Actueel
Renze Klamer ontmaskert Miljuschka: ‘Wat een vals en sluw mens, ze had haar collega moeten steunen!’
Renze Klamer vindt het opvallend en misschien zelfs vals dat Miljuschka Witzenhausen haar collega Eveline Stallaart publiekelijk heeft afgevallen aan de desk van RTL Boulevard. Volgens hem had Miljuschka juist voor haar collega kunnen opkomen in plaats van haar kritisch te bejegenen. “Ze had je ook gewoon even kunnen steunen, toch?” merkte Renze op tijdens zijn talkshow.
Playboy-debuut van Eveline
Eveline Stallaart is de afgelopen tijd veel in het nieuws geweest vanwege haar Playboy-shoot. Wat begon als een prikkelende aankondiging van haar deelname, leidde uiteindelijk tot een stevige discussie in de media. Eerst hintte ze erop dat ze een sensuele fotoshoot zou doen, daarna verdedigde ze haar keuze door te stellen dat het niet seksueel, maar juist sensueel zou worden. Vervolgens klaagde ze over de preutsheid van Nederland en liet ze weten dat ze door de ophef had besloten om grotendeels aangekleed in het blad te verschijnen.
Niet wat mensen verwachtten
De uiteindelijke fotoreportage van Eveline in de Playboy lijkt dan ook eerder een reclame voor wintermode dan een uitdagende shoot, zoveel kleren heeft ze aan. Naast de foto’s vertelt ze uitgebreid over de landelijke discussie die rondom haar keuze ontstond. “Er waren mensen die zeiden: wat cool dat je dit durft, maar er waren ook veel mensen die riepen: dat doe je toch niet”, vertelt Eveline.
Ze vervolgt: “Verschillende bedrijven waarmee ik samenwerk vroegen me wat mijn bedoeling was. Ze vonden het niet relaxed. Dat was voor mij de reden om de sensuele foto’s terug te fluiten.”
Miljuschka’s kritiek
Waar Eveline het meest van baalde, was de reactie van haar RTL Boulevard-collega Miljuschka Witzenhausen. Miljuschka liet tijdens de uitzending van RTL Boulevard weten dat ze zich afvroeg of de Playboy nog wel van deze tijd is. Eveline vond dat hard. “Het viel me tegen dat ze er zo fel inging,” zegt ze. “Ze vroeg zich openlijk af of Playboy nog wel relevant is.”
Voor Eveline voelde dit als een vorm van verraad. “Ik vond het jammer dat Miljuschka zich zo uitliet. Zeker als collega’s onder elkaar. Als medevrouw had ik dat nooit zo gedaan.”
Renze wakkert de discussie aan
Renze Klamer las Evelines interview zorgvuldig en wist waar haar pijnpunt lag. Tijdens zijn talkshow besloot hij het onderwerp aan te snijden en confronteerde hij Eveline ermee. “Dat mag ze vinden. Dat is heel goed,” reageerde Eveline in eerste instantie neutraal.
Maar Renze liet het er niet bij zitten en haalde zelf uit naar Miljuschka: “Dat mag ze vinden, maar ze had je ook gewoon even kunnen steunen, toch?”
Eveline blijft diplomatiek
Hoewel Eveline zich eerder fel had uitgelaten over Miljuschka’s kritiek, hield ze zich in Renze’s talkshow in. “Ja, ach, nou ja, ieder z’n ding. Prima dat zij dit vond. Maar ja, ze had ook niet de volledige informatie. Ze wist blijkbaar niet dat ik daar niet met m’n poes in sta, dus niet naakt. Ik had er natuurlijk heel goed over nagedacht.”
Eveline baalt vooral van de media-aandacht en de manier waarop haar keuze werd besproken. “Het werd terloops bij Vandaag Inside genoemd en toen waren er toch veel mensen, zoals Miljuschka, die eigenlijk reageerden met: ‘Hoezo?!’ Maar zonder de volledige kennis van hoe ik het bedoeld had. Het was natuurlijk ook een beetje om te prikkelen en te kijken hoe de mensen zouden reageren.”
‘Als je prikkelt, moet je tegen kritiek kunnen’
Als je iets doet om te prikkelen, moet je toch ook tegen de reacties kunnen die loskomen? “Ja, maar ik vond het jammer dat dat de tendens was,” erkent Eveline.
Nicolette Kluijver, die naast Eveline aan tafel zat, gaf toe dat ze zelf een heel andere Playboy-ervaring had gehad. “Ja, met m’n volledige tet. Nicolette met d’r tet. Ja, want ik wist niet dat je aangekleed in de Playboy kon.”
Ook Nikkie Plessen gaf haar mening in RTL Boulevard: “Ik vind het hele mooie foto’s, maar goed, ik trek dit ook aan als ik naar een restaurant ga.”
Blijvende discussie
De discussie over Evelines Playboy-shoot lijkt voorlopig niet te verstommen. Enerzijds is er respect voor haar keuze om een andere invulling aan de Playboy-shoot te geven, anderzijds blijft er kritiek op haar houding in de media. Terwijl Eveline had gehoopt op een open gesprek over sensualiteit versus seksualiteit, is de aandacht vooral gericht op haar klachten over de reacties die ze ontving.
De vraag blijft of de Playboy in Nederland nog toekomst heeft in zijn traditionele vorm, of dat het tijd is voor een nieuwe benadering. Eveline lijkt in ieder geval niet van plan om zich verder in deze discussie te mengen. “Ik heb gedaan wat ik wilde doen, en ik sta daar nog steeds achter.”
Actueel
Diep verdriet overspoelt Urk: Mathilde breekt helemaal – ‘Ik kan dit niet nóg eens aan’
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.