stax laten zien dat je die strijd ook op je eigen manier kunt voeren. Niet door de confrontatie op te zoeken, maar door standvastig te blijven in wie je bent en wat je uitstraalt.
Als kijkers hebben we de kans om die verandering mee vorm te geven. Door verder te kijken dan kleding, door meer waarde te hechten aan inhoud dan aan uitstraling. En door te erkennen dat stijl en professionaliteit prima hand in hand kunnen gaan.
Dionne Stax is daar het levende bewijs van. Ze is stijlvol én inhoudelijk sterk. Ze laat zien dat je als vrouw op televisie niet hoeft te kiezen tussen ernst en elegantie. Haar kledingkeuzes zijn nooit bedoeld om te choqueren, maar om te ondersteunen wie ze is: een professional met hart voor haar vak. Een vrouw die weet wat ze doet — en dat met overtuiging brengt.
De volgende keer dat iemand begint over wat Dionne Stax aanheeft, stel dan deze vraag: wat heeft ze eigenlijk gezegd? En als je het antwoord daarop niet weet, is het misschien tijd om beter te luisteren — in plaats van alleen te kijken. Want uiteindelijk gaat het niet om de stof, maar om de inhoud. En die is bij Dionne altijd meer dan de moeite waard.
In het SBS6-programma The Winner Takes It All draait alles om muzikale confrontaties, emotie en het oordeel van de jury. Elke week nemen twee zangers het tegen elkaar op in een rechtstreeks duel, waarbij slechts één van hen mag doorgaan naar de volgende ronde. De jury bestaat uit een vaste waarde en twee wisselende gastjuryleden. Die vaste waarde is niemand minder dan Waylon. Juist hij ligt na de uitzending van afgelopen zaterdag zwaar onder vuur bij kijkers.
Een duel dat meer losmaakte dan bedoeld
In de aflevering van zaterdag stond het duel tussen Gino en Enza centraal. Gino koos er bewust voor om het muzikale gevecht aan te gaan met Enza, een jonge zangeres die al eerder indruk maakte met haar eigenzinnige stijl. Voor haar optreden koos Enza voor een gewaagde interpretatie van het nummer Heb je even voor mij, oorspronkelijk een grote hit van Frans Bauer.
Waar het origineel bekendstaat als een vrolijk, toegankelijk meezingnummer, koos Enza voor een totaal andere benadering. Ze maakte er een meer ingetogen, bijna verhalende versie van, met nadruk op emotie en frasering. Dat bleek een keuze die de jury verdeelde, maar Waylon zichtbaar raakte.
Waylon diep onder de indruk
Na Enza’s optreden was Waylon opvallend aangedaan. Hij gaf haar de maximale score: een 10. “Ik moet echt even bijkomen,” zei hij na afloop, duidelijk onder de indruk van wat hij zojuist had gehoord. Volgens Waylon had Enza het nummer volledig naar haar hand gezet en durfde ze risico’s te nemen, iets wat hij naar eigen zeggen enorm waardeert bij artiesten.
Die hoge beoordeling bleek echter olie op het vuur bij een groot deel van het kijkerspubliek. Op sociale media, met name op X, barstte vrijwel direct na de uitzending een stroom aan kritiek los. Niet alleen op Enza’s uitvoering, maar vooral op Waylons oordeel.
Kijkers reageren fel en ongefilterd
Veel kijkers konden zich totaal niet vinden in de tien die Waylon uitdeelde. Voor hen ging Enza’s interpretatie te ver weg van het origineel. “Heb je even voor mij is alleen van Frans Bauer,” schreef een kijker. “Wat een zeiknummer heeft ze ervan gemaakt.” Anderen spraken over ‘praatzingen’ en vonden dat de vrolijkheid volledig uit het lied was gehaald.
De kritiek richtte zich al snel persoonlijk op Waylon. Sommige reacties gingen verder dan muzikale inhoud en stelden zijn objectiviteit ter discussie. Zo suggereerden meerdere gebruikers dat Waylon zich niet uitsluitend door zangkwaliteiten liet leiden. Eén reactie luidde: “Waylon jureert niet alleen met z’n oren maar óók met z’n pielemuis!” — een opmerking die veel bijval kreeg, maar ook weer nieuwe discussies losmaakte over respect en grenzen in online reacties.
