Actueel
Peter Gillis stopt ermee en geeft leiding over vakantiepark over aan zijn dochter
De vakantieparken van Peter Gillis: controverse, familie en toekomst
De vakantieparken van Peter Gillis staan de laatste tijd volop in de schijnwerpers, maar helaas niet op een positieve manier. Negatieve publiciteit rondom de parken en de bedrijfsvoering van Gillis heeft de aandacht getrokken van zowel media als bewoners. Toch lijkt er een lichtpunt te zijn binnen de familie: zijn dochter, Inge Gillis, heeft recentelijk de leiding over een van zijn Nederlandse vakantieparken op zich genomen. Wat betekent dit voor de toekomst van de parken en de reputatie van Peter Gillis?
Wie is Peter Gillis?
Peter Gillis is een ondernemer die bekendheid verwierf met zijn vakantieparkimperium Oostappen Groep. Daarnaast werd hij een publiek figuur door zijn deelname aan de realityserie Massa is Kassa. Gillis staat bekend om zijn flamboyante levensstijl en veelbesproken liefdesleven. Op 62-jarige leeftijd heeft hij relaties gehad met aanzienlijk jongere vrouwen. Zijn ex-partner Nicol Kremers is 34 jaar oud, terwijl zijn huidige vriendin, Wendy van Hout, 39 jaar is.
Naast zijn media-optredens heeft Gillis drie kinderen: Mark Gillis (28), Ruud Gillis en Inge Gillis. Vooral Inge lijkt nu een cruciale rol te spelen in het beheer van de vakantieparken, nu haar vader zich deels terugtrekt uit het zakelijke front in Nederland.
Overname door Inge Gillis: nieuwe leiding, oude problemen?
De vakantieparken van Peter Gillis hebben de laatste tijd veel te verduren gekregen. Problemen met vergunningen, juridische geschillen en klachten van bewoners zorgen voor voortdurende controverses. De recente benoeming van Inge Gillis als verantwoordelijke voor een van de Nederlandse parken heeft geleid tot gemengde reacties.
Een van de meest besproken kwesties is de situatie op het park Prinsenmeer. Bewoners kregen te maken met een ultimatum: ze moesten het park verlaten vóór een vastgestelde deadline, anders riskeerden ze een boete van maar liefst 50.000 euro per maand. Deze maatregelen roepen vragen op over de rechten van bewoners en de transparantie van de parkbeheerder.
Op social media, met name op de Facebookpagina van gedupeerde bewoners, zijn veel vragen gerezen over de rechtmatigheid van deze boetes. Sommigen beweren dat Peter Gillis geen recht meer heeft om dergelijke bedragen te eisen, aangezien hij afstand zou hebben gedaan van zijn Nederlandse vakantieparken. Toch stelt de beheerder van de Facebookgroep dat Gillis nog steeds de eigenaar is van de parken, zolang een potentiële nieuwe pachter nog niet door de Bibob-toets is gekomen. Deze toets is een integriteitsonderzoek dat bepaalt of een ondernemer geschikt is om een vergunning te verkrijgen. “Zolang die toets niet is afgerond, blijft Gillis de exploitant,” verklaart de beheerder.
Onrust onder de bewoners van Prinsenmeer
De situatie op Prinsenmeer heeft voor veel onrust gezorgd onder bewoners, die zich in de steek gelaten voelen door zowel de gemeente als Peter Gillis. Robert Heijkants, een bewoner die in augustus vorig jaar een chalet op het park kocht, spreekt zijn ongenoegen uit: “Peter Gillis had ons moeten informeren over de onzekerheid rondom het park. In plaats daarvan heeft hij opzettelijk geld binnengehaald, terwijl wij nu met de problemen zitten.”
De problemen beperken zich niet alleen tot financiële en juridische kwesties. Er zijn ook zorgen over de veiligheid op het park. Sinds maandagavond werken de slagbomen na 17:00 uur niet meer, wat voor een onveilige situatie zorgt. Robert maakt zich extra zorgen omdat zijn partner hoogzwanger is. “De kraamzorg kan hier niet komen. En als er een noodsituatie is, moet ik de calamiteitenlijn bellen. Maar wat als ze niet opnemen?” vraagt hij zich af. Dit soort onzekerheden maken de situatie extra schrijnend voor de bewoners.
Wat betekent dit voor de toekomst van de vakantieparken?
Met de overname van een deel van de leiding door Inge Gillis rijst de vraag of dit een positieve verandering betekent voor de toekomst van de vakantieparken. Peter Gillis heeft eerder aangegeven dat hij een stap terug wil doen van zijn Nederlandse parken. “Inge draait nu de zaak,” zei hij. Toch blijft hij op papier nog steeds de formele eigenaar, wat de complexiteit van de situatie alleen maar vergroot.
Voor de bewoners blijft de toekomst onzeker. Zal de leiding van Inge Gillis daadwerkelijk zorgen voor verbeteringen binnen de vakantieparken? Of blijft de negatieve publiciteit de boventoon voeren? Tot nu toe lijken de problemen niet snel opgelost te worden.
De impact op de reputatie van Peter Gillis
De recente ontwikkelingen rondom de vakantieparken hebben niet alleen invloed op de bewoners, maar ook op de reputatie van Peter Gillis zelf. Waar hij ooit werd gezien als een succesvolle ondernemer, wordt zijn naam nu steeds vaker in verband gebracht met controverses, juridische strijd en ontevreden klanten.
Zijn realityserie Massa is Kassa heeft bijgedragen aan zijn publieke imago, maar negatieve berichten over zijn zakelijke praktijken werpen een schaduw over zijn succes. De vraag is of zijn imago nog te redden valt, of dat deze reeks controverses uiteindelijk een blijvende impact zal hebben op zijn carrière en zijn onderneming.
Wat kunnen bewoners verwachten?
Hoewel veel bewoners van Prinsenmeer hoopten op een duidelijke oplossing, blijft er veel onduidelijkheid over de toekomst van het park. Zal de komst van Inge Gillis daadwerkelijk leiden tot een beter beleid en eerlijke communicatie? Of blijven de bewoners in onzekerheid verkeren over hun rechten en verblijf?
De komende maanden zullen cruciaal zijn om te bepalen hoe deze situatie zich ontwikkelt. Een ding is zeker: de vakantieparken van Peter Gillis blijven een hot topic in de media, en de ontwikkelingen zullen nauwlettend in de gaten worden gehouden door zowel bewoners als het grote publiek.
Koper vakantieparken Peter Gillis geheim. Het zou me niet verbazen als het @COAnl de koper is. Vakantieparken worden dan asielparken.
— deon (@dyonisius64) February 21, 2025
Conclusie
De vakantieparken van Peter Gillis bevinden zich in een turbulente periode. Terwijl hij zich terugtrekt en zijn dochter Inge een grotere rol krijgt, blijven er veel onopgeloste problemen. Bewoners kampen met onzekerheid, juridische conflicten en veiligheidsproblemen, terwijl Gillis zelf geconfronteerd wordt met aanhoudende negatieve publiciteit.
De vraag is nu of de veranderingen binnen het bedrijf zullen leiden tot verbeteringen, of dat de controverse alleen maar verder zal toenemen. Met de toekomst van de vakantieparken nog steeds op losse schroeven, zal de tijd moeten uitwijzen wat de werkelijke impact is van deze interne verschuivingen. Eén ding is zeker: het laatste woord over de vakantieparken van Peter Gillis is nog lang niet gezegd.
Actueel
Ruben Van Gucht doet trieste onthulling over de geboorte van zijn zoon: “Daarom denk ik dat ik niet opnieuw vader ga worden”
Ruben Van Gucht openhartig over geboorte van zoon Mondo: “Dat moment blijft een klein litteken”
Voor buitenstaanders lijkt het leven van Ruben Van Gucht vaak gevuld met sport, reizen en televisie. Als sportjournalist en presentator is hij gewend om grote momenten van anderen te verslaan. Maar één van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn eigen leven, de geboorte van zijn zoon Mondo, kijkt hij tot vandaag met gemengde gevoelens op terug.
In een openhartig gesprek vertelt Van Gucht hoe de geboorte van zijn zoon, die hij samen heeft met voormalig topsportster Blanka Vlašić, anders verliep dan hij had gehoopt. Wat een van de mooiste momenten uit zijn leven had moeten worden, bleef voor hem ook een ervaring met een emotionele schaduwkant.
Een bijzondere periode voorafgaand aan de geboorte
De geboorte van Mondo vond plaats in Kroatië, het geboorteland van Blanka Vlašić. Voor het koppel was het een bijzondere periode, waarin verwachtingen, spanning en vreugde samenkwamen. Ruben had vooraf duidelijk aangegeven hoe belangrijk het voor hem was om bij de geboorte aanwezig te zijn.
Hij wilde het moment samen beleven, als ouders naast elkaar, en er vanaf het eerste ogenblik bij zijn. Volgens hem was dat ook de afspraak: wanneer de bevalling zou beginnen, zou hij worden opgehaald zodat hij het proces kon meemaken.
Omdat het om een geplande keizersnede ging, leek alles bovendien goed georganiseerd. De timing was bekend, en Ruben ging ervan uit dat hij het moment waarop zijn zoon ter wereld kwam van dichtbij zou meemaken.
Wachten zonder te weten wat er gebeurt
Op de ochtend van de bevalling bevond Ruben zich in het ziekenhuis, klaar voor wat een onvergetelijke ervaring moest worden. Terwijl Blanka werd voorbereid op de ingreep, moest hij wachten in een ruimte voor het personeel.
Hij ging ervan uit dat iemand hem zou komen halen zodra het zover was. Maar de tijd verstreek en er gebeurde niets. De onzekerheid begon te groeien. Wanneer zou het beginnen? En waarom kwam niemand hem ophalen?
Uiteindelijk besloot hij zelf navraag te doen. Hij kreeg te horen dat hij zich geen zorgen moest maken en dat men hem snel zou komen halen. Dat gaf hem even geruststelling, maar achteraf bleek dat het moment waarop zijn zoon werd geboren al voorbij was.
Een onverwacht eerste moment met zijn zoon
Niet veel later werd hij alsnog geroepen. In plaats van naar de operatiekamer gebracht te worden, kwam Ruben in een aparte ruimte terecht. Daar kreeg hij plots zijn zoon in de armen gedrukt.
Het was een overweldigend moment, maar ook een verwarrend moment. Hij stond alleen in een kamer, zonder zijn partner, zonder de gedeelde ontlading waar hij op had gehoopt. Het eerste contact met zijn zoon voelde bijzonder, maar tegelijkertijd incompleet.
Hij kon het moment niet delen met Blanka. Geen gezamenlijke blik, geen eerste woorden naar elkaar, geen omhelzing na de geboorte. Dat gemis is iets wat hem later meer is gaan bezighouden.
Het gemis van een gedeelde ervaring
Na enkele minuten moest hij zijn zoon alweer afgeven aan het personeel. Pas later zag hij Blanka terug, toen zij uit de operatiekamer werd gereden. Dat moment, waarop ze elkaar eindelijk konden vastpakken, was intens en emotioneel.
Toch voelde het voor Ruben anders dan hij zich altijd had voorgesteld. De geboorte van een kind wordt vaak gezien als een gedeelde ervaring die ouders dichter bij elkaar brengt. Voor hem ontbrak dat gezamenlijke begin.
Hij beschrijft het als een moment dat hem is “ontnomen”, niet uit kwade wil, maar door de manier waarop alles liep. Juist omdat het om zo’n uniek moment gaat, blijft dat gevoel hangen.
Invloed op zijn kijk op vaderschap
De ervaring heeft ook invloed gehad op hoe Ruben naar de toekomst kijkt. Hij geeft aan dat de gebeurtenis een rol speelt in zijn twijfels over een eventuele tweede keer vader worden.
Niet omdat hij geen liefde of geluk ervaart als vader — integendeel — maar omdat het gevoel blijft dat hij één van de meest bijzondere momenten in het ouderschap niet volledig heeft kunnen meemaken.
Voor hem voelt het alsof die kans misschien maar één keer voorbij komt in een mensenleven. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, laat dat een blijvende indruk na.
Een blijvend litteken, maar ook dankbaarheid
Ondanks de teleurstelling benadrukt Ruben dat hij vooral dankbaar is voor zijn zoon en voor het gezin dat hij samen met Blanka vormt. Het vaderschap zelf staat voor hem buiten kijf als een van de mooiste ervaringen in zijn leven.
Toch noemt hij het gemis een “klein litteken”. Niet iets dat overheerst, maar wel iets dat altijd aanwezig blijft wanneer hij terugdenkt aan die dag. Het is de gedachte dat hij zijn zoon niet daadwerkelijk heeft zien geboren worden, die hem blijft raken.
Openheid over kwetsbare momenten
De openheid waarmee Ruben over deze ervaring spreekt, raakt bij veel mensen een herkenbare snaar. Geboortes verlopen niet altijd zoals gepland, en verwachtingen botsen soms met de realiteit van medische procedures en praktische omstandigheden.
Door zijn verhaal te delen laat hij zien dat ook ogenschijnlijk mooie momenten complex kunnen zijn. Geluk en gemis kunnen naast elkaar bestaan, zelfs bij een gebeurtenis die normaal gesproken alleen met vreugde wordt geassocieerd.
Een nieuwe betekenis aan herinneringen
Vandaag kijkt Ruben vooral vooruit. De band met zijn zoon groeit elke dag, en de momenten die daarna volgden hebben nieuwe herinneringen gecreëerd die minstens zo waardevol zijn.
Toch blijft de geboorte van Mondo een gebeurtenis met twee kanten: een dag van groot geluk, maar ook een moment dat anders liep dan gehoopt. En juist die combinatie maakt het verhaal zo menselijk.
Zoals hij zelf aangeeft: sommige ervaringen verdwijnen nooit helemaal, maar krijgen na verloop van tijd een plaats. Niet als iets negatiefs, maar als onderdeel van het persoonlijke verhaal dat iemand vormt — als vader, partner en mens.