Actueel
Marjolein Faber (65) maakt vreselijk nieuws bekend
Het is een verdrietige week voor Marjolein Faber. De voormalig minister van Asiel en Migratie heeft afscheid moeten nemen van haar paard Max, een dier dat al bijna drie decennia een vaste plek in haar leven innam. Via sociale media deelde Faber het persoonlijke nieuws en sprak ze haar dankbaarheid uit voor alles wat Max haar heeft gegeven. De boodschap raakte veel mensen, niet alleen vanwege haar publieke rol, maar vooral omdat het verlies van een dier voor velen herkenbaar en intens is.
Een afscheid dat diep raakt
Op haar account deelde Faber een foto van Max, vergezeld van een ingetogen maar emotionele tekst. “Vandaag heb ik mijn trouwe vriend Max in moeten laten slapen. 29 ben je geworden. Je was stoer, grappig, eigenwijs en had een hart van goud.” Het zijn woorden die de band tussen mens en dier tastbaar maken. Max was geen paard “voor erbij”, maar een levensgezel die Faber al kende sinds zijn geboorte.
“Dank je wel voor alles wat je hebt gegeven,” schreef ze verder. Daarmee vatte ze in één zin samen wat voor veel dierenliefhebbers moeilijk onder woorden te brengen is: jaren van vertrouwen, samenwerking en onvoorwaardelijke aanwezigheid.
Meer dan een hobby
Hoewel Marjolein Faber bij het grote publiek vooral bekend is als politica, speelt haar leven zich niet uitsluitend af in vergaderzalen en politieke debatten. Al jarenlang is ze een fervent paardenliefhebber. Regelmatig is ze te vinden op de Veluwe, waar ze zich bezighoudt met het mennen van paarden.
Mennen is een tak van de paardensport waarbij één of meerdere paarden aangespannen zijn voor een koets of wagen. De menner bestuurt het span met leidsels, stemhulpen en een zweepje, waarbij samenwerking en wederzijds vertrouwen centraal staan. Het is een sport die veel concentratie vraagt en waarin de band tussen mens en dier essentieel is.
Voor Faber was Max daarin een vaste partner. Samen maakten ze talloze tochten over de Veluwe, urenlang onderweg in stilte, natuur en beweging. Die gedeelde momenten vormen herinneringen die nu extra kostbaar zijn.
Max: een leven van 29 jaar
Dat Max 29 jaar oud werd, is bijzonder. Voor een paard is dat een respectabele leeftijd, wat duidt op goede verzorging en een leven waarin welzijn centraal stond. Toch maakt leeftijd het afscheid niet minder zwaar. Integendeel: hoe langer een dier deel uitmaakt van je leven, hoe dieper het gemis.
Faber beschreef Max als stoer, grappig en eigenwijs — eigenschappen die veel paardenliefhebbers herkennen. Elk paard heeft een eigen karakter, een eigen manier van reageren en communiceren. Juist die persoonlijkheid maakt dat een dier niet zomaar te vervangen is.
Reacties uit politiek en daarbuiten
Het bericht van Faber leidde tot veel reacties. Mensen uit alle hoeken van het land betuigden hun medeleven. Ook vanuit de politiek kwamen steunbetuigingen. Haar partijgenoot Geert Wilders wenste haar via zijn eigen platform sterkte met het verlies.
Die reactie laat zien dat verdriet om een dier partijgrenzen en politieke verschillen overstijgt. Rouw is universeel, en het verlies van een trouwe metgezel wordt door velen begrepen, ongeacht achtergrond of overtuiging.
Een andere kant van een bekend gezicht
Tijdens haar periode als minister van Asiel en Migratie in kabinet Schoof I, van juli 2024 tot juni 2025, stond Faber vaak in de schijnwerpers. Ze was een uitgesproken bestuurder, die meerdere keren onderwerp van debat en controverse werd. Voorstanders prezen haar standvastigheid, critici waren scherp op haar beleid en uitspraken.
Die publieke rol kan het beeld van iemand eenzijdig maken. Het afscheid van Max laat een andere kant zien: die van een mens met passies, emoties en een privéleven dat losstaat van politieke dossiers.
Van politieke druk naar stilte op de Veluwe
Voor veel politici is het privéleven een plek om op adem te komen. Voor Faber was die plek vaak te vinden in de natuur, samen met haar paarden. De rust van de Veluwe, het ritme van de hoeven en de concentratie die mennen vraagt, vormen een scherp contrast met de hectiek van de Haagse politiek.
Het verlies van Max betekent dan ook meer dan het wegvallen van een dier; het is het verlies van een vast rustpunt, een vertrouwde aanwezigheid die jarenlang meereisde door verschillende levensfasen.
Rouw om een dier is echte rouw
Mensen die zelf een huisdier of paard zijn verloren, weten hoe diep dat verdriet kan gaan. Een dier is er onvoorwaardelijk, zonder oordeel, zonder agenda. Het biedt gezelschap, structuur en vaak ook troost op momenten dat woorden tekortschieten.
Toch wordt rouw om een dier soms onderschat. Reacties als “het was maar een dier” doen geen recht aan de emotionele band die kan ontstaan. Het bericht van Faber en de reacties daarop laten zien dat die erkenning gelukkig steeds breder wordt gedeeld.
Steun en medeleven
Op sociale media riepen veel mensen op om Faber sterkte te wensen. Niet vanuit politieke sympathie of antipathie, maar vanuit menselijkheid. Dat laat zien dat gedeeld verdriet kan verbinden, zelfs in een tijd waarin meningen vaak tegenover elkaar staan.
Condoleren bij het verlies van een dier is geen formaliteit, maar een erkenning van wat iemand is kwijtgeraakt. Een routine, een relatie, een deel van het dagelijks leven.
Herinneringen blijven
Hoewel Max er niet meer is, blijven de herinneringen. De tochten over de Veluwe, de samenwerking in de koets, de momenten van stilte en beweging. Voor Faber zullen die herinneringen een blijvende plek innemen.
Het delen van haar verhaal maakt duidelijk dat achter publieke figuren altijd mensen schuilgaan met hun eigen vreugde en verdriet. In dit geval is dat verdriet tastbaar en herkenbaar voor velen.
Een moment van rust en reflectie
Het afscheid van Max komt op een moment waarop Faber niet langer minister is en haar leven zich opnieuw aan het herschikken is. Juist dan kan zo’n verlies extra binnenkomen. Tegelijkertijd kan de herinnering aan Max ook kracht bieden: als symbool van trouw, doorzettingsvermogen en gedeelde tijd.
Tot slot
Het verlies van een dier als Max is pijnlijk en ingrijpend, ongeacht wie je bent of welke functie je bekleedt. Marjolein Faber liet met haar bericht zien hoe diep die band was en hoeveel betekenis Max voor haar had.
Laten we haar, los van politieke voorkeuren, steunen met medeleven en begrip. Want wie ooit een dier heeft verloren, weet: sommige verbindingen laten een spoor na dat een leven lang meegaat.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.