Actueel
Afscheid van Manuëla Kemp: “Ze opende ineens haar ogen”
Aan het begin van deze week werd het verdrietige nieuws bekendgemaakt dat Manuëla Kemp (61) met een repatriëringsvlucht naar Nederland is gevlogen om hier haar laatste dagen door te brengen. Dit hartverscheurende moment heeft diepe indruk gemaakt op haar dierbaren en fans. Patty Brard, een goede vriendin van Kemp, kreeg de kans om afscheid te nemen en deelde haar ervaringen in een emotioneel interview.
Een Laatste Kans om Afscheid te Nemen
De man van Manuëla, Tjerk Lammers, heeft enkele mensen uit hun directe kring de mogelijkheid geboden om afscheid te nemen. Patty Brard behoorde tot deze groep en besloot direct naar het z!ekenhuis te gaan waar Kemp op de intensive care ligt. “Het is mooi dat Tjerk ons de kans heeft gegeven om Manuëla nog een laatste keer te zien,” vertelt Brard met zichtbare dankbaarheid.
Een Onvergetelijk Moment
Patty beschrijft het moment waarop ze Manuëla zag als bijzonder. “Ze zag er goed uit, eigenlijk heel mooi op haar eigen manier, met haar haar omhoog en een lichte zwelling,” vertelt ze. Wat volgde, was een onverwacht en ontroerend moment. Volgens Brard opende Manuëla ineens haar ogen. “Ik pakte haar vast en zei: ‘Maan, ik ben het, Patty.’ Het leek alsof ze daar even van schrok, waarna haar mooie blauwe ogen zich weer sloten.”
Hoewel dit moment leek op een teken van leven, benadrukt Brard dat er geen hoop meer is op herstel. “Dit zijn reflexen die horen bij deze situatie. Er is helaas geen kans meer op verbetering,” zegt ze met tranen in haar ogen.
Een Kwetsbaar Moment van Dankbaarheid
Patty is diep dankbaar dat ze de gelegenheid heeft gekregen om afscheid te nemen. Ze bracht ongeveer een kwartier door bij Manuëla en gebruikte die tijd om haar dankbaarheid te uiten. “Ik hoop dat ze iets heeft meegekregen van de liefde en waardering die ik voor haar voel. Ze heeft zoveel voor me betekend in mijn leven.”
Dit moment van afscheid is voor Patty, en voor anderen die Manuëla hebben gekend, een kans om niet alleen hun verdriet te verwerken, maar ook hun dankbaarheid te tonen voor de impact die zij heeft gehad.
De Ongelukkige Gebeurtenissen
Manuëla Kemp’s huidige toestand is het gevolg van een tragisch 0ngeluk op 7 december. Die dag stapte ze in Portugal op haar scooter om kerstinkopen te doen. Toen ze tegen de avond nog steeds niet thuis was, maakte Tjerk zich zorgen en besloot naar de politie te gaan. Daar kreeg hij het verwoestende nieuws dat zijn vrouw een ernstig 0ngeluk had gehad.
Manuëla was tijdens haar rit van de scooter gevallen. De klap was zo hevig dat ze met spoed naar het z!ekenhuis werd gebracht en in c0ma belandde. Sindsdien is haar toestand niet verbeterd. Vorige week werd bekendgemaakt dat het deel van haar hersenen dat essentieel is voor haar identiteit en persoonlijkheid, onherstelbaar beschadigd is.
De Onomkeerbare Realiteit
De boodschap dat Manuëla nooit meer uit haar c0ma zal ontwaken, heeft haar naasten diep geraakt. Tjerk Lammers, haar man, heeft de moeilijke beslissing genomen om haar terug naar Nederland te laten brengen, zodat ze haar laatste dagen in vertrouwde omgeving kan doorbrengen. Voor vrienden en familie was dit een kans om nog afscheid te nemen, hoe pijnlijk dat ook is.
Patty Brard benadrukt dat Manuëla een bijzondere plek in haar leven had. “Ze was altijd zo liefdevol, zo sprankelend. Dit afscheid is niet alleen zwaar, maar ook een moment om stil te staan bij de bijzondere momenten die we samen hebben gedeeld.”