Een andere kijker schreef kort maar krachtig: “Een 10 van Willem… doe normaal!” waarbij ‘Willem’ verwijst naar Waylons voornaam. Weer iemand anders noemde zijn beoordeling “ongeloofwaardig” en sprak van een terugkerend patroon in zijn jurering.
De discussie: artistieke vrijheid versus herkenning
De felle reacties laten een bredere discussie zien die vaker terugkomt in talentenjachten: hoeveel artistieke vrijheid mag een deelnemer nemen bij een bekend nummer? Voor sommigen is het juist de bedoeling dat kandidaten een lied volledig heruitvinden. Voor anderen moet de kern van het origineel herkenbaar blijven, zeker bij een klassieker die bij veel mensen emotionele herinneringen oproept.
In dit geval lijkt Enza’s versie voor een deel van het publiek te ver af te staan van wat zij verwachten bij een nummer van Frans Bauer. Dat maakt de reactie niet alleen een oordeel over zangtechniek, maar ook over smaak, nostalgie en respect voor het origineel.
Enza wint, ondanks de storm aan kritiek
Ondanks alle kritiek op sociale media won Enza het duel van Gino. De jury zag haar optreden als krachtiger en onderscheidender. Na haar overwinning kreeg Enza de kans om een strategische keuze te maken. Ze besloot terug te keren naar ‘de vloer’, wat betekent dat ze voorlopig geen nieuw duel hoeft aan te gaan en even veilig is in de competitie.
Die keuze werd door sommigen gezien als slim, door anderen als teken dat ze zelf ook voelde hoe verdeeld de reacties waren. Enza zelf reageerde nuchter en liet zich niet uit over de kritiek, iets wat haar bij een deel van het publiek juist weer respect opleverde.
Waylon vaker onderwerp van discussie
Het is niet de eerste keer dat Waylon ter discussie staat als jurylid. Zijn uitgesproken meningen en emotionele reacties maken hem geliefd bij de één en irritant bij de ander. Voorstanders zeggen dat hij juist durft te kiezen en niet bang is om af te wijken van de massa. Critici vinden hem wisselvallig en soms te persoonlijk in zijn oordeel.
In talentenshows is een juryrol per definitie ondankbaar: elk oordeel roept weerstand op. Maar de intensiteit van de reacties na deze aflevering laat zien dat Waylons tien een gevoelige snaar raakte bij kijkers.
De rol van sociale media
De storm aan reacties onderstreept opnieuw hoe groot de invloed van sociale media is op televisieprogramma’s. Waar kritiek vroeger beperkt bleef tot huiskamers, wordt die nu massaal en ongefilterd gedeeld. Dat zorgt voor betrokkenheid, maar ook voor polarisatie en soms harde woorden.
Tegelijkertijd draagt die online discussie bij aan de zichtbaarheid van het programma. The Winner Takes It All werd na de uitzending volop besproken, wat de relevantie en het bereik vergroot — ook al is de toon niet altijd positief.
Hoe nu verder?
De vraag is of Waylon in toekomstige afleveringen zijn jurering zal aanpassen of juist nog nadrukkelijker zijn eigen lijn blijft volgen. Ook is het interessant om te zien hoe kandidaten omgaan met het spanningsveld tussen eigen stijl en publieksverwachting.
Eén ding is duidelijk: de combinatie van bekende nummers, persoonlijke interpretaties en uitgesproken juryleden blijft een recept voor discussie. En zolang The Winner Takes It All dat weet te blijven oproepen, zal het programma onderwerp van gesprek blijven.
De show is elke zaterdagavond om 20.00 uur te zien op SBS6. Of Waylon zijn tienen de komende weken iets voorzichtiger uitdeelt, of juist blijft provoceren met zijn keuzes, zal de tijd leren. Wat vaststaat: zaterdagavond televisie heeft opnieuw laten zien hoe snel muziek kan leiden tot emotie, debat en verdeeldheid.