Actueel
Heel het land spreekt grote schande van Ruben Van Gucht
In Vlaanderen wordt er vaak met een glimlach naar gekeken, maar buiten de landsgrenzen klinkt een heel andere toon. Wat hier nog geregeld wordt afgedaan als BV-folklore rond Ruben Van Gucht, krijgt in het buitenland steeds meer gewicht — en niet in positieve zin. De sportjournalist blijft op sociale media beelden delen die zijn imago van charmeur en vrijbuiter versterken, terwijl hij nog altijd getrouwd is en vader van een jong kind. In België leidt dat vooral tot geroddel, in Kroatië tot groeiende ergernis.
Toenemende spanning achter de schermen
Volgens berichtgeving van Dag Allemaal raakt het geduld in Kroatië stilaan op. Daar woont zijn echtgenote Blanka Vlašić, een nationale sportheldin die in haar thuisland bijna een onaantastbare status geniet. Terwijl Ruben zich in Vlaanderen profileert als een vrije geest met een los en speels imago, leeft Blanka in Kroatië met hun zoontje — en kijkt men daar met steeds minder begrip naar het publieke gedrag van haar man.
Die tegenstelling wordt steeds scherper. Wat hier vaak wordt gezien als onschuldige bravoure of een tikje provocatie, wordt daar ervaren als pijnlijk en respectloos. Niet alleen richting Blanka zelf, maar ook richting het beeld van gezin, stabiliteit en waardigheid dat zij jarenlang heeft belichaamd.
Twee landen, twee culturen
Het verschil in perceptie is opvallend en zegt veel over culturele context. In België zijn Instagramverhalen met hotelkamers, vrouwelijke benen of suggestieve settings vaak voer voor lichte roddel. Een knipoog, wat gefluister in de media, maar zelden echte verontwaardiging. Het wordt gezien als entertainment, onderdeel van het BV-circus.
In Kroatië ligt dat anders. Daar spelen begrippen als eer, familie en publieke uitstraling een veel grotere rol. Zeker wanneer het gaat om iemand als Blanka Vlašić, die jarenlang symbool stond voor discipline, sportieve integriteit en nationale trots. Wat in Vlaanderen als baldadig of speels wordt gezien, wordt daar ervaren als gedrag dat het imago van het gezin schaadt.
Media-aandacht in Kroatië groeit
De Kroatische pers volgt het verhaal inmiddels aandachtig. Artikelen verschijnen waarin Ruben Van Gucht niet langer wordt omschreven als “de man van”, maar als iemand die het zorgvuldig opgebouwde en gerespecteerde beeld van Vlašić onder druk zet. Die framing is veelzeggend. De focus ligt niet op zijn persoonlijke vrijheid, maar op de gevolgen van zijn gedrag voor haar reputatie.
In die berichtgeving wordt de context expliciet benoemd: Blanka Vlašić is meer dan een voormalige topsporter. Ze is een icoon. En elke publieke misstap van haar partner straalt onvermijdelijk af op haar, of zij dat nu wil of niet.
Het imago van de charmeur
Ruben Van Gucht lijkt zijn imago van charmeur en vrouwenmagneet niet los te laten. Voor sommigen is dat een levensstijl, voor anderen begint het steeds meer te lijken op bewuste provocatie. De kritiek richt zich dan ook niet alleen op zijn persoonlijke keuzes, maar op het patroon dat ontstaat.
De vraag die steeds vaker wordt gesteld, is niet of hij mag zijn wie hij wil, maar of hij zich voldoende bewust is van de impact van zijn gedrag. Wat lokaal wordt gezien als onschuldig amusement, kan internationaal worden opgevat als reputatieschade.
Wie betaalt de prijs?
Die vraag raakt een gevoelig punt. Want terwijl Ruben zijn imago blijft voeden en in Vlaanderen vooral bijval of nieuwsgierigheid oogst, wordt in Kroatië vooral gekeken naar wie de prijs betaalt. En dat is, in de ogen van velen, Blanka Vlašić.
Zij staat bekend om haar ingetogenheid en waardigheid. Ze zoekt zelden de publiciteit op buiten haar sportieve prestaties en persoonlijke projecten. Juist daarom valt het contrast met het online gedrag van haar man extra op. Voor Kroatische volgers voelt het alsof zij ongewild wordt meegesleurd in een verhaal waar zij zelf geen regie over heeft.
Vrijheid versus verantwoordelijkheid
De kern van de discussie draait uiteindelijk om een klassiek spanningsveld: persoonlijke vrijheid versus publieke verantwoordelijkheid. Ruben Van Gucht opereert in een mediacultuur waarin zichtbaarheid en persoonlijkheid vaak worden beloond. Zijn online aanwezigheid past binnen die logica. Maar zodra die zichtbaarheid internationale gevolgen krijgt, verschuift het debat.
Critici stellen dat vrijheid niet losstaat van context. Wie een partner heeft met een internationale reputatie, draagt automatisch een vorm van verantwoordelijkheid mee. Niet omdat men zich moet verloochenen, maar omdat gedrag nooit in een vacuüm bestaat.
Belgische laconiek versus Kroatische ernst
Het verschil in reactie tussen België en Kroatië onderstreept hoe relatief normen kunnen zijn. In Vlaanderen haalt het de roddelrubrieken. In Kroatië raakt het aan iets fundamentelers: respect, familie-eer en het publieke beeld van een nationale heldin.
Dat maakt het verhaal groter dan een klassiek showbizzitem. Het wordt een botsing tussen twee culturen, twee verwachtingspatronen en twee manieren om naar publieke figuren te kijken.
Stilte vanuit het koppel
Opvallend is dat er vanuit Ruben Van Gucht en Blanka Vlašić zelf weinig publiek commentaar komt. Die stilte laat ruimte voor interpretatie en speculatie. Voor sommigen is dat verstandig: geen olie op het vuur. Voor anderen voelt het als ontwijking, zeker nu de kritiek in Kroatië toeneemt.
Zonder duiding blijft het gissen naar hoe zij zelf deze situatie ervaren. Is er sprake van onderlinge afspraken? Wordt het gedrag van Ruben intern anders beleefd dan extern? Of groeit de spanning ook achter gesloten deuren?
Een verhaal dat blijft schuiven
Wat duidelijk is: dit verhaal is in beweging. Zolang Ruben Van Gucht zijn online imago blijft voeden en de culturele kloof tussen België en Kroatië blijft bestaan, zal de discussie aanhouden. Wat hier als folklore wordt gezien, kan elders worden ervaren als grensoverschrijdend.
En precies daar wringt het schoentje. Niet omdat iemand per definitie fout zit, maar omdat dezelfde handeling in een andere context een totaal andere betekenis krijgt.
Meer dan roddel
De situatie rond Ruben Van Gucht en Blanka Vlašić laat zien hoe ingewikkeld het leven kan zijn wanneer persoonlijke keuzes botsen met internationale beeldvorming. Het is een verhaal over media, cultuur en verwachtingen — en over hoe snel onschuldige beelden een zwaardere lading kunnen krijgen.
In België blijft het voorlopig vooral onderwerp van gesprek in de marge. In Kroatië raakt het aan kernwaarden. En zolang die twee lezingen zo ver uit elkaar blijven liggen, zal dit verhaal blijven schuren.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.