Een Leven dat Velen Raakte
Manuëla Kemp heeft door de jaren heen een indrukwekkend nalatenschap opgebouwd. Als presentatrice en zangeres heeft ze talloze harten weten te raken. Haar warme persoonlijkheid, talent en onvergetelijke glimlach maakten haar tot een geliefd figuur in de Nederlandse mediawereld. Haar vrienden en collega’s herinneren haar als een vrouw met een enorme levenslust en een hart van goud.
De impact van haar tragische situatie laat zien hoe diep ze door anderen wordt gewaardeerd. Op sociale media stromen de steunbetuigingen binnen. Fans, vrienden en bekenden delen herinneringen en foto’s van Manuëla, waarmee ze de liefde en bewondering voor haar uitdrukken.
Dankbaarheid en Verdriet
Het verhaal van Manuëla Kemp is een pijnlijke herinnering aan de fragiliteit van het leven. Terwijl haar vrienden en familie hun verdriet verwerken, vinden ze ook troost in de liefdevolle herinneringen die ze achterlaat. Haar man, Tjerk, speelt hierin een cruciale rol door anderen de ruimte te geven om afscheid te nemen en hun emoties te delen.
Een Laatste Groet
Voor Patty Brard was het bezoek aan het z!ekenhuis een emotioneel, maar belangrijk moment. “Ik ben Tjerk zo dankbaar dat hij dit mogelijk heeft gemaakt. Het was zwaar, maar ook bijzonder om nog even bij haar te kunnen zijn en haar te bedanken voor alles wat ze heeft betekend.”
Manuëla Kemp blijft in de harten van velen voortleven. Haar levenslust, warmte en authenticiteit hebben een blijvende indruk achtergelaten. Terwijl haar naasten zich voorbereiden op een wereld zonder haar, blijft haar nalatenschap een bron van inspiratie en herinnering.
Met dit verhaal willen we niet alleen haar verlies erkennen, maar ook het prachtige leven vieren dat Manuëla heeft geleid. Haar invloed zal nog lang voelbaar blijven, en haar aanwezigheid zal altijd gemist worden.
Actueel
Droevig nieuws: Tore Sercu, de zoon van Mathias Sercu, is overleden
Het nieuws komt hard binnen in Vlaanderen: Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op jonge leeftijd heengegaan. Hij werd slechts 27 jaar oud. Al bijna vijf jaar lang leefde Tore met een uiterst agressieve en zeldzame aandoening, een strijd die hij met uitzonderlijke moed, openheid en veerkracht voerde – samen met zijn familie en geliefden.
Een diagnose die alles veranderde
In mei 2021, Tore was toen begin twintig, viel het leven van het gezin Sercu abrupt stil. Tore kreeg de diagnose plasmablastair myeloom, een bijzonder agressieve variant van de z!ekte van Kahler. Al snel volgde het onvoorstelbare bericht dat het om een ongeneeslijk traject ging. De woorden “terminaal” en “tijd” kwamen ineens centraal te staan in een leven dat nog maar net begonnen was.
Wat volgde, was geen korte, stille aftocht, maar een jarenlange strijd vol medische ingrepen, hoopvolle wendingen en telkens nieuwe tegenslagen. Tore koos ervoor om niet weg te kruipen, maar om – samen met zijn omgeving – elke dag bewust te blijven leven.
Behandelingen, hoop en telkens opnieuw beginnen
Vrij snel na de diagnose startte Tore met intensieve behandelingen. Eén van de meest ingrijpende was een autologe stamceltransplantatie, waarbij hij stamcellen kreeg van zijn zus Jade. Die periode was fysiek en emotioneel loodzwaar, maar bood ook een sprankje hoop. De therapieën sloegen aanvankelijk aan en zorgden ervoor dat Tore telkens opnieuw wat tijd won.
Die extra tijd noemde hij later zelf “leven in verlengingen”: geen vanzelfsprekende toekomst, maar dagen, weken en maanden die als bonus werden ervaren. Elk goed moment kreeg extra betekenis.
Door het oog van de naald – keer op keer
De jaren daarna waren een aaneenschakeling van medische crisissen die elke keer opnieuw alles op scherp zetten. In 2022 breidde de aandoening zich uit naar zijn centrale zenuwstelsel en hersenen, met ingrijpende gevolgen. In diezelfde periode verloor Tore ook een teelbal, opnieuw een harde klap in een lichaam dat al zo veel had moeten doorstaan.
