Leen Dendievel openhartig over angst en paniekaanvallen: “Ik dacht dat ik ging sterven”

Actrice en schrijfster Leen Dendievel is voor veel televisiekijkers nog altijd een vertrouwd gezicht dankzij haar rol als Kaat in de populaire soap Thuis. Maar naast haar werk als actrice heeft ze de afgelopen jaren ook een andere missie ontwikkeld: open praten over mentale gezondheid.

In interviews en boeken deelt ze haar persoonlijke ervaringen met angst en paniekaanvallen. Daarmee hoopt ze anderen te helpen die met gelijkaardige gevoelens worstelen.

Volgens Dendievel wordt er nog te vaak gezwegen over emoties zoals angst, terwijl het juist belangrijk is om ze te begrijpen en bespreekbaar te maken.

Angst als waarschuwingssysteem

In een gesprek vertelde Dendievel dat angst op zichzelf niet altijd iets negatiefs is. Integendeel, volgens haar heeft angst een belangrijke functie.

Angst kan mensen namelijk helpen om alert te blijven en gevaarlijke situaties te herkennen.

“Angst helpt je om alert te zijn,” legt ze uit. Het is een natuurlijke reactie van het lichaam wanneer iets als bedreigend wordt ervaren.

Problemen ontstaan pas wanneer angst zich ontwikkelt tot paniek en het dagelijks leven begint te beïnvloeden.

Volgens Dendievel gebeurt dat vaker dan mensen denken.

Paniekaanvallen uit het niets

Zelf kreeg ze jaren geleden te maken met paniekaanvallen. Die ervaring kwam voor haar onverwacht en was bijzonder intens.

Tijdens zo’n aanval voelde ze plots dat haar lichaam niet meer reageerde zoals normaal.

Ze kreeg moeite om adem te halen, haar hart begon sneller te kloppen en haar lichaam ging in een soort alarmtoestand.

Op dat moment was ze er zelfs van overtuigd dat er iets ernstigs aan de hand was.

“Ik dacht echt dat ik ging sterven,” vertelde ze.

Voor mensen die nog nooit een paniekaanval hebben meegemaakt, kan het moeilijk zijn om te begrijpen hoe overweldigend dat gevoel kan zijn.

Het gevoel de controle te verliezen

Dendievel herinnert zich nog goed hoe het voelde toen de eerste paniekaanvallen begonnen.

Ze had het gevoel dat ze de controle over haar eigen lichaam kwijt was.

Dat gevoel kan bijzonder beangstigend zijn. Wanneer het lichaam plots reageert met hartkloppingen, duizeligheid of ademnood, lijkt het alsof er iets ernstig misgaat.

In werkelijkheid is een paniekaanval vaak een reactie van het lichaam op opgebouwde spanning of onverwerkte emoties.

Dat inzicht kreeg Dendievel pas nadat ze professionele hulp had gezocht.

Hulp zoeken bij een psycholoog

Toen de paniekaanvallen bleven terugkomen, besloot Dendievel hulp te zoeken bij een psycholoog.

Dat bleek een belangrijke stap.

Tijdens de gesprekken kwam naar voren dat haar angst mogelijk verbonden was met gebeurtenissen uit haar verleden.

Een van die gebeurtenissen was het verlies van haar vader toen ze zelf negentien jaar oud was.

Dat verlies had een grote impact op haar leven, maar ze had zichzelf nooit echt de tijd gegeven om het verdriet volledig te verwerken.

Een rouwproces dat nooit begon

Volgens Dendievel zat haar leven destijds zo vol met nieuwe ontwikkelingen dat ze nauwelijks stil stond bij haar verdriet.

Ze ging alleen wonen, bouwde aan haar carrière en probeerde vooruit te kijken.

Maar het rouwproces waar veel mensen doorheen gaan na een verlies, had ze nooit echt doorgemaakt.

“Het leven zat in de weg,” vertelde ze later.

Dat betekende niet dat het verdriet verdwenen was. Integendeel: emoties die niet verwerkt worden, kunnen later opnieuw naar boven komen.

Angst als signaal van onverwerkte emoties

Tijdens haar therapie begon Dendievel te begrijpen dat haar paniekaanvallen mogelijk verbonden waren met dat onverwerkte verdriet.

Het lichaam kan soms reageren op emoties die lange tijd onderdrukt zijn.

Angst kan dan een signaal worden dat er iets aandacht nodig heeft.

Voor Dendievel werd het duidelijk dat ze zichzelf moest toestaan om opnieuw stil te staan bij het verlies van haar vader.

Dat proces was niet eenvoudig, maar wel noodzakelijk om verder te kunnen.

Het belang van openheid

Door haar ervaringen begon Dendievel ook anders naar emoties te kijken.

Ze merkte dat veel mensen hun gevoelens proberen te verbergen of te negeren.

Volgens haar is dat een probleem in de samenleving.

“We steken emoties vaak weg,” zegt ze.

Maar wanneer gevoelens zoals angst of verdriet niet besproken worden, kunnen ze zich opstapelen en uiteindelijk leiden tot grotere problemen.

Daarom pleit ze ervoor om open te praten over mentale gezondheid.

Van actrice naar schrijfster

De ervaringen die ze zelf heeft meegemaakt inspireerden Dendievel om boeken te schrijven over angst en mentale gezondheid.

In haar boeken combineert ze persoonlijke verhalen met inzichten uit gesprekken met experts.

Het doel is niet alleen om haar eigen verhaal te vertellen, maar ook om lezers praktische handvatten te geven.

Veel mensen herkennen zich in de situaties die ze beschrijft.

Door haar openheid voelen lezers zich vaak minder alleen met hun eigen zorgen.

Herkenning bij het publiek

Sinds ze haar verhaal deelt, krijgt Dendievel regelmatig reacties van mensen die zich herkennen in haar ervaringen.

Sommigen vertellen dat ze zelf ook paniekaanvallen hebben meegemaakt.

Anderen zeggen dat ze dankzij haar verhaal voor het eerst durfden te praten over hun eigen gevoelens.

Dat soort reacties bevestigt voor haar hoe belangrijk het is om mentale gezondheid bespreekbaar te maken.

Angst hoeft niet verborgen te blijven

Volgens Dendievel is het belangrijk dat mensen begrijpen dat angst niet betekent dat iemand zwak is.

Het is een menselijke emotie die iedereen kan ervaren.

Door erover te praten, kan er meer begrip ontstaan.

En dat kan mensen helpen om sneller hulp te zoeken wanneer dat nodig is.

Een boodschap van hoop

Hoewel haar eigen ervaringen met paniekaanvallen zwaar waren, kijkt Dendievel vandaag anders naar die periode in haar leven.

Ze ziet het als een moment dat haar heeft geholpen om zichzelf beter te begrijpen.

Het leerde haar dat emoties aandacht nodig hebben en dat het belangrijk is om hulp te vragen wanneer iets te zwaar wordt.

Met haar boeken en interviews wil ze vooral één boodschap meegeven: niemand hoeft met angst alleen te blijven zitten.

Door erover te praten, kan er ruimte ontstaan voor begrip, herstel en groei.