Actueel
Viktor Verhulst krijgt erg slecht nieuws te horen: ‘Het is voorbij’
Geen tweede seizoen voor ‘Zonder Sterren’: Viktor Verhulst en Joris Hessels blikken terug op een bijzonder project
Het reisprogramma Zonder Sterren, gepresenteerd door Viktor Verhulst en Joris Hessels, krijgt geen tweede seizoen. De zender Play4 heeft besloten het format niet voort te zetten. Dat nieuws kwam hard binnen bij de makers, al is er ook ruimte voor nuance en reflectie op het avontuur dat zij samen hebben beleefd.
Een bijzonder programma
Zonder Sterren was een uniek programma waarin Viktor en Joris zonder de gebruikelijke glamour van bekende gasten of influencers op pad gingen. Ze reisden samen door bijzondere regio’s en spraken met gewone mensen die een verhaal te vertellen hadden. De charme van het programma lag in de authenticiteit en de persoonlijke insteek van de twee presentatoren.
Voor de fans van Viktor en Joris was het een verademing: geen glitter en glamour, maar echte gesprekken en mooie ontmoetingen. Toch blijkt dat het programma niet genoeg kijkers heeft weten te trekken voor een vervolg.
Reactie van Joris Hessels
Voor Joris Hessels is het stoppen van het programma geen complete verrassing. Hij vertelt in een interview met Het Nieuwsblad dat hij al langer voelde dat er wat haperingen waren. “Ik weet dat er wel wat mankementen waren,” zegt hij eerlijk. Maar ondanks die kritiekpunten zag hij nog steeds veel potentieel in het format. “We hadden al ideeën om het programma een nieuwe richting in te laten slaan,” legt hij uit.
Toch begrijpt Joris ook dat het in de huidige tv-wereld niet makkelijk is om nieuwe programma’s van de grond te krijgen. “Het blijven moeilijke tijden om nieuwe formats aan de man te brengen,” zegt hij met een zekere berusting, al klinkt er ook spijt in zijn stem. “Soms heb je een idee dat prachtig is, maar is het gewoon niet het juiste moment of de juiste plek.”
Ruimte voor groei en verbetering
Volgens Joris waren er plannen om het programma verder te ontwikkelen. “We zagen mogelijkheden om het nog meer diepgang te geven,” zegt hij. “We wilden meer verhalen van gewone mensen vertellen, maar ook de reis zelf nog meer laten spreken.” Voor hem was Zonder Sterren een kans om te laten zien dat televisie meer kan zijn dan alleen amusement: het kan ook verbinden en inspireren.
“Het idee dat mensen echt even de tijd nemen om naar elkaar te luisteren, dat is iets wat me altijd heeft aangesproken,” legt Joris uit. “Daarom vind ik het jammer dat we die kans niet verder krijgen.”
Viktor Verhulst blijft niet bij de pakken neerzitten
Voor Viktor Verhulst is het stopzetten van Zonder Sterren natuurlijk een domper. Maar de jonge ondernemer en dj laat zich niet uit het veld slaan. Viktor is al jarenlang actief op verschillende fronten en blijft zich vol enthousiasme inzetten voor nieuwe projecten.
Naast zijn werk als dj, waarin hij wekelijks optreedt op evenementen en festivals, is Viktor ook actief in de voedingswereld. Met zijn eigen bedrijf ontwikkelt hij nieuwe snacks en gezonde alternatieven voor traditionele tussendoortjes. “Ik hou ervan om nieuwe dingen uit te proberen en te kijken hoe ik mensen kan verrassen,” zegt hij daarover. “Dat is een beetje mijn manier van creativiteit.”
Podcast met zijn vader
Bovendien neemt Viktor wekelijks een podcast op samen met zijn vader, Gert Verhulst. In die podcast praten ze over uiteenlopende onderwerpen: van muziek tot persoonlijke verhalen en actuele gebeurtenissen. De podcast is populair bij fans van het duo en laat een heel andere kant van Viktor zien. “Dat is een fijne manier om even stil te staan bij wat er allemaal gebeurt,” zegt hij. “En het is natuurlijk ook gewoon leuk om dat samen met mijn vader te doen.”
De kracht van experimenteren
Het besluit van Play4 om geen tweede seizoen van Zonder Sterren te maken, laat zien hoe lastig het is om nieuwe formats te laten slagen in een steeds veranderend medialandschap. Toch vinden zowel Viktor als Joris dat het belangrijk is om te blijven experimenteren. “Je leert altijd iets van een project,” zegt Viktor. “Ook als het niet doorgaat, is het nooit voor niets geweest.”
Joris deelt die mening. “We hebben zoveel mooie momenten beleefd tijdens de opnames,” zegt hij. “De gesprekken met mensen die hun verhalen deelden, de plekken die we zagen… dat neem je altijd mee.” Voor hem zijn dat de echte parels van televisie maken: de momenten waarop je even echt contact hebt met iemand.
Waarom het programma bijzonder was
Wat Zonder Sterren bijzonder maakte, was de oprechte nieuwsgierigheid van Viktor en Joris. Ze stelden geen standaardvragen, maar gingen echt in gesprek met de mensen die ze ontmoetten. “We wilden laten zien dat iedereen een verhaal heeft,” zegt Joris. “En dat je daar soms gewoon even de tijd voor moet nemen.”
Dat is volgens hem ook een les voor de televisiewereld. “We zijn gewend geraakt aan snelle fragmenten en veel prikkels,” legt hij uit. “Maar soms zit de schoonheid juist in het vertragen en luisteren.”
Reflectie en trots
Ondanks dat het programma geen vervolg krijgt, kijken Viktor en Joris met trots terug op wat ze hebben neergezet. “Het was een avontuur,” zegt Viktor. “En ik ben blij dat we dat samen hebben kunnen doen.” Voor hem was het een kans om zijn passie voor verhalen en reizen te combineren. “Dat geeft toch altijd een goed gevoel, ongeacht het resultaat.”
Joris is het daarmee eens. “Ik geloof dat het goed is om soms iets te proberen dat buiten de lijntjes kleurt,” zegt hij. “Dan weet je in elk geval dat je het geprobeerd hebt. En dat kan je niemand meer afpakken.”
Wat brengt de toekomst?
Voor Viktor liggen er alweer genoeg nieuwe projecten in het verschiet. Met zijn brede interesses – van muziek tot ondernemen – blijft hij zoeken naar manieren om zijn creativiteit kwijt te kunnen. “Ik probeer altijd te kijken wat ik kan leren van elk project,” zegt hij. “Dat geeft me energie om weer iets nieuws te bedenken.”
Ook Joris blijft actief in de televisie- en theaterwereld. Hij heeft een warm hart voor projecten die mensen samenbrengen en zoekt altijd naar verhalen die nog niet verteld zijn. “Ik geloof dat er altijd plek is voor nieuwe ideeën,” zegt hij. “Misschien niet meteen, maar uiteindelijk komt het wel.”
Een programma dat blijft inspireren
Hoewel Zonder Sterren geen tweede seizoen krijgt, blijft het programma voor veel mensen een mooi voorbeeld van hoe televisie ook kan zijn: puur, menselijk en oprecht. Voor Viktor en Joris is het een herinnering aan de waarde van experimenteren en het belang van blijven zoeken naar verhalen die raken.
“Je weet nooit hoe iets zal lopen,” zegt Viktor. “Maar zolang je het met hart en ziel doet, is het altijd de moeite waard.”
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.