Voor Xander de Buisonjé en zijn familie is een intens en emotioneel hoofdstuk aangebroken. De zanger heeft afscheid moeten nemen van zijn vader, Robèrt de Buisonjé, die op 82-jarige leeftijd is heengegaan. Voor de familie betekent dit het verlies van een man die een stille, maar onmiskenbare rol speelde in hun leven. Zijn echtgenote Marlies blijft achter, evenals zijn kinderen en kleinkinderen, onder wie Sem van Dijk, die zijn geliefde opa moet missen.

Een vader met trots en warmte

Robèrt de Buisonjé – door iedereen liefkozend Rob genoemd – stond bekend als een man die niet op de voorgrond hoefde te treden om indruk te maken. Hij volgde het leven van zijn zoon Xander met grote betrokkenheid en zichtbare trots. Dat gevoel sprak hij ook openlijk uit. In een interview met de Volkskrant, inmiddels ruim twintig jaar geleden, vertelde hij hoe hij en zijn vrouw Marlies naar hun zoon keken, niet alleen als artiest, maar vooral als vader.

“Marlies en ik weten ook dat hij een heel goede vader voor zijn zoon Sem is,” zei Rob destijds. Het is een zin die nu, jaren later, extra lading krijgt. Het laat zien hoe nauw hij het leven van zijn zoon volgde en hoe belangrijk familiewaarden voor hem waren.

Drie generaties verbonden

Xander de Buisonjé is vader van drie kinderen. Zijn oudste zoon Sem (22) kreeg hij uit zijn relatie met Wendy van Dijk. Later werd hij opnieuw vader van Dex (16) en Céla-Lynn (8). In interviews sprak Xander altijd openhartig over het vaderschap en de verschillen tussen de fases in zijn leven.

Over Sem vertelde hij eerder dat hij een andere rol had dan bij zijn jongere kinderen. “Omdat ik Sem niet elke dag had, was ik een soort suikeroom,” zei hij ooit in Story. Toch benadrukte hij daarbij altijd dat de band tussen hen sterk en warm was. “We hebben een fantastische vader-zoonband,” voegde hij daar steevast aan toe.

Die band werd niet alleen gevoed door tijd samen, maar ook door wederzijds respect en gedeelde interesses. Muziek speelde daarin een belangrijke rol, iets wat Rob, als trotse vader en opa, van dichtbij meemaakte.

Muziek als familie-erfenis

Sem van Dijk, inmiddels student aan de Herman Brood Academie, koos net als zijn vader voor een muzikale richting. In 2025 werkten vader en zoon samen aan een nieuwe versie van de bekende hit Hou Me Vast. Het was een bijzonder moment, niet alleen voor Xander en Sem, maar ook voor de hele familie.

Voor Rob moet dat project een bron van trots zijn geweest: drie generaties die op hun eigen manier met elkaar verbonden waren. De samenwerking symboliseerde meer dan muziek alleen; het stond voor vertrouwen, continuïteit en het doorgeven van passie.

Dat juist nu, na het heengaan van Rob, deze herinneringen extra waardevol worden, is begrijpelijk. Ze vormen tastbare momenten waarin zijn aanwezigheid voelbaar blijft, ook al is hij er fysiek niet meer.

De rol van Marlies

Achter Rob stond altijd zijn vrouw Marlies. Samen vormden zij jarenlang een hecht team. In interviews sprak Rob vaak in de wij-vorm: beslissingen, trots en zorgen werden gedeeld. Voor Marlies is dit verlies ongetwijfeld ingrijpend. Zij verliest niet alleen haar partner, maar ook een levensgezel met wie ze een lange geschiedenis deelde.

Hoewel de familie geen uitgebreide details heeft gedeeld over de omstandigheden, is duidelijk dat de focus nu ligt op rust, verwerking en samenzijn. Het zijn momenten waarin woorden tekortschieten en nabijheid het belangrijkste wordt.

Een opa met betekenis

Voor Sem van Dijk betekent het heengaan van Rob het verlies van een opa die meer was dan alleen familie. Grootouders spelen vaak een unieke rol: ze kijken met mildheid, hebben geduld en bieden een ander perspectief dan ouders. Voor Sem, die zich in een belangrijke fase van zijn leven bevindt, zal die leegte voelbaar zijn.

Juist omdat Rob zijn kleinzoon zag opgroeien, hem zag kiezen voor muziek en zelfs zag samenwerken met zijn vader, laat dit afscheid een diepe indruk achter. Het zijn herinneringen die niet verdwijnen, maar die wel een andere plek moeten krijgen.

Stil verdriet, geen grote woorden

Opvallend is dat de familie tot nu toe weinig naar buiten heeft gebracht. Geen lange verklaringen, geen uitgebreide reacties op sociale media. Dat past bij de manier waarop Rob zelf in het leven stond: bescheiden, zonder behoefte aan aandacht.

Voor Xander, die gewend is om in de schijnwerpers te staan, is dat contrast misschien extra groot. Publiekelijk bekend zijn, maar privé geconfronteerd worden met een intens persoonlijk verlies, vraagt om balans. Het laat zien dat achter elke artiest ook gewoon een zoon schuilgaat die afscheid moet nemen van zijn vader.

Herinneringen die blijven

Hoewel Rob er niet meer is, blijven zijn woorden, zijn trots en zijn rol in het gezin bestaan. De uitspraak over Xanders vaderschap, de betrokkenheid bij zijn kleinkinderen, de steun op de achtergrond – het zijn elementen die niet verdwijnen.

Voor Xander zal het een periode zijn waarin herinneringen op onverwachte momenten bovenkomen: een gesprek, een lied, een familiebijeenkomst. Voor Sem misschien tijdens het maken van muziek of het terugluisteren van Hou Me Vast, dat nu een extra emotionele laag heeft gekregen.

Familie als anker

In tijden als deze wordt vaak duidelijk hoe belangrijk familie is. Xander heeft zijn kinderen, zijn naasten en de herinneringen aan zijn ouders. Dat netwerk biedt houvast wanneer woorden tekortschieten.

Het verlies van een ouder markeert vaak een overgang: van zoon naar de rol van oudste generatie. Dat besef kan confronterend zijn, maar ook kracht geven. De waarden die Rob meegaf – trots, betrokkenheid, aandacht voor elkaar – leven voort in hoe zijn familie met elkaar omgaat.

Een leven dat doorwerkt

Hoewel de familie geen verdere details heeft gedeeld, is één ding duidelijk: Robèrt de Buisonjé heeft een leven gehad dat betekenisvol was voor de mensen om hem heen. Niet door grote publieke daden, maar door er te zijn, te steunen en trots te zijn op zijn gezin.

Voor Xander, Marlies, Sem en de rest van de familie begint nu een periode van herinneren, loslaten en langzaam wennen aan een nieuwe realiteit. Een realiteit waarin Rob niet meer aanwezig is, maar waarin zijn invloed nog lang voelbaar zal blijven.

In stilte, met respect en met ruimte voor verdriet, neemt de familie afscheid van een vader, opa en partner die een blijvende plek heeft in hun verhaal.