Actueel
Dieuwertje Blok en echtgenoot Peter de Bie: beiden ongeneeslijk ziek ☹️🙏🏻
De 67-jarige Dieuwertje Blok, jarenlang het gezicht van Het Sinterklaasjournaal, heeft besloten haar werkzaamheden definitief neer te leggen. De reden hiervoor is het terugkeren van de k*nker die eerder tot een neusamputatie leidde. Ditmaal is genezing niet meer mogelijk. De NTR, haar werkgever, bracht dit droevige nieuws recent naar buiten.
Terugkeer van de z!ekte
In april 2024 maakte Dieuwertje bekend dat ze neusk*nker had, wat resulteerde in een amputatie en het dragen van een prothese. Na een periode van herstel en positieve vooruitzichten, was het plan dat ze op 7 februari haar rentree zou maken bij het radioprogramma NTR Podium op NPO Klassiek. Helaas bracht recent medisch onderzoek het verdrietige nieuws dat de k*nker is teruggekeerd en dat er geen genezing meer mogelijk is.
Focus op gezondheid en privacy
Dieuwertje heeft aangegeven dat ze haar energie volledig wil richten op de behandeling en het genieten van de tijd die haar nog rest. Ze blijft positief en probeert zich te focussen op wat nog wel mogelijk is. Daarnaast heeft ze een dringend verzoek aan de media en het publiek om haar privacy en die van haar dierbaren te respecteren in deze moeilijke periode.
Ook echtgenoot Peter de Bie kampt met gezondheidsproblemen
Niet alleen Dieuwertje, maar ook haar echtgenoot, de 74-jarige radiopresentator Peter de Bie, heeft te maken met ernstige gezondheidsproblemen. In 2022 werd hij getroffen door een ernstige bacteriële infectie, wat resulteerde in de amputatie van zijn rechterbeen onder de knie.
Peter gaf destijds aan dat hij zijn situatie als definitief zag en hoopte met een prothese weer mobiel te worden. “Met een beetje geluk kan ik straks weer lopen en autorijden, maar ik word zeker geen 80. Stel dat ik nog drie, vier jaar heb, dan wil ik al die tijd rücksichtslos feestvieren”, zei hij destijds.
Mentale veerkracht en steun voor elkaar
Ondanks deze tegenslagen tonen Dieuwertje en Peter een bewonderenswaardige mentale veerkracht. Hun liefde en onderlinge steun zijn inspirerend voor velen. Een goede vriend van de familie liet weten: “Het is indrukwekkend hoe sterk zij samen blijven. Iedereen in hun omgeving hoopt dat ze deze kracht behouden. Ze zullen elkaar nodig hebben in de komende tijd.”
Reacties uit het medialandschap
Het nieuws over Dieuwertjes gezondheid heeft veel reacties losgemaakt in de mediawereld. Collega’s en fans spreken hun steun en bewondering uit voor haar moed en doorzettingsvermogen. Op sociale media circuleren talloze berichten waarin mensen hun medeleven betuigen en haar bedanken voor haar jarenlange bijdrage aan de Nederlandse televisie.
Een indrukwekkende carrière
Dieuwertje Blok heeft een lange en indrukwekkende carrière achter de rug. Ze begon in de jaren tachtig als omroepster bij de KRO en werd later bekend als presentatrice van onder andere De 5 Uur Show. Sinds 2001 was ze het vaste gezicht van Het Sinterklaasjournaal, een rol die haar geliefd maakte bij zowel kinderen als volwassenen. Haar warme persoonlijkheid en professionaliteit hebben een blijvende indruk achtergelaten op het Nederlandse publiek.
Toekomstperspectief
Nu zowel Dieuwertje als Peter geconfronteerd worden met ernstige gezondheidsproblemen, richten zij zich volledig op elkaar en hun naasten. Hun gezamenlijke kracht en liefde dienen als voorbeeld van hoe om te gaan met tegenslagen. Het is een zware tijd voor het echtpaar, maar hun vastberadenheid om het beste uit het leven te halen, blijft inspireren.
Met een carrière die decennia overspant en talloze harten heeft geraakt, blijft Dieuwertje Blok een icoon in de Nederlandse media. Haar beslissing om zich terug te trekken en zich volledig te focussen op haar gezondheid getuigt van moed en wijsheid. Het publiek zal haar missen, maar respecteert haar keuze en wenst haar en Peter alle kracht en steun toe in de komende periode.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.