Actueel
Iedereen zegt hetzelfde over zoon Lucas in De Bauers: ‘Heel bijzonder’
Voor de familie Bauer breekt een bijzondere periode aan. In De Bauers is te zien hoe Lucas, de oudste zoon van Frans en Mariska Bauer, zich voorbereidt op een grote stap in zijn leven: hij gaat het ouderlijk huis verlaten. Voor Lucas betekent dat vooral vrijheid en zelfstandigheid, maar voor zijn ouders komt er ook veel emotie bij kijken.
Het gezinsleven staat centraal in De Bauers en juist daardoor zijn grote veranderingen binnen het gezin meteen voelbaar. De stap van Lucas heeft niet alleen gevolgen voor hemzelf, maar ook voor de rest van de familie.
Na jarenlang samen onder één dak te hebben gewoond, komt er nu een moment waarop iedereen moet wennen aan een nieuwe situatie.
Lucas is klaar voor zijn eigen plek
Lucas heeft besloten dat het tijd is om op zichzelf te gaan wonen. Daarmee zet hij een belangrijke stap richting een zelfstandiger leven.
Voor hem brengt dat vooral veel enthousiasme met zich mee. Een eigen huis betekent zelf keuzes maken, zijn eigen ritme bepalen en een plek creëren die helemaal bij hem past.
Tegelijkertijd komt er natuurlijk ook veel bij kijken.
Een eerste eigen woning betekent zoeken, plannen, spullen verzamelen en nadenken over praktische zaken waar je thuis misschien minder snel bij stilstaat.
Frans en Mariska staan hun zoon daar zoveel mogelijk in bij.
Mariska heeft moeite met loslaten
Vooral voor Mariska is het vertrek van Lucas een emotioneel moment.
Als moeder is ze jarenlang gewend geweest om haar kinderen dagelijks om zich heen te hebben. Dat een van hen nu echt uit huis gaat, maakt duidelijk dat er een nieuwe fase is aangebroken.
Ze helpt Lucas bij het voorbereiden van zijn verhuizing en het verzamelen van zijn spullen, maar tegelijkertijd merkt ze hoe lastig ze het vindt om hem los te laten.
Ze weet dat deze stap bij volwassen worden hoort en gunt Lucas zijn zelfstandigheid volledig. Toch betekent dat niet dat afscheid nemen gemakkelijk is.
Het huis zal immers letterlijk en figuurlijk veranderen zodra hij er niet meer iedere dag is.
Ook Frans raakt geëmotioneerd
Ook Frans Bauer kijkt met gemengde gevoelens naar het vertrek van zijn zoon.
Aan de ene kant overheerst de trots. Lucas neemt verantwoordelijkheid voor zijn eigen leven en staat klaar om een nieuwe stap te zetten.
Aan de andere kant beseft Frans dat een vertrouwde periode binnen het gezin langzaam wordt afgesloten.
Tijdens het opruimen en inpakken komen herinneringen uit Lucas’ jeugd voorbij. Dat zorgt voor momenten waarop vader en zoon terugkijken op de afgelopen jaren.
De familie probeert die emoties zoals altijd af te wisselen met humor. Er wordt gelachen en er worden verhalen opgehaald, maar ondertussen is duidelijk dat het afscheid iedereen raakt.
Op zoek naar de juiste woning
Voordat Lucas daadwerkelijk kan verhuizen, moet er natuurlijk eerst een geschikte woning worden gevonden.
Die zoektocht blijkt niet vanzelf te gaan.
Samen met zijn ouders kijkt Lucas naar verschillende mogelijkheden. Daarbij komen onderwerpen voorbij als locatie, kosten, ruimte en praktische voorzieningen.
Voor iemand die voor het eerst zelfstandig gaat wonen, zijn dat allemaal nieuwe afwegingen.
Frans en Mariska proberen daarbij advies te geven zonder alles voor hun zoon te bepalen. Uiteindelijk moet het immers Lucas’ eigen plek worden.
Wanneer er uiteindelijk een woning wordt gevonden die goed voelt, overheerst vooral opluchting en trots.
Een lege plek aan tafel
Na het vertrek verandert ook het dagelijks leven in huize Bauer.
Waar Lucas eerder vanzelfsprekend onderdeel was van de routine, is er nu ineens een lege plek. De gezinsdynamiek verandert daardoor automatisch.
Ook de andere kinderen merken dat hun broer niet langer permanent thuis woont.
Gesprekken gaan vaker over hoe het met Lucas gaat en hoe hij zich redt in zijn nieuwe woning. De afstand is misschien niet groot, maar in het dagelijks leven voelt het verschil wel degelijk.
