Actueel
“Niemand Was Hierop Voorbereid”: Thérèse Boer deelt foto met alle werknemers van De Librije – dit eerbetoon raakt het hele land
Een foto zegt meer dan duizend woorden, zeker als het gaat om verlies, liefde en verbondenheid. Toen Thérèse Boer, de sterke vrouw achter driesterrenrestaurant De Librije, een groepsfoto deelde van het volledige personeelsteam, werd het even stil op sociale media. De aanleiding: een bijzonder en pijnlijk moment dat velen diep raakte. Niet alleen in de culinaire wereld, maar ook ver daarbuiten.
De foto toont een indrukwekkende verzameling mensen – medewerkers van De Librije – die samenkomen in herinnering, in dankbaarheid en in eerbetoon aan Jonnie Boer. Een man die jarenlang het gezicht, de ziel en de smaak van De Librije vormde. Zijn afwezigheid op de foto is voelbaar, en precies dát maakt het beeld zo krachtig.
Een moment van stilte in beeld gevangen
Thérèse deelde de foto op haar persoonlijke socialemediakanalen. Het was geen commerciële campagne, geen promotie, geen marketing. Gewoon een foto. Maar wat die foto losmaakte, was allesbehalve gewoon. Binnen enkele uren werd het bericht honderden keren gedeeld, duizenden keren geliket en stroomden er reacties binnen van mensen die zich verbonden voelden met het verdriet – en met de schoonheid van het eerbetoon.
“Dit raakt tot in je ziel,” schreef een volger. Een ander liet weten: “Wat een kracht, wat een team, wat een liefde.” Ook collega’s uit de horeca, bekende chefs, gasten en trouwe volgers van De Librije lieten hun stem horen.
De foto symboliseert meer dan alleen een team. Het is een tastbaar bewijs van de band die binnen De Librije bestaat – een familie van collega’s die samen rouwen, herinneren én doorgaan.
Thérèse Boer: krachtig in kwetsbaarheid
Thérèse Boer staat al jarenlang bekend als het warme hart van De Librije. Niet alleen als gastvrouw, maar ook als zakelijk leider en co-creator van de unieke sfeer die het restaurant kenmerkt. Sinds het verlies van haar man Jonnie is zij de zichtbare steunpilaar van het team – een rol die zij met waardigheid en gevoeligheid invult.
In interviews benadrukte Thérèse al eerder dat De Librije niet alleen draait om gastronomie, maar ook om mensen. “Zonder onze mensen, geen Librije,” zei ze ooit. En die woorden kregen met deze foto nog meer betekenis.
In plaats van de focus op zichzelf te leggen, zette Thérèse alle medewerkers centraal. Van chef tot afwasser, van sommelier tot stagiair: iedereen stond erop. Het laat zien hoezeer het succes van het restaurant een gezamenlijke prestatie is – en hoe belangrijk collectieve rouwverwerking kan zijn.
Een zichtbaar gemis
Wat deze foto zo aangrijpend maakt, is wat erop ontbreekt. Jonnie Boer is fysiek niet meer aanwezig, maar zijn invloed is nog overal voelbaar. De manier waarop de foto is samengesteld – met ruimte, harmonie en een ingetogen sfeer – laat zien dat hij nog steeds in de harten van zijn mensen leeft.
De lege plek op de voorste rij spreekt boekdelen. Het is alsof het hele team zich even omringt met zijn geest, zijn gedachtegoed en zijn nalatenschap. Geen woorden nodig, alleen beelden. En die beelden raken.
Een team als familie
De Librije staat bekend om zijn loyaliteit aan medewerkers. Veel personeelsleden zijn al jarenlang in dienst en spreken over een werkplek waar ruimte is voor groei, waardering en onderlinge zorg. Het is dus geen toeval dat juist het personeel op deze manier wordt geëerd én zichzelf presenteert.
Voor buitenstaanders is de foto een kijkje achter de schermen. Voor insiders is het een moment van reflectie. Wie goed kijkt, ziet gezichten vol emotie, trots en respect. Er is gelachen, gehuild, gewerkt en stilgestaan. Het zijn mensen die samen een droom tot leven brachten – en die droom blijven voortzetten.
Reacties uit alle hoeken van het land
De impact van de foto reikte verder dan Zwolle. Op social media kwamen berichten binnen uit heel Nederland. Mensen die ooit bij De Librije dineerden, lieten weten hoe geraakt ze waren. Horecaprofessionals spraken hun respect uit voor de manier waarop het team zich toont. En talloze onbekenden schreven dat ze zich door deze ene foto gezien en verbonden voelden.