In 2023 volgde een nieuwe schok: er werden tumoren vastgesteld in zijn oog, kaak en gehemelte. Voor velen zou dit het punt zijn geweest waarop de hoop definitief zou verdwijnen. Maar opnieuw gebeurde het onverwachte. De behandelingen sloegen aan. Tore herstelde telkens net genoeg om weer verder te kunnen, alsof hij steeds opnieuw door het oog van de naald kroop.
Artsen spraken over uitzonderlijke reacties op therapieën. Familie en vrienden spraken vooral over zijn mentale kracht.
Leven in verlengingen – een open blik naar binnen
In november 2024 besloot het gezin Sercu hun verhaal te delen met het grote publiek. Op VRT 1 ging de driedelige documentaire Leven in verlengingen in première. De reeks gaf een ongefilterde en eerlijke inkijk in hoe het leven van het gezin eruitzag sinds de diagnose.
De documentaire toonde niet alleen angst, pijn en onzekerheid, maar ook liefde, humor en verbondenheid. Kijkers zagen hoe Mathias Sercu en zijn partner balanceerden tussen bewust afscheid nemen en bewust leven, zonder ooit de hoop volledig los te laten.
Ook Tores vriendin Frauke kwam aan het woord. Haar rol was die van steunpilaar, geliefde en stille kracht. Samen vormden ze een hecht team, dat elke dag opnieuw koos voor nabijheid en eerlijkheid.
Herval na herval
In juni 2025 liet Mathias Sercu via sociale media weten dat het opnieuw slechter ging met zijn zoon. De aandoening was weer actief geworden, dit keer in het hersenvlies. Het was niet de eerste terugval, maar wel een van de zwaarste.
Tore onderging nog sessies radiotherapie, in de hoop opnieuw wat tijd te winnen. Maar deze keer bleek de z!ekte te vergevorderd. Vorige week werd hij overgebracht naar de intensieve zorg van UZ Gent, na een epileptische aanval die het gevolg was van de verergerde situatie.
Zijn toestand verslechterde snel. De familie week geen moment van zijn zijde.
Omringd door liefde
Op donderdag is Tore heengegaan, omringd door zijn ouders, zijn vriendin Frauke, zijn zus Jade en zijn schoonbroer. Het afscheid was intens, maar ook liefdevol. Voor wie hem kende, kwam het nieuws niet onverwacht – maar dat maakt het verlies niet minder zwaar.
VRT NWS bevestigde het nieuws en sprak over een einde dat kwam na een uitzonderlijk lange en moedige strijd. Vijf jaar lang had Tore elke dag opnieuw gekozen om er te zijn, om te voelen, te lachen en te verbinden.
Een blijvende indruk
Hoewel Tore zo jong was, liet hij een diepe indruk na. Niet alleen bij zijn familie en vrienden, maar ook bij de vele mensen die hem leerden kennen via de documentaire. Zijn openheid over z!ekte, angst en eindigheid raakte een gevoelige snaar in de samenleving.
Hij toonde dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Dat leven niet altijd wordt gemeten in jaren, maar in intensiteit, liefde en betekenis.
Een gezin dat samen bleef staan
Voor Mathias Sercu en zijn gezin blijft een leegte achter die met geen woorden te vullen is. Tegelijk blijft er een ongelooflijke verbondenheid bestaan. Vijf jaar lang stonden ze samen in het oog van de storm. Ze deelden hoop, wanhoop, kleine overwinningen en grote angsten.
Die band – gesmeed in de zwaarste omstandigheden – is misschien wel Tores grootste nalatenschap.
Een verhaal dat blijft
Het verhaal van Tore Sercu is er één dat blijft nazinderen. Niet omdat het tragisch is, maar omdat het laat zien hoe ongelooflijk veel kracht, liefde en menselijkheid er kan bestaan, zelfs wanneer de toekomst onzeker is.
Hij leefde, zoals hij het zelf noemde, “in verlengingen”. Maar wat hij in die verlengingen heeft achtergelaten, is blijvend.
Onze gedachten gaan uit naar Mathias Sercu, zijn gezin, Frauke en iedereen die Tore liefhad. Zijn naam, zijn verhaal en zijn moed zullen niet vergeten worden.