Voor Frans en Mariska is het vooral wennen aan het idee dat hun gezin langzaam een andere vorm krijgt.
Toch blijft de familie hecht
Wat in de aflevering vooral duidelijk wordt, is dat het vertrek van Lucas weinig verandert aan de onderlinge band.
Zodra hij zijn eigen plek heeft, blijft zijn familie nauw betrokken. Lucas laat zien hoe hij zijn woning inricht en nodigt zijn ouders en broers uit om te komen kijken.
Dat levert opnieuw warme momenten op.
Frans en Mariska maken duidelijk dat Lucas misschien niet meer onder hun dak woont, maar dat hij altijd op hen kan blijven rekenen.
Voor hen verandert zijn adres, maar niet hun rol als ouders.
Nieuwe fase voor de familie Bauer
Het vertrek van een kind uit huis is voor veel gezinnen een herkenbaar moment.
Aan de ene kant is er trots omdat een zoon of dochter zelfstandig genoeg is om een eigen leven op te bouwen. Aan de andere kant kan het afscheid behoorlijk confronterend zijn.
Ook bij de Bauers zijn die twee gevoelens duidelijk aanwezig.
Mariska moet leren loslaten, Frans kijkt met trots én emotie naar zijn oudste zoon en Lucas probeert ondertussen vooral vooruit te kijken naar alles wat zijn nieuwe leven hem gaat brengen.
Lucas begint aan zelfstandig leven
Voor Lucas zelf overheerst vooral het gevoel dat hij klaar is voor deze stap.
Hij krijgt de kans om zijn eigen thuis te creëren en te ontdekken hoe het is om volledig zelfstandig te wonen.
Dat zal waarschijnlijk ook betekenen dat er nieuwe uitdagingen ontstaan. Huishouden, vaste lasten, planning en verantwoordelijkheid horen nu allemaal bij zijn dagelijkse leven.
Maar hij hoeft dat gelukkig niet alleen uit te zoeken.
De familie laat opnieuw zien hoe hecht ze is en hoe vanzelfsprekend het voor hen is om elkaar te helpen wanneer dat nodig is.
Huis wordt leger, band blijft hetzelfde
Met de verhuizing van Lucas begint voor iedereen een nieuw hoofdstuk.
Het ouderlijk huis wordt iets leger en de vertrouwde gezinsroutine verandert, maar tegelijkertijd ontstaat er ruimte voor Lucas om verder te groeien.
Voor Frans en Mariska betekent het vooral accepteren dat hun kinderen steeds zelfstandiger worden.
De aflevering laat daarmee een herkenbare kant van het familieleven zien: loslaten is moeilijk, maar hoort er soms ook bij. Lucas krijgt zijn eigen plek en begint aan een nieuw avontuur, terwijl Frans en Mariska hem vanaf de zijlijn blijven steunen. Want ook al woont hij straks niet meer thuis, binnen de familie Bauer blijft de band onveranderd sterk.
Actueel
Frits Landesbergen na het verlies van Joke Bruijs: “Ik mis haar iedere dag…”
Het verdriet om Joke Bruijs is voor Frits Landesbergen nog iedere dag voelbaar. Maanden na het overlijden van zijn grote liefde probeert de bekende muzikant zijn leven voorzichtig weer op te pakken, maar het gemis blijft een vaste plaats in zijn dagelijks bestaan houden. Waar woorden soms tekortschieten, laat Frits zijn gevoelens spreken via de muziek. Met een bijzonder lied ter nagedachtenis aan Joke brengt hij een persoonlijk eerbetoon aan de vrouw met wie hij ruim twintig jaar zijn leven én zijn liefde voor jazz deelde.
„Ik mis Joke iedere dag”
Op 16 september 2025 overleed Joke Bruijs op 73-jarige leeftijd aan de gevolgen van de ziekte van Parkinson. Haar overlijden betekende niet alleen het verlies van een geliefde actrice, zangeres en comédienne, maar voor Frits vooral het afscheid van zijn levenspartner.
De twee waren meer dan twintig jaar samen en vormden jarenlang een hecht koppel, zowel privé als binnen de muziekwereld. Sinds het overlijden van Joke spreekt Frits openhartig over de leegte die is ontstaan.
In aanloop naar het Breda Jazz Festival vertelde hij hoe zwaar het gemis nog altijd is. Met slechts één korte zin wist hij precies te verwoorden wat hij dagelijks voelt:
„Ik mis Joke Bruijs iedere dag.”
Het zijn eenvoudige woorden, maar juist daardoor komen ze bij veel mensen hard binnen. Ze laten zien dat rouw niet verdwijnt wanneer de maanden verstrijken. Voor Frits blijft Joke aanwezig in herinneringen, muziek en de vele momenten die zij samen hebben beleefd.