“Wat een mooi gebaar van Thérèse,” schreef een restauranthouder uit Maastricht. “Dit is niet alleen een eerbetoon aan Jonnie, maar ook aan iedereen die dag in dag uit werkt met hart en ziel.”
Een jonge chef-in-opleiding reageerde: “Hier wil je later bij horen. Niet alleen om het niveau, maar om de mensen.”
Het belang van rouw in teamverband
In veel bedrijven is rouw iets persoonlijks – iets wat je thuis beleeft, in stilte. Bij De Librije wordt het gedeeld, besproken, beleefd. En dat is bijzonder. Het team bleef draaien na het verlies van Jonnie, maar deed dat niet door emoties weg te stoppen. Integendeel: er was ruimte voor herinneringen, voor gesprekken, voor verbinding.
De gedeelde foto is daar een voorbeeld van. Een collectieve uiting van waardering en gemis. Een visuele erkenning dat ieder teamlid zijn of haar eigen manier heeft om Jonnie te herinneren, maar dat ze daarin niet alleen staan.
Een toekomst met herinnering
Thérèse liet in een recente verklaring weten dat De Librije doorgaat. Niet als een kopie van het verleden, maar als een eerbetoon aan wat is opgebouwd. Met respect voor Jonnie’s visie, maar ook met ruimte voor vernieuwing.
“Jonnie was nooit bang voor verandering,” zei ze. “Hij daagde ons uit om te groeien, om buiten de lijnen te kleuren. En dat blijven we doen – mét hem in gedachten.”
De gedeelde teamfoto past volledig in dat beeld. Het is een momentopname van waar het restaurant nu staat: in beweging, in verbondenheid, en met diepe wortels in het verleden.
Een beeld dat blijft hangen
In een tijd waarin beelden vaak vluchtig zijn, blijft deze foto hangen. Niet vanwege drama, maar vanwege oprechtheid. Niet omdat het moet, maar omdat het voelt als iets dat gedeeld moest worden. Het is een eerbetoon aan Jonnie. Aan de mensen die met hem werkten. En aan iedereen die ooit geraakt werd door de magie van De Librije.
Voor wie het restaurant ooit bezocht, is het een herinnering aan gastvrijheid. Voor wie er werkt, is het een symbool van trots. En voor Thérèse is het – zonder twijfel – een bewijs van liefde.
Conclusie: een foto vol betekenis
De gedeelde foto van Thérèse Boer is veel meer dan een beeld van medewerkers. Het is een moment van collectieve rouw, respect en dankbaarheid. Het raakt omdat het echt is. Omdat het laat zien dat achter elk toprestaurant mensen schuilen die elkaar vasthouden in moeilijke tijden.
De Librije is altijd meer geweest dan alleen eten. Het is een verhaal van toewijding, samenwerking en liefde voor het vak – én voor elkaar. En dankzij mensen als Thérèse, en teams als dit, blijft dat verhaal ook na moeilijke tijden verder leven.
Actueel
Sam Gooris maakt zich kwaad: “Een schande!”
Sam Gooris uit kritiek op snelwegtoiletten: “Voor dat geld verwacht je toch net iets meer”
Wie Sam Gooris kent, weet dat hij bekendstaat als een warme en sociale persoonlijkheid. De populaire zanger maakt graag een praatje en staat bekend om zijn positieve uitstraling. Toch betekent dat niet dat hij alles zomaar accepteert. Tijdens een bezoek aan Radio2 sprak hij opvallend open over iets waar veel automobilisten zich mogelijk in herkennen: de staat van toiletten langs de autosnelweg.
Met zijn typische humor vertelde Sam hoe sommige ervaringen onderweg hem toch doen fronsen. Zijn opmerkingen zorgden meteen voor herkenning bij luisteraars en leverden heel wat reacties op.
Een alledaags onderwerp dat velen herkennen
Iedereen die regelmatig de weg op gaat, komt er vroeg of laat mee in aanraking: een korte stop langs de snelweg om even op adem te komen. Voor Sam zou dat een simpel en praktisch moment moeten zijn, maar volgens hem verloopt dat niet altijd zoals gehoopt.
Hij benadrukt dat hij best bereid is om te betalen voor een toiletbezoek. Voor hem draait het vooral om de kwaliteit en hygiëne die daar tegenover zou moeten staan.
