Actueel
Afscheid van Manuëla Kemp: “Ze opende ineens haar ogen”
Aan het begin van deze week werd het verdrietige nieuws bekendgemaakt dat Manuëla Kemp (61) met een repatriëringsvlucht naar Nederland is gevlogen om hier haar laatste dagen door te brengen. Dit hartverscheurende moment heeft diepe indruk gemaakt op haar dierbaren en fans. Patty Brard, een goede vriendin van Kemp, kreeg de kans om afscheid te nemen en deelde haar ervaringen in een emotioneel interview.
Een Laatste Kans om Afscheid te Nemen
De man van Manuëla, Tjerk Lammers, heeft enkele mensen uit hun directe kring de mogelijkheid geboden om afscheid te nemen. Patty Brard behoorde tot deze groep en besloot direct naar het z!ekenhuis te gaan waar Kemp op de intensive care ligt. “Het is mooi dat Tjerk ons de kans heeft gegeven om Manuëla nog een laatste keer te zien,” vertelt Brard met zichtbare dankbaarheid.
Een Onvergetelijk Moment
Patty beschrijft het moment waarop ze Manuëla zag als bijzonder. “Ze zag er goed uit, eigenlijk heel mooi op haar eigen manier, met haar haar omhoog en een lichte zwelling,” vertelt ze. Wat volgde, was een onverwacht en ontroerend moment. Volgens Brard opende Manuëla ineens haar ogen. “Ik pakte haar vast en zei: ‘Maan, ik ben het, Patty.’ Het leek alsof ze daar even van schrok, waarna haar mooie blauwe ogen zich weer sloten.”
Hoewel dit moment leek op een teken van leven, benadrukt Brard dat er geen hoop meer is op herstel. “Dit zijn reflexen die horen bij deze situatie. Er is helaas geen kans meer op verbetering,” zegt ze met tranen in haar ogen.
Een Kwetsbaar Moment van Dankbaarheid
Patty is diep dankbaar dat ze de gelegenheid heeft gekregen om afscheid te nemen. Ze bracht ongeveer een kwartier door bij Manuëla en gebruikte die tijd om haar dankbaarheid te uiten. “Ik hoop dat ze iets heeft meegekregen van de liefde en waardering die ik voor haar voel. Ze heeft zoveel voor me betekend in mijn leven.”
Dit moment van afscheid is voor Patty, en voor anderen die Manuëla hebben gekend, een kans om niet alleen hun verdriet te verwerken, maar ook hun dankbaarheid te tonen voor de impact die zij heeft gehad.
De Ongelukkige Gebeurtenissen
Manuëla Kemp’s huidige toestand is het gevolg van een tragisch 0ngeluk op 7 december. Die dag stapte ze in Portugal op haar scooter om kerstinkopen te doen. Toen ze tegen de avond nog steeds niet thuis was, maakte Tjerk zich zorgen en besloot naar de politie te gaan. Daar kreeg hij het verwoestende nieuws dat zijn vrouw een ernstig 0ngeluk had gehad.
Manuëla was tijdens haar rit van de scooter gevallen. De klap was zo hevig dat ze met spoed naar het z!ekenhuis werd gebracht en in c0ma belandde. Sindsdien is haar toestand niet verbeterd. Vorige week werd bekendgemaakt dat het deel van haar hersenen dat essentieel is voor haar identiteit en persoonlijkheid, onherstelbaar beschadigd is.
De Onomkeerbare Realiteit
De boodschap dat Manuëla nooit meer uit haar c0ma zal ontwaken, heeft haar naasten diep geraakt. Tjerk Lammers, haar man, heeft de moeilijke beslissing genomen om haar terug naar Nederland te laten brengen, zodat ze haar laatste dagen in vertrouwde omgeving kan doorbrengen. Voor vrienden en familie was dit een kans om nog afscheid te nemen, hoe pijnlijk dat ook is.
Patty Brard benadrukt dat Manuëla een bijzondere plek in haar leven had. “Ze was altijd zo liefdevol, zo sprankelend. Dit afscheid is niet alleen zwaar, maar ook een moment om stil te staan bij de bijzondere momenten die we samen hebben gedeeld.”
Een Leven dat Velen Raakte
Manuëla Kemp heeft door de jaren heen een indrukwekkend nalatenschap opgebouwd. Als presentatrice en zangeres heeft ze talloze harten weten te raken. Haar warme persoonlijkheid, talent en onvergetelijke glimlach maakten haar tot een geliefd figuur in de Nederlandse mediawereld. Haar vrienden en collega’s herinneren haar als een vrouw met een enorme levenslust en een hart van goud.
De impact van haar tragische situatie laat zien hoe diep ze door anderen wordt gewaardeerd. Op sociale media stromen de steunbetuigingen binnen. Fans, vrienden en bekenden delen herinneringen en foto’s van Manuëla, waarmee ze de liefde en bewondering voor haar uitdrukken.
Dankbaarheid en Verdriet
Het verhaal van Manuëla Kemp is een pijnlijke herinnering aan de fragiliteit van het leven. Terwijl haar vrienden en familie hun verdriet verwerken, vinden ze ook troost in de liefdevolle herinneringen die ze achterlaat. Haar man, Tjerk, speelt hierin een cruciale rol door anderen de ruimte te geven om afscheid te nemen en hun emoties te delen.
Een Laatste Groet
Voor Patty Brard was het bezoek aan het z!ekenhuis een emotioneel, maar belangrijk moment. “Ik ben Tjerk zo dankbaar dat hij dit mogelijk heeft gemaakt. Het was zwaar, maar ook bijzonder om nog even bij haar te kunnen zijn en haar te bedanken voor alles wat ze heeft betekend.”
Manuëla Kemp blijft in de harten van velen voortleven. Haar levenslust, warmte en authenticiteit hebben een blijvende indruk achtergelaten. Terwijl haar naasten zich voorbereiden op een wereld zonder haar, blijft haar nalatenschap een bron van inspiratie en herinnering.
Met dit verhaal willen we niet alleen haar verlies erkennen, maar ook het prachtige leven vieren dat Manuëla heeft geleid. Haar invloed zal nog lang voelbaar blijven, en haar aanwezigheid zal altijd gemist worden.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.