Een bijzonder lied voor zijn grote liefde
Omdat muziek altijd een centrale rol speelde in hun leven, besloot Frits zijn verdriet om te zetten in iets persoonlijks. Hij schreef het nummer „Miss Jo”, speciaal ter nagedachtenis aan Joke Bruijs.
Het lied werd uitgevoerd tijdens de Rijnmond Big Band Show en raakte veel aanwezigen. Voor Frits was het niet zomaar een muzikaal optreden, maar een liefdevolle herinnering aan de vrouw die zoveel voor hem betekende.
Ook de titel van het nummer heeft een bijzondere betekenis.
Engelse vrienden noemden Joke namelijk vaak „Jo”. Haar voornaam zorgde in het Engels regelmatig voor verwarring, omdat het woord joke daar „grap” betekent. Daarom ontstond jarenlang de bijnaam „Jo”, een naam die voor haar vrienden vanzelfsprekend werd.
Door zijn compositie de titel „Miss Jo” te geven, verweeft Frits die persoonlijke herinnering in zijn muziek. Het nummer is daarmee niet alleen een eerbetoon aan Joke Bruijs als artiest, maar vooral aan Joke als mens.
Frits vertelde later dat hij diep geraakt was door de warme reacties die hij op het lied ontving. Veel mensen herkenden het gevoel van verlies en vonden troost in de manier waarop hij zijn emoties muzikaal wist te vertalen.
De laatste jaren waren bijzonder zwaar
De ziekte van Parkinson maakte de laatste periode van Joke’s leven steeds moeilijker. Frits stond in die jaren intensief naast haar en ondersteunde haar waar dat nodig was.
Hij sprak eerder over hoe aangrijpend het was om te zien dat haar lichaam steeds minder goed functioneerde, terwijl zij geestelijk volgens hem volledig helder bleef. Juist dat contrast maakte de ziekte extra zwaar.
Toch kijkt hij niet uitsluitend met verdriet terug op die periode.
Volgens Frits waren het moeilijke jaren, maar tegelijkertijd ook jaren waarin hun verbondenheid misschien wel sterker dan ooit werd. Hij omschreef die tijd als zwaar, maar ook als bijzonder dierbaar omdat zij ondanks alles samen bleven genieten van de kleine momenten die nog mogelijk waren.
Hun liefde voor muziek bleef daarbij een belangrijke verbindende factor.
Jazz was niet zomaar een genre waarin beiden werkzaam waren; het was een gedeelde passie die hun relatie gedurende tientallen jaren kleur gaf.
Muziek houdt haar herinnering levend
Hoewel het verlies enorm is, kiest Frits ervoor om niet stil te blijven staan. Hij blijft optreden en zet zich in voor projecten waarin de muziek van Joke voortleeft.
Tijdens het Breda Jazz Festival werd eerder dit jaar al een speciaal concert georganiseerd ter ere van Joke Bruijs. Dat optreden stond volledig in het teken van haar rijke muzikale nalatenschap en de bijzondere plaats die zij binnen de Nederlandse cultuur heeft ingenomen.
Ook later krijgt dat eerbetoon een vervolg.
Theater Walhalla heeft opnieuw een Joke Bruijs Tribute aangekondigd, waarbij Frits Landesbergen een belangrijke rol speelt. Daarmee blijft hij niet alleen haar werk eren, maar zorgt hij er ook voor dat nieuwe generaties kennis kunnen maken met de muziek die Joke zo geliefd maakte.
Voor Frits lijkt muziek inmiddels meer te zijn geworden dan alleen zijn beroep. Het is een manier om herinneringen vast te houden en gevoelens een plaats te geven.
Een liefde die verder leeft in herinneringen
Voor het grote publiek zal Joke Bruijs altijd herinnerd worden als een veelzijdige artiest met een indrukwekkende carrière op televisie, in het theater en binnen de muziek.
Voor Frits was zij echter boven alles zijn grote liefde.
Samen deelden zij 23 jaar van hun leven, gevuld met optredens, muziek, humor en ontelbare persoonlijke herinneringen. Het overlijden heeft een leegte achtergelaten die niet zomaar verdwijnt.
Met „Miss Jo” geeft Frits Landesbergen die leegte een stem. Niet door afscheid te nemen, maar juist door de herinnering levend te houden.
En misschien zegt zijn meest eenvoudige uitspraak uiteindelijk nog altijd het meest over de liefde die blijft bestaan, zelfs na een definitief afscheid:
„Ik mis Joke iedere dag.”