“Als het netjes is, heb ik daar geen probleem mee,” liet hij duidelijk verstaan. Maar volgens hem is dat niet altijd het geval.
Water op de vloer en gladde situaties
Een van de dingen die hem het meest opviel, is de toestand van sommige vloeren. Volgens Sam voelt het soms alsof je een gladde piste binnenstapt in plaats van een sanitaire ruimte.
Met veel humor beschreef hij hoe er soms zoveel water ligt dat je bijna moet opletten waar je loopt. Die ervaring vond hij opvallend, zeker omdat bezoekers vaak eerst moeten betalen voordat ze naar binnen kunnen.
Voor veel luisteraars klonk dat herkenbaar: betalen schept verwachtingen, en wanneer die niet worden ingelost zorgt dat voor frustratie.
Handen wassen blijkt niet altijd eenvoudig
Ook bij de wastafels heeft Sam zijn bedenkingen. Volgens hem laat de hygiëne daar soms te wensen over. Hij grapte dat hij bijna voorzichtig moet tikken tegen de kraan om ze aan de praat te krijgen, omdat hij liever zo weinig mogelijk contact maakt.
Met een knipoog vertelde hij dat het soms makkelijker lijkt om creatief te zijn met het drogen van je handen dan te vertrouwen op de aanwezige handdrogers.
Zijn verhaal werd vooral luchtig gebracht, maar laat tegelijk zien dat gemak en hygiëne voor reizigers belangrijke punten blijven.
De bonnen als extra discussiepunt
Veel snelwegtoiletten werken tegenwoordig met een systeem waarbij bezoekers een waardebon krijgen die ze later in de winkel kunnen gebruiken. Ook daar heeft Sam een duidelijke mening over.
Volgens hem is het in de praktijk niet altijd eenvoudig om iets te vinden dat exact binnen dat bedrag past. Daardoor voelt het soms alsof je alsnog extra moet bijbetalen.
Voor hem roept dat de vraag op wat de meerwaarde precies is van zo’n bon, zeker wanneer de ervaring in het toilet zelf niet helemaal aan de verwachtingen voldoet.
Humor als herkenbare kracht
Wat de reactie van Sam zo opvallend maakt, is de manier waarop hij het onderwerp brengt. Geen zware kritiek, maar eerder een herkenbare blik op dagelijkse situaties waar veel mensen zich in herkennen.
Zijn humor en directe stijl zorgen ervoor dat het onderwerp luchtig blijft, terwijl hij toch een duidelijk punt maakt. Het zijn precies zulke observaties die vaak gesprekken op gang brengen bij luisteraars en kijkers.
Waarom zulke uitspraken aanslaan
Bekende personen die iets zeggen over alledaagse ergernissen spreken vaak tot de verbeelding. Het maakt hen menselijk en toegankelijk.
Veel mensen herkennen zich in kleine frustraties onderweg: een drukke rustplaats, onverwachte kosten of faciliteiten die niet helemaal aan de verwachtingen voldoen. Daardoor krijgen zulke opmerkingen snel veel aandacht op sociale media en in entertainmentnieuws.
De reiziger centraal
Snelwegtoiletten spelen een belangrijke rol voor mensen die lange afstanden rijden. Reizigers verwachten vooral praktische en propere voorzieningen waar ze snel gebruik van kunnen maken.
De opmerkingen van Sam raken dus aan een breder thema: de balans tussen betaalde diensten en de ervaring die daar tegenover staat.
Voor sommige luisteraars was zijn verhaal vooral grappig, voor anderen een aanleiding om na te denken over hoe zulke voorzieningen verbeterd kunnen worden.
Positieve noot
Ondanks zijn duidelijke mening bracht Sam het onderwerp met een glimlach. Wie hem kent, weet dat hij meestal met warmte en humor naar situaties kijkt. Dat maakt ook dat zijn kritiek nooit zwaar aanvoelt, maar eerder als een spontane observatie onderweg.
Het laat zien dat zelfs kleine dagelijkse ervaringen onderwerp kunnen worden van een levendig gesprek — zeker wanneer ze worden verteld met een flinke dosis charme.
Een herkenbaar gespreksonderwerp
De uitspraken van Sam Gooris tonen hoe alledaagse onderwerpen soms onverwacht veel losmaken. Of het nu gaat om lange autoritten, korte stops of kleine ongemakken: bijna iedereen heeft wel eens een verhaal over een rustplaats langs de snelweg.
Door er op een luchtige manier over te praten, zorgt hij niet alleen voor een glimlach, maar ook voor herkenning bij het publiek.