Actueel
Roxane Knetemann keihard afgekraakt: ‘Jij bent geen leuke vrouw’
Toen voormalig wielrenster Roxane Knetemann voor het eerst te gast was bij Vandaag Inside, leek haar televisietoekomst veelbelovend. Knetemann hoopte dat haar verschijning zou leiden tot meer kansen in de tv-wereld. Ze waagde zich zelfs aan een screentest voor de NOS. Helaas liep het anders dan verwacht. Een mislukte screentest en een gebrek aan interesse vanuit de omroep zorgden ervoor dat haar televisiedroom voorlopig in de ijskast belandde.
Mislukte screentest en afwijzing door de NOS
Roxane’s ambitie om een vaste plek te veroveren in de televisiewereld kreeg een flinke knauw na haar screentest bij de NOS. De screentest, die bedoeld was om haar geschiktheid als presentator of analist te beoordelen, werd volgens insiders niet positief ontvangen. Dit leidde ertoe dat de NOS besloot geen verdere samenwerking aan te gaan met de oud-wielrenster.
Verdwenen uit Vandaag Inside
Tot overmaat van ramp is Roxane inmiddels ook geen vast gezicht meer bij Vandaag Inside. Hoewel haar eerste optredens in het programma veelbelovend leken, is ze daar inmiddels minder vaak te zien. Hierdoor is ze aangewezen op incidentele optredens in andere tv-programma’s om haar zichtbaarheid te behouden.
Ranking the Stars: een misplaatste deelname
Een van de programma’s waarin Roxane recentelijk opdook, is Ranking the Stars. Dit populaire programma staat bekend om zijn luchtige en scherpe opmerkingen, maar Knetemann lijkt volgens critici niet helemaal in het format te passen.
Privé-journalist Jan Uriot sprak zich hier fel over uit in zijn rubriek Wat Vindt Jan. “In een show als Ranking the Stars moet je durven zeggen wat je denkt,” legt hij uit. “Het programma is zo succesvol omdat het een platform biedt waar we eindelijk weer wat kunnen zeggen. Maar dan moet je wel mensen neerzetten die dat durven én leuk zijn. Roxane is dat totaal niet.”
Kritiek van Jan Uriot
Uriot was bijzonder uitgesproken over Roxane’s deelname aan het programma. “Ze is geen leuke vrouw,” stelt hij onomwonden. “We hebben dat ook al bij De Avondetappe gezien. Er zit geen energie of humor in haar bijdrage.”
Volgens Uriot zijn programma’s als Ranking the Stars afhankelijk van deelnemers die scherp, snel en grappig uit de hoek kunnen komen. Roxane zou volgens hem niet over deze eigenschappen beschikken.
Pim Sedee deelt de mening
Pim Sedee, presentator van de rubriek waarin Uriot zijn oordeel velt, was het volledig met zijn collega eens. “Niet geschikt voor dat programma,” concludeert hij. Sedee benadrukte dat het programma draait om mensen die snel kunnen reageren en scherpe opmerkingen durven te maken, iets wat volgens hem bij Roxane ontbrak.
Vergelijking met andere deelnemers
Jan Uriot haalde ook andere deelnemers aan, zoals Justine Marcella, en benadrukte dat zelfs een charmante uitstraling niet voldoende is om te slagen in een programma als Ranking the Stars. “Justine is een leuke verschijning, maar net als Roxane mist ze de snelheid en humor die nodig zijn om dit soort programma’s tot een succes te maken,” voegde hij eraan toe.
Uitdagingen voor Roxane in de media
De kritiek op Roxane Knetemann’s tv-optredens roept bredere vragen op over haar toekomst in de media. Hoewel ze een indrukwekkende wielercarrière achter de rug heeft en beschikt over de nodige kennis en ervaring binnen de sportwereld, lijkt het haar vooralsnog niet te lukken om een natuurlijke klik te vinden met het tv-publiek.
Alternatieve richtingen voor Roxane
Hoewel de stap naar televisie voor Roxane momenteel niet het succes lijkt te brengen waarop ze hoopte, zijn er wellicht andere mogelijkheden om haar talenten te benutten. Als oud-wielrenster met veel expertise zou ze bijvoorbeeld een rol kunnen spelen in sportanalyses of podcasts waar de dynamiek minder scherp is dan in entertainmentshows zoals Ranking the Stars.
Kritiek als kans voor groei
De kritiek van Uriot en anderen kan voor Roxane ook een aanleiding zijn om te reflecteren en zichzelf verder te ontwikkelen. Televisieoptredens vereisen vaak een specifieke combinatie van vaardigheden, waaronder snel reageren, humor en een ontspannen presentatie. Met de juiste begeleiding en ervaring zou ze mogelijk sterker kunnen terugkomen.
Het belang van authenticiteit
Een belangrijk punt van kritiek lijkt te zijn dat Roxane als deelnemer te voorzichtig overkomt. Het publiek en de programmamakers van shows als Ranking the Stars lijken meer gecharmeerd te zijn van personen die durven te provoceren of zichzelf met humor weten neer te zetten. Voor Roxane kan het een uitdaging zijn om haar authenticiteit te behouden, terwijl ze tegelijkertijd leert hoe ze beter kan aansluiten bij dit format.
Conclusie
Hoewel Roxane Knetemann’s poging om voet aan de grond te krijgen in de televisiewereld tot nu toe niet succesvol is, betekent dit niet dat haar media-avontuur voorbij is. De overgang van topsport naar entertainment is uitdagend en vraagt om aanpassingsvermogen en doorzettingsvermogen. Met haar ervaring en achtergrond kan Roxane wellicht haar niche vinden in een ander type mediaformat, waar haar expertise en authenticiteit beter tot hun recht komen.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.