Actueel
Peter Gillis moet fortuin betalen aan ex-medewerker Samir: ‘Ongekend hoog bedrag!’
Peter Gillis, bekend van de realityshow Massa is Kassa en zijn vakantieparkimperium, krijgt opnieuw forse kritiek op zijn zakelijke praktijken. Dit keer gaat het om een r*chtszaak aangespannen door Samir, een voormalig werknemer die jarenlang op het park Prinsenmeer werkte. De r*chtbank heeft geoordeeld dat Gillis achterstallig loon en overuren aan Samir moet betalen, wat mogelijk kan oplopen tot een bedrag van ruim €200.000.
R*chter geeft Samir gelijk: €20.000 voor onbetaalde overuren
Samir werkte jarenlang op Prinsenmeer, een van de vakantieparken van Gillis’ Oostappen Groep. In de realityshow Massa is Kassa was hij regelmatig te zien terwijl hij verschillende klusjes opknapte. Achter de schermen ging het er echter heel anders aan toe. Samir maakte duizenden overuren zonder dat hij daar een vergoeding voor kreeg. Uiteindelijk besloot hij juridische stappen te ondernemen.
De r*chtbank heeft inmiddels geoordeeld dat Peter Gillis een bedrag van minimaal €20.000 moet betalen aan Samir voor 1.632 onbetaalde overuren. Dit is echter slechts een deel van de claim die Samir heeft ingediend. Volgens de oud-medewerker staat Gillis hem nog veel meer geld schuldig.
Zware werkdruk en gezondheidsproblemen
Samir beschrijft in zijn klacht een werkomgeving waarin hij voortdurend beschikbaar moest zijn en extreem lange dagen maakte. Het was niet ongebruikelijk dat hij om 10 uur ’s ochtends begon en pas om 1 uur ’s nachts klaar was. Dit zware werkritme heeft volgens Samir geleid tot gezondheidsproblemen.
Daarnaast zegt Samir dat hij nooit volledig betaald kreeg voor zijn werk en dat ook vakantiedagen vaak niet konden worden opgenomen. Hierdoor bouwde hij een aanzienlijke hoeveelheid niet-gebruikte vakantiedagen op, waarvoor hij nu een vergoeding eist.
Samir eist ruim €200.000
Naast de vergoeding voor de overuren, eist Samir ook achterstallig loon, een ontslagvergoeding en een compensatie voor niet-opgenomen vakantiedagen. In totaal komt zijn eis neer op ruim €200.000. Dit bedrag kan nog oplopen, afhankelijk van de uitspraak van de r*chter in de komende r*chtszaken.
Hoewel Peter Gillis zich altijd profileert als een slimme en succesvolle ondernemer, lijkt dit conflict te wijzen op een patroon van onderbetaling en slechte arbeidsomstandigheden binnen zijn bedrijven. Het is niet de eerste keer dat Gillis negatief in het nieuws komt. Eerder kreeg hij kritiek op de slechte staat van zijn vakantieparken en de schamele kerstpakketten die hij aan zijn medewerkers uitdeelde.
Reactie van Peter Gillis
Tot nu toe heeft Peter Gillis nog niet publiekelijk gereageerd op de uitspraak. In eerdere afleveringen van Massa is Kassa liet hij vaak weten weinig op te hebben met kritiek en beschuldigingen. Het is echter de vraag of hij deze r*chtszaak zomaar naast zich neer kan leggen. Mocht Samir zijn volledige eis van €200.000 toegewezen krijgen, dan zal Gillis diep in de buidel moeten tasten.
Ondanks zijn zakelijke successen staat Gillis al langere tijd onder druk. Naast de kritiek op zijn vakantieparken en personeelsbeleid, kreeg hij ook te maken met negatieve publiciteit rondom zijn privéleven. Dit nieuwe conflict lijkt opnieuw een flinke deuk te slaan in zijn imago als zakenman.
Vakantieparken in verval
Naast de juridische strijd met Samir kampt Peter Gillis al langer met problemen op zijn vakantieparken. Bezoekers klagen regelmatig over de slechte staat van de accommodaties en het gebrek aan onderhoud. Hoewel Gillis in interviews vaak stelt dat hij hard werkt om zijn parken te verbeteren, is er weinig bewijs van grootschalige investeringen.
Deze kwestie met Samir werpt opnieuw een kritisch licht op hoe Gillis zijn zakelijke activiteiten runt. Als eigenaar van een vakantieparkimperium zou hij volgens velen meer aandacht moeten besteden aan fatsoenlijke arbeidsomstandigheden en eerlijk loon voor zijn medewerkers.
R*chtszaak gaat verder
De r*chter zal later dit jaar of begin volgend jaar uitspraak doen over de volledige claim van Samir. Hoewel het nog niet zeker is of hij het volledige bedrag van €200.000 toegewezen krijgt, lijkt de kans groot dat Gillis opnieuw zal moeten betalen. Voor Samir is de zaak niet alleen financieel belangrijk, maar ook een manier om aandacht te vragen voor de manier waarop hij en mogelijk andere medewerkers zijn behandeld binnen de Oostappen Groep.
Steun voor Samir
Sinds het nieuws over de r*chtszaak bekend werd, ontvangt Samir veel steun van mensen die hem herkennen uit Massa is Kassa. Fans van het programma herinneren zich hem als een hardwerkende en loyale medewerker. Op sociale media spreken velen hun steun uit voor Samir en hopen dat hij krijgt waar hij recht op heeft.
“Het is niet meer dan terecht dat hij betaald krijgt voor al die uren,” schrijft een fan op Twitter. Een ander voegt toe: “Peter Gillis moet gewoon eens leren om zijn personeel netjes te behandelen.”
Wat betekent dit voor Peter Gillis?
Als ondernemer staat Peter Gillis bekend om zijn vermogen om winst te maken, maar deze r*chtszaak kan grote financiële gevolgen hebben. Bovendien kan het verdere schade toebrengen aan zijn reputatie. Het publiek zal nauwlettend in de gaten houden hoe Gillis omgaat met de uitspraak van de r*chter en of hij zijn beleid ten aanzien van werknemers zal aanpassen.
Met de uitspraak in de r*chtszaak van Samir lijkt het erop dat Peter Gillis zich moet voorbereiden op een flinke uitgave. Of dit invloed zal hebben op zijn zakelijke activiteiten of persoonlijke levensstijl, blijft voorlopig nog de vraag. Wat wel zeker is, is dat de vakantieparkmagnaat opnieuw onder vuur ligt en zich zal moeten verantwoorden.
Conclusie
De r*chtszaak tussen Samir en Peter Gillis werpt een kritisch licht op de arbeidsomstandigheden binnen de Oostappen Groep. Hoewel Gillis vaak in de schijnwerpers staat vanwege zijn zakelijke succes, tonen de recente gebeurtenissen dat er ook een keerzijde is. Voor Samir lijkt de strijd nog niet voorbij, maar hij heeft al een belangrijke stap gezet door zijn zaak aanhangig te maken en gedeeltelijk in het gelijk te worden gesteld.
Actueel
Opnieuw schokkend nieuws opgedoken over moeder Monique
Wat begon als een noodoplossing uit medemenselijkheid, is inmiddels uitgegroeid tot een pijnlijk hoofdstuk vol verwijten, woede en ongemak. Monique Hansler ligt opnieuw onder vuur, ditmaal vanwege haar gedrag richting Marc Trines, de man die Denise van der Laan opving nadat zij abrupt uit het huis van de familie Hansler werd gezet in Altea. In een openhartig gesprek met weekblad Story doet Trines nu zijn verhaal – en dat schetst een beeld dat bij veel kijkers opnieuw vragen oproept over de manier waarop Mama Mo met anderen omgaat.
Van realitydrama naar rauwe werkelijkheid
Kijkers van De Hanslers: Van de Piste naar de Playa zagen het allemaal gebeuren: de situatie tussen Monique en Denise escaleerde in rap tempo. Wat begon als onderlinge spanningen, eindigde in een explosieve confrontatie waarin Denise letterlijk haar koffers moest pakken. Monique was woedend omdat Denise volgens haar “dingen had geroepen” over haar op de boulevard van Altea. In de serie werd duidelijk hoe hoog de emoties opliepen en hoe snel de situatie onhoudbaar werd.
Het gevolg: Denise stond plotseling op straat, zonder vaste verblijfplaats, in een vreemd land. Wat op televisie misschien leek op een dramatisch moment in een realityserie, bleek in werkelijkheid een zeer kwetsbare situatie.
Een toevallige ontmoeting met grote gevolgen
Marc Trines had op dat moment
geen enkele intentie om onderdeel te worden van dit conflict. Hij
ontmoette Denise een dag vóór de escalatie, toevallig, op het
terras van een beachclub in Altea.
“Toen leek er echt nog niets aan de hand,” vertelt Trines
aan Story. “We
raakten gewoon aan de praat. Ik vertelde wat ik hier deed, dat ik
samen met mijn partner caravans verhuur die we als B&B
gebruiken.”
Een onschuldig gesprek, zonder enig vermoeden dat hij een dag later een cruciale rol zou spelen in Denise’ leven.
“Ik ben eruit gezet en weet niet waar ik heen moet”
Die volgende dag kreeg Trines
plots een telefoontje van Denise.
“Ze klonk overstuur,” zegt hij. “Ze zei: ‘Ik ben op straat gezet en weet niet waar ik
naartoe moet.’ Dat komt natuurlijk keihard binnen.”
Trines hoefde niet lang na te
denken. Toevallig was er nog plek in één van de caravans die hij
verhuurt.
“Ik dacht: dan heeft ze in ieder geval een dak boven haar hoofd.
Van daaruit kunnen we verder kijken.”
Belangrijk detail: Denise
verbleef daar niet gratis.
“Ze heeft gewoon netjes betaald voor haar verblijf,” benadrukt
Trines. “Het was geen gunst zonder afspraken. Het was een
tijdelijke, eerlijke oplossing.”
Woede aan de andere kant van de lijn
Waar Trines dacht iets goeds te doen, bleek dat bij Monique Hansler totaal verkeerd te vallen. Volgens hem nam zij persoonlijk contact met hem op – en dat gesprek verliep allesbehalve vriendelijk.
“Ze belde me op en was woedend,” vertelt hij. “Ze begon me uit te schelden. Ze vroeg hoe ik het in mijn hoofd haalde om Denise op te vangen en haar te helpen.”
De toon van het gesprek maakte
diepe indruk.
“Het ging niet om een normaal meningsverschil. Het was echt
agressief. Ik werd voor van alles uitgemaakt.”
Volgens Trines probeerde
Monique hem ook emotioneel onder druk te zetten door te zeggen dat
zij toch “vrienden” waren.
“Maar dat vond ik echt onzin. Ik heb één keer bij haar op het
terras gezeten. Dat maakt ons geen vrienden.”
Medemenselijkheid versus loyaliteit
Wat deze situatie extra pijnlijk maakt, is de morele botsing die erin besloten ligt. Aan de ene kant een vrouw die plotseling dakloos is, aan de andere kant een familieconflict waarin loyaliteit wordt verwacht.
“Ik heb geen seconde getwijfeld,” zegt Trines. “Als iemand belt en zegt dat ze nergens heen kan, dan help je. Punt.”
Dat juist dát werd aangegrepen
als reden voor woede, begrijpt hij nog steeds niet.
“Het voelde alsof ik werd gestraft omdat ik gewoon menselijk
reageerde.”
Angstige nachten in de caravan
Hoewel Denise dankbaar was voor de opvang, voelde ze zich in de caravan allesbehalve veilig. Dat vertelde ze eerder al zelf, en Trines bevestigt dat beeld.
“Er stond wel een hekje om het terrein,” vertelt Denise elders, “maar ’s nachts hoorde ik scooters voorbijrijden. Dan dacht ik steeds: wat als er iemand het terrein op loopt?”
Voor iemand die net emotioneel
is uitgeput, in conflict ligt met een machtige familie én in een
vreemd land zit, waren die nachten zwaar.
“Het voelde doodeng,” gaf Denise toe. “Je bent constant alert.”
Een situatie die verder gaat dan televisie
Wat deze onthullingen vooral laten zien, is dat de impact van reality-tv niet stopt zodra de camera’s uitgaan. Achter de schermen spelen echte emoties, echte angsten en echte gevolgen.
Voor Marc Trines bleef er
vooral verbijstering achter.
“Ik ben geen onderdeel van hun familie, geen deelnemer aan dat
programma. Ik deed gewoon wat ik dacht dat juist was.”
Dat hij daar vervolgens persoonlijk op werd aangesproken – en volgens hem zelfs verbaal werd aangevallen – heeft zijn kijk op de situatie blijvend veranderd.
Publieke reacties en groeiende kritiek
Sinds het verschijnen van zijn verhaal reageren kijkers en lezers opnieuw fel. Op sociale media klinkt veel steun voor Trines en Denise. Veel mensen prijzen zijn keuze om te helpen, ongeacht de gevolgen.
Tegelijkertijd groeit de kritiek op Monique Hansler verder. Voor velen past dit gedrag in een patroon dat zij al langer menen te zien: weinig empathie, sterke controle en felle reacties wanneer iemand haar gezag lijkt te ondermijnen.
Geen vrienden, geen agenda
Voor Trines is één ding
duidelijk: hij had geen verborgen agenda.
“Ik wilde geen kant kiezen, geen partij zijn. Ik wilde gewoon
helpen.”
Of hij nog contact heeft met
Denise?
“We hebben elkaar nog gesproken, ja. Maar iedereen probeert nu
vooral zijn leven weer op te pakken.”
Een wrange nasmaak
Wat begon als een menselijke handreiking, eindigde in een conflict dat niemand had voorzien. Voor Marc Trines is het hoofdstuk afgesloten, maar de wrange nasmaak blijft.
“Ik zou het zo weer doen,” zegt hij. “Maar ik had nooit verwacht dat hulp bieden zoveel woede zou oproepen.”
En daarmee raakt dit verhaal aan een grotere
vraag die veel kijkers bezighoudt:
waar
ligt de grens tussen loyaliteit en menselijkheid – en wie bepaalt
die eigenlijk?