Actueel
Vreselijk nieuws voor Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.
In het programma De Mutti’s draait het niet om snelle meningen of perfecte plaatjes, maar om eerlijke gesprekken over het moederschap in al zijn facetten. Elke aflevering schuiven bekende vrouwen aan die openhartig vertellen over hun leven als moeder: de vreugde, de twijfels, de offers en de momenten waarop je beseft dat niets vanzelfsprekend is. In de recentste aflevering raakt het gesprek aan een onderwerp dat voor veel vrouwen herkenbaar én pijnlijk is: het moment waarop je afscheid moet nemen van een levensfase die je diep heeft gevormd.
Het besef dat een hoofdstuk afsluit
Voor Stephanie Planckaert is dat moment duidelijk dichterbij gekomen. Ze is moeder van drie kinderen en voelt steeds sterker dat de vraag naar een vierde kindje geen open eind meer heeft. Niet omdat ze geen liefde meer voelt voor het moederschap, integendeel. Juist omdat moeder zijn zo verweven is met wie ze is, maakt het besef dat dit hoofdstuk mogelijk afgesloten wordt extra zwaar.
Stephanie verwoordt het zonder drama, maar met voelbare emotie. Ze weet rationeel dat haar gezin compleet is zoals het nu is. Een extra kindje zou haar leven opnieuw volledig op zijn kop zetten, zowel praktisch als emotioneel. Toch voelt het besluit niet als een simpele keuze, maar als een afscheid. Niet alleen van het idee van een baby, maar van een versie van zichzelf.
“Moeder zijn is mijn identiteit,” klinkt het. En precies daar wringt het. Want als dat deel van je leven langzaam afloopt, wie ben je dan daarna?
Moederschap als kern van wie je bent
Wat Stephanie raakt, is iets wat veel moeders herkennen maar zelden hardop uitspreken. Het moederschap is niet zomaar een rol, het is een allesomvattende levensfase. Jarenlang draait je agenda, je lichaam, je energie en je emoties rond zorgen voor een ander. De gedachte dat die intensieve periode voorbijgaat, kan voelen als een vorm van verlies, zelfs wanneer je dankbaar bent voor alles wat je hebt mogen meemaken.
Ze benoemt het eerlijk: zichzelf heruitvinden voelt spannend, misschien zelfs beangstigend. Niet omdat ze ongelukkig is, maar omdat verandering nu eenmaal confronterend is. Het loslaten van een fase betekent ook ruimte maken voor iets nieuws, en dat vraagt moed.
Een ander verhaal, dezelfde kwetsbaarheid
Aan tafel zit ook Anastasya Chernook, moeder van haar vijfjarige zoon Donald. Haar verhaal raakt een andere, maar minstens zo gevoelige snaar. Waar Stephanie worstelt met het afsluiten van het moederschap, worstelt Anastasya met het verlangen naar een tweede kindje dat niet vanzelf komt.
Voor het eerst deelt ze openlijk dat ze afgelopen zomer zwanger was. Twee maanden lang leefde ze met hoop, plannen en verwachtingen, tot het misging. Kort voor de opname van de podcast bleek dat de zwangerschap niet was doorgezet. Ze vertelt hoe ze daar wekenlang mee rondliep, terwijl de buitenwereld niets wist.
Wat het extra zwaar maakte: haar zoon Donald wist ervan.
Het gewicht van hoop bij een kind
Anastasya vertelt hoe Donald zich verheugde op een broertje of zusje. Hij stelde vragen, droomde vooruit en keek uit naar wat zou komen. Dat besef maakt haar verdriet dubbel. Niet alleen moest zij zelf omgaan met het verlies, ze voelde ook de verantwoordelijkheid tegenover haar kind.
Ze vraagt zich hardop af of het wel verstandig was om het hem te vertellen. Was het te vroeg? Had ze hem willen beschermen? Het zijn vragen zonder eenvoudig antwoord. Want hoe leg je aan een kind uit dat iets waar je samen naar uitkeek, plots niet meer doorgaat?
De pijn zit niet alleen in het verlies zelf, maar ook in het moeten dragen van teleurstelling voor iemand die je het liefst altijd zou willen behoeden voor verdriet.
Tussen verlangen en realiteit
Hoewel de wens voor een tweede kindje nog altijd leeft, is Anastasya realistisch over haar situatie. Haar agenda voor de komende periode zit vol intensieve projecten die veel van haar lichaam en energie vragen. Zwanger zijn vraagt rust, ruimte en aandacht — precies datgene wat ze nu moeilijk kan garanderen.
Ze zegt het zonder bitterheid, maar met zichtbare twijfel: ze wil kunnen genieten van een zwangerschap, niet voortdurend uitgeput zijn. En ze weet dat timing een rol speelt, hoe hard dat soms ook is om te accepteren.
Tegelijkertijd relativeert ze haar eigen verdriet. Ze benadrukt hoe dankbaar ze is dat ze moeder mocht worden van Donald. Dat ze een zwangerschap heeft gekend. Dat ze een gezond kind heeft. En ze spreekt haar medeleven uit met vrouwen bij wie die wens onvervuld blijft.
Dankbaarheid naast verdriet
Wat deze aflevering van De Mutti’s zo bijzonder maakt, is dat beide verhalen naast elkaar mogen bestaan. Het verhaal van afscheid en het verhaal van verlangen. Het besef dat moederschap nooit één rechte lijn is, maar een mozaïek van vreugde, twijfel, verlies en groei.
Stephanie en Anastasya tonen elk op hun manier dat het oké is om gemengde gevoelens te hebben. Dat je dankbaar kunt zijn en tegelijk rouwen. Dat je keuzes kunt maken die juist voelen, ook al doen ze pijn.
Een aflevering die blijft hangen
De gesprekken aan tafel zijn zacht, eerlijk en herkenbaar. Geen grote conclusies, geen pasklare oplossingen. Alleen vrouwen die hardop nadenken over hun leven, hun lichaam en hun toekomst. En precies daardoor raakt het.
De Mutti’s laat deze week zien dat moederschap niet stopt bij luiers en schoolpoorten. Het gaat ook over loslaten, over niet weten, over leren leven met wat is — en met wat er misschien nooit zal zijn.
En misschien is dat wel de meest troostende gedachte: dat je niet alleen bent in die twijfel. Dat anderen dezelfde vragen stellen, dezelfde pijn voelen en dezelfde hoop koesteren. In stilte, of — zoals hier — eindelijk